Vitaal Leiderschap: de tweede coaching


Sinds de vorige keer…
Vakantie gehad in Thira , schimmen van exen voorbij zien komen, opnieuw ervaren hoe bevrijdend het is als het mogelijk blijkt om een verhelderend gesprek te hebben met een ex….

Het thema besproken : niet gezien en gehoord worden, veel energie er in moeten steken om toch resultaat te behalen, neiging om dan af te haken.

Als ik dan naar dit patroon kijk in mijn bloedlijn, dan zie ik dat het onzichtbaar zijn ook overlevingswaarde had in een vijandige omgeving, maar dat dit patroon me in de weg zit als ik meer gezien en gehoord wil worden.

Ik hoef de Tarnkappe niet weggooien, maar wel kunnen afdoen.


Hier heb ik afgelopen jaren al stappen in gemaakt, en nu wordt ik uitgedaagd om meer stappen in te nemen.

Hoe zou ik de kracht van de wildeman kunnen inzetten?

De hamer van Roodbaard helpt me hierbij!

Hoe vertaal ik dit in de alledaagse werkelijkheid?

Wat ik werkelijk wil, expliciet verwoorden in concrete situaties en acties.

Vandaag heb ik hiermee geoefend, in het uitzoeken van een plek, en in het expliciteren van mijn visie.

 

 

Droom: de brand


Vannacht had ik een droom, die naar mijn gevoel verwees naar een eerdere droom.

Ik was weer aanwezig op een meerdaags new-age festival, en deed mee aan een workshop.

Op de ochtend na de eerste nacht van verblijf, was ik vroeg aanwezig bij de workshop-ruimte dus had ik nog tijd om een blokje om te lopen.

Toen ik terugkwam, hadden een aantal deelnemers in die ruimte het kampvuur hoog opgestookt, waardoor de centrale stutbalk was geblakerd.
Ze waren nog druk bezig met blussen, schoonmaken, opruimen.
Een van de jongeren, die met zijn mobieltje foto’s wilde maken, werd aangesproken door de leiding, want het was niet de bedoeling dat dit incident op social media zou terechtkomen.

Nu ik wakker ben geworden, komt het beeld van de Toren in me op.
Een Huis dat brandt door onvoorzichtigheid, onkunde, hubris.

Zo kwam ook Atlantis ten val

Zie ook: Droom: drie staven | Dreamquest

Droom: drie staven


150px-Wands03

Ik ging naar een cursus in groepsverband, waarbij de organisator overwoog om deze te combineren met een andere groep.
Hier had ik zo mijn vraagtekens bij, zou het wel bij elkaar passen?
Des te meer omdat we er achter kwamen dat bij die andere groep een persoon deelnam vanuit een diametraal tegengestelde stroming.

Tijdens het overleg raakte ik tot tweemaal toe twee verschillende staven kwijt:

 Tunggal penaluan

Drakenstaf

 

…Tenslotte kreeg ik een balk mee, die me weinig beviel…

 

Groeten uit Atlantis


Sinds ik op vakantie ging naar Thira, herlees ik Plato’s verhaal over Atlantis in Timaeus en Critias, naast samenvattingen van latere variaties en uitbreidingen op hetzelfde verhaal.
Mijn hoofd gelooft in de theorie dat Plato de mythe van Atlantis gebruikte als allegorie om zijn ideaal van een politiek perfecte republiek van Athene te illustreren.
Maar mijn hart gelooft graag dat de uitbarsting van vulkaan Thira de inspiratiebron was voor de mythe van de hoge beschaving die door de toorn der goden onderging.

Voor mijn gevoel is de mythe van Atlantis verbonden aan de mythe van de tweelingzielen, zoals beschreven in Plato’s Symposium.
Nu wordt de mythe van de tweelingzielen in dit verhaal beschreven door de comedy-schrijver Aristophanes, de vraag is dus hoe serieus het nu bedoeld was!

En toch hebben beide mythen bijzonder emotionele impact op mij gehad tot op heden!
De mythe van een paradijs dat verloren ging door menselijk falen, en de mythe van de zoektocht naar de ware liefde.

Ooit had ik het gevoel dat ik mijn tweelingziel was tegengekomen.
Ik ontdekte mijn passie…alsof een vulkaan explodeerde!

Mijn hele leven tot op dat moment onderging een enorme wending, bestaande structuren werden omver geworpen, alles ging ondersteboven!

Toen ik de tocht maakte naar de vulkaan van Thira, kwamen al die herinneringen weer naar boven!

Schimmen van de onderwereld komen af op mijn hartebloed…

Bij de krater aangekomen plaats ik een steen om ter begroeting van de spirit van de vulkaan

Deze reis door de herinneringen helpt me om oud zeer te helen…

Later, tijdens een avondwandeling, zie ik in het westen de ondergaande zon en in het oosten de opkomende maan, dit doet me denken aan:
East of the sun, west of the moon’

Mijn vakantie in Thira was intens, allerlei mythische beelden kwamen naar boven…de tijd zal leren wat ze me te zeggen hebben!

zie ook: atlantis | Dreamquest

Pantun Berkait


Red blood colouring the sea
Pale moon rising ahead
Together you and me
Drinking wine, breaking bread

Pale moon rising ahead
Memories passing away
Drinking wine, breaking bread
At the end of the day

Memories passing away
Tears and laughter
At the end of the day
Did it matter

Tears and laughter
Coming and going
Did it matter
Living and dying

Coming and going
Pointing Weathervane
Living and dying
Shouting WhiteCrane

Pointing Weathervane
Flight of the arrow
Shouting WhiteCrane
Sound of sorrow

zie ook: Pantun Berkait | Dreamquest

Vitaal Leiderschap: het tweede gesprek


Loslaten, afscheid nemen, rouwen.
Rouw te uiten, helpt met loslaten.

Huilen als een wolf…

Brullen als een beer…

En om bij die kracht te komen, de Wildeman opgeroepen..

Met hulp van de vader-lijn van de voorouders, een heel leger van vaders tot aan de mythische voorvader
Dan voel ik dat aspect door me heen gaan, de verbinding van buiten en binnen…

Het voelt aan als de bevestiging van mijn commitment.

In perfect Love and perfect Trust...makkelijker gezegd dan gedaan!

Een sprong in het duister, een duik in de diepzee…

 

Roadkill: Close Encounters of the Sixth Kind



Op de fiets, vlak voordat ik aankom bij de haaientanden, komt een auto met een rotvaart deels over mijn weghelft, ik zie nog net hoe die met de linkerwielen over de haaientanden aan mijn kant rijdt.
De auto scheert met grote snelheid op halve armlengte links van mij voorbij.

Een oude vriendin, die ik maandenlang niet heb gesproken, loop ik zo figuurlijk en letterlijk bijna tegen het lijf.
Ik dank mijn beschermengel, dat dit incident bleef bij een ‘Close Encounters of the Fifth Kind’

Beelden:
De laatste resten van een vriendschap, neergestoken om dood te bloeden, achtergelaten als Roadkill

Het is bijna donkere maan…tijd voor het uitbannen van ongewenste invloeden, zuiveren, afstand nemen.
We waren vijf jaar lang ‘Friends with emotional benefits‘…
Bijna wekelijks samen uitgaan, veel wederzijdse steun in praktische zaken, een paar gezamenlijke vakanties,
Gaandeweg werd me duidelijk hoe groot de onderlinge verschillen waren, en nam ik meer afstand.
Ik vind het jammer dat ik nooit de gelegenheid heb gegrepen om dit soort dingen goed uit te spreken.
Onvermogen, van beide kanten.
Het liefste zou ik het scheiden van de wegen in vriendschap willen afsluiten met een gezamenlijk ritueel, maar dat zit er niet in.
Ik ben dankbaar voor wat er allemaal wel was aan wederzijdse steun.
Ik wens haar het beste toe met haar nieuwe leven.