Tag: christos

Zinnig Noord: De Dode Hoek-07 ‘Wat zou je nalaten en aan wie?‘


Na tweeëntwintig jaren in dit leven
Maak ik het testament op van mijn jeugd
Niet dat ik geld of goed heb weg te geven
Voor slimme jongen heb ik nooit gedeugd
Maar ik heb nog wel wat mooie idealen
Goed van snit, hoewel ze uit de mode zijn
Wie ze hebben wil, die mag ze komen halen
Vooral jonge mensen vinden ze nog fijn
Aan mijn broertje, dat zo graag wil gaan studeren
Laat ik met plezier ‘t adres na van mijn kroeg
Waar ik teveel dronk om een vrouw te imponeren
En daarna de klappen kreeg waarom ik vroeg
En dan heb ik nog een stuk of wat vriendinnen
Die welopgevoed en zeer verstandig zijn
En waarmee je dus geen donder kunt beginnen
Maar misschien krijgt iemand anders ze wel klein
Voor mijn neefje zijn mijn onvervulde wensen
Wel wat kinderlijk, maar ach, ze zijn zo diep
Ik behoorde immer tot die groep van mensen
Voor wie ‘t geluk toch altijd harder liep
Aan mijn vrienden laat ik gaarne het vermogen
Om verliefd te worden op een meisjeslach
Zelf ben ik helaas een keer teveel bedrogen
Maar wie het eens proberen wil die mag
Mijn vriendinnetje, ik laat jou alle nachten
Dat ik tranen om jouw ontrouw heb gestort
Maar onthoud dit wel, ik zal geduldig wachten
Tot ik lach, omdat jij ook belazerd wordt
En de leraar die mij altijd placht te dreigen
“Jongen, jij komt nog op het verkeerde pad”
Kan tevreden zijn en hoeft niets meer te krijgen
Dat wil zeggen: hij heeft toch gelijk gehad
Voor mijn ouders is het album met de plaatjes
Die zo vals getuigen van een blijde jeugd
Maar ze tonen niet de zouteloze praatjes
Die een kind opvoeden in eer en deugd
En verder krijgen ze alle dwaze dingen terug
Die ze mij teveel geleerd hebben die tijd
Ze kunnen mij tenslotte ook niet dwingen
Groot te worden zonder diepe rouw en spijt
En dan heb ik ook nog enkele goede vrienden
Maar die hebben al genoeg van mij gehad
Dus ik gun ze nu het loon dat ze verdienden
Alle drank, die ze van mij hebben gejat
Verder niets, er zijn alleen nog een paar dingen
Die ik houd, omdat geen mens er iets aan heeft
Dat zijn mijn goede jeugdherinneringen
Die neem je mee zolang je verder leeft

Een testament bestaat normaal gesproken uit materiële zaken die je nabestaanden erven: geld, een huis, een auto.
Maar wat als je een testament kon opstellen met levenservaringen, gewoontes en waardevolle lessen?
Wat als je de ander de vlinders uit je buik kan nalaten of de sterretjes uit je ogen?
Welke warme herinneringen wil je aan een ander geven?
Welke idealen? Talenten? Rituelen? Symbolen?
Zijn er favoriete locaties die je een ander gunt?
Teksten? Citaten? Geuren? Gevoelens? Klanken?

Mijn testament

  1. Voor mijn allerliefste: De herinnering aan die eerste wandeling, dat we elkaar op meerdere niveaus raakten.
  2. Voor mijn oudste:  ‘wees trouw aan jouw innerlijke waarheid
  3. Voor mijn jongste:  “A warrior chooses a path with heart” 
  4. Voor mijn kleinkind(eren) : engelen bestaan
  5. Voor al mijn toekomstige nazaten: onze voorouders waren nomaden, handelsreizigers, vreemdelingen in een vreemd land.
  6. Voor mijn ‘tweelingziel’ : Aristophanes verhaal over de tweelingziel was een satire.
  7. Voor mijn ex-collega’s van kantoor: Veel organisaties zien diversiteit als een belangrijke waarde maar vergeten zelf eerst voor de vereiste veiligheid te zorgen
  8. Voor mijn sparringpartners op spiritueel gebied: Diverse spirits kwamen met de volksverhuizingen mee naar dit land, na verloop van generaties werden ze ingeburgerd als behorend bij dit land, en als de mythes worden vergeten, verdwijnen de spirits uit ons collectief geheugen en kunnen ze nog weinig voor ons betekenen.
  9. Voor mijn sparringpartners op politiek gebied: Wij moeten alle ‘import’ mensen en spirits erkennen en respecteren als medeburger van dit land, want uiteindelijk worden we allemaal als nieuwkomer geboren.
  10. Voor mijn sparringpartners op filosofisch gebied: ons body-mind bestaat uit meerdere onderdelen, reptiel-zoogdier-mens; het is belangrijk om die drie in onderling dynamisch balans te houden.
  11. Voor mijn sparringpartners op het gebied van de joods-christelijke tradities:  sparren schuurt en botst, laten we dat vooral blijven doen met wederzijds respect.
  12. Voor mijn mede-reizigers op het sjamanistisch pad:  “all three parts of the soul can change, grow, strengthen and come into alignment”
  13. Voor mijn leerlingen: kennis en vaardigheden worden voornamelijk door rechtstreekse ervaringen toegevoegd aan  jouw ‘gereedschapskist’; de leraar, de lessen, de theorie en de oefeningen zijn hulpmiddelen, maar wat werkt voor jou zal je zelf moeten uitzoeken; competenties bouw je op door regelmatig te oefenen wat je aan het leren bent op een manier die past bij jou, maar excellentie kan je bereiken door de grenzen van je comfort-zone te testen en te verleggen zover je kan.
  14. Voor degene, die net als ik op weg is in de richting van het pad van de malachim:
    Raphael is the angel of healing. Therefore, invoke him in case of illness, sickness and disease. He brings healing energy and comfort. He also reduces pain and accelerates healing. Archangel Raphael also protects you. He is the patron of those who travel. Therefore, invoke him with this sigil before a long journey. And he will protect you the whole road.
    Archangel-Raphael-Sigil-300x271
  15. Voor degenen die mijn blog met oprechte interesse lezen:
  16. Creative Commons Licence
    This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.

Ping: Zinnig Noord: De Dode Hoek-00 introductie – Dreamquest

Zinnig Noord: De Dode Hoek-06 de Palliatieve Fase


Naar aanleiding van een artikel palliatieve zorg, vroeg ik me af:
Hoe komt het dat ik helemaal niets wist van de moderne mogelijkheden toen mijn moeder aan het einde van haar levensweg kwam?
Ze was al jaren aan het kwakkelen, de ene na de andere heftige operatie had ze overleefd, ze herstelde telkens op bewonderenswaardige manier.
En toch voelde het aan alsof ze in de wachtkamer voor de hemel zat, in afwachting van hereniging met mijn vader.
Soms kwam haar vraag: ‘waarom?’
Op die vraag kon ik geen  antwoord geven.

Ik kreeg de indruk dat mijn moeder weinig had aan de geestelijke ondersteuning van het tehuis, de wekelijkse witte katholieke kerkdienst sloot niet aan bij haar behoefte.
Gelukkig was er nog steun van familie en vrienden, en kwam er nog bezoek en pastorale zorg van de migrantenkerk.

Op haar laatste dag werd ik aan het einde van mijn werkdag verrast door het telefoontje dat ze sedatie zou ontvangen, toen ben ik meteen naar haar toe gegaan voor haar laatste momenten, gelukkig leefde ze nog toen ik aankwam, maar ze was niet meer bij bewustzijn.

Achteraf vroeg ik me af:
Het liefste had ik haar nog willen spreken voordat ze de sedatie had ontvangen, had  het tehuis mij niet eerder kunnen inlichten en begeleiden met betrekking tot deze laatste handelingen ?
Was een tussenstap via hospice niet mogelijk geweest?
Waarom was er geen nazorg voor de nabestaanden?

Terugkijkend had ik meer ondersteuning van het verzorgingstehuis verwacht:

PALLIATIE IN DE STERVENSFASE

In deze fase verschuift de aandacht van kwaliteit van leven naar kwaliteit van sterven. Deze fase duurt meestal slechts een paar dagen, de laatste dagen voor het overlijden.

NAZORG

De nazorg voor naasten na het overlijden van de client wordt meestal ook gezien als onderdeel van de palliatieve zorg. De naasten hebben tijd en ruimte nodig om het overlijden van hun dierbare te verwerken. Soms hebben ze behoefte aan ondersteuning, denk hierbij aan gesprekken.

Ping: Zinnig Noord: De Dode Hoek-00 introductie – Dreamquest

40 Dagen Anders-00 inleiding


“Elke groei is een sprong in het duister.” – Henry Miller
Waar wil jij naartoe groeien in 2021? Met 40 Dagen Anders kun je de sprong wagen met een persoonlijke uitdaging: 40 dagen geen snoep of social media, of juist 40 dagen wél bewegen, of mediteren, of …

40 Dagen Anders

10 februari 2020, introductie 40 dagen anders
Overdenking: Waarom is verandering zo moeilijk? Welke factoren in mijn omgeving en in mezelf werken tegen?
En als ik in mezelf kijk: welke ‘stemmen in mijn hoofd’ blokkeren mij, welke patronen uit het verleden?

Oefening uit voice dialogue…
Ik geef zo’n deelpersoonlijkheid, de Pusher, een stem: “eerst plicht, dan plezier”. Deze is heel handig als ik mijn werk af wilt krijgen, maar beperkt mijn spontaniteit en mijn vermogen om los te laten en plezier te hebben. Ik word door deze stem vaak een zwaarmoedige Gereformeerde Dominee en/of een strenge Confucianistische Ambtenaar.
Dan geef ik als tegenpool de Vrolijke Frans een stem: “neem er nog eentje” (een wijntje, een trijntje, enzovoorts).
Van deze stem wordt ik een stuk vrolijker, losser! Hij doet me denken aan een ‘stoute’ overgrootvader van grootmoeders kant.
Beide stemmen zijn onderdeel van mij, maar Vrolijke Frans mag best wel meer stem krijgen!
Voor mij voelt het aan alsof ik stemmen hoor uit de voorouderlijn, de Pusher uit de lijn van de voorvaders, de Vrolijke Frans uit de lijn van de voormoeders

11 februari, op de vooravond van Chinees Nieuwjaar, ontving ik overlijdensbericht van een oom, die met recht een Vrolijke Frans genoemd zou kunnen worden. Mijn grootmoeder noemde hem met een glimlach ‘stout’, want als kind haalde hij kattekwaad uit en als volwassene hield hij van een drankje, meer dan gebruikelijk was onder Peranakan.
Volgens familie, die bij hem was in zijn laatste uren, waren zijn laatste woorden ‘geef mij een glas whisky’ (ik heb inderdaad apps gezien met een foto van hem in een ziekenhuisbed, met een glas whisky in zijn handen).
Zijn rouwkaart begint heel toepasselijk met ‘Cheers’ !

Terugkijkend vind ik het heel treffend, dat ik vlak voor Chinees Nieuwjaar de stem van de Vrolijke Frans hoor, eerst via Voice Dialogue en later via een rouwkaart.

Kennelijk heeft ‘Vrolijke Frans’ me meer te vertellen, en vraagt het mijn aandacht in de periode van de 40 Dagen.

Zo te zien zullen de komende ‘ 40 dagen anders’ voor mijn NIET passen in het stramien van ‘vastentijd

Voor mij zullen de komende ‘ 40 dagen anders’ staan in het thema van de Theophany, het verwelkomen van Mitra Sol Invictus:
‘joying in sacred food and free from sickness’.

Mijn thema voor de komende ’40 dagen anders’: ‘carpe diem’

Brief 02: stam – Lectio Divina


Bij het schrijven van deze brief werd ik uitgedaagd om te werken volgens de methode van Lectio Divina … een heel andere manier van lezen/schrijven dan ik normaal zou doen, ik voel me hierdoor overvallen, mijn eerste reactie is ‘ik weet niet wat ik hiermee aan moet’.
Lectio Divina verwijst expliciet naar een oude christelijke traditie van schriftlezing zoals die door de oudste kerkvaders werden gedaan.
Bij het beeld van monniken die helemaal ingebed zijn in de kerkelijke structuur, hierarchie, doctrine…gaan mijn haren recht overeind staan, dan komen mijn herinneringen naar boven: de pijnlijke botsingen die ik heb gehad toen ik in aanvaring kwam met de orthodoxie die ik beklemmend vond.

Dus voordat ik aan de slag kan, moet ik dat oude zeer onder ogen zien en zoveel mogelijk zien te helen!

Mijn uitdaging was om dwars doorheen mijn oud zeer te gaan, om goed te kijken naar de methode Lectio Divina, los van de traditionele dogmatiek.
Het wordt voor mij toegankelijker als ik deze methode herleid naar voor-christelijke tradities:
Het idee dat het lezen en reciteren van ‘heilige geschriften’ an sich, in eerste instantie zonder interpretatie maar als beleving, een inspirerende meditatie kan zijn.
Voor mij werkt dit het beste als ik zo neutraal mogelijk, zonder ballast, meditatief lees als een Fair Witness.

Een echte oefening in Mindfulness!

Het werd een brief van acht A4 in kriebelig handschrift, een lange en zware bevalling, een worsteling met de Engel…een donker stuk weer onder ogen gezien en opgeruimd.

En nu is het weer tijd voor rust, alles laten bezinken.

Ik ben blij met de kans dit alles te kunnen en mogen delen.

 

Droom: Het paard met de vier ruiters


Ik was met een groep in een groot gebouw bezig met een speurtocht.
In elke zaal zagen we een raadsel die we moesten oplossen.
Als laatste zag ik een middeleeuwse afbeelding van een paard met vier ruiters.

4filsAymon-XIVe
Drie waren duidelijk afgebeeld, van de voorste was alleen het silhouet zichtbaar.
Bij het onwaken moest ik denken aan de legende van de vier heemskinderen.

Duiding van thema’s:
Verzet tegen de Frankische expansiedrift van Karel de Grote.
Een paarden-offer als weergeld.
Wellicht sporen van lokaal heidens verzet tegen christelijk imperium?

‘t Ros Beyaard doet zijn ronde
in de stad van Dendermonde.
Die van Aalst die zijn zo kwaad
omdat hier ‘t Ros Beyaard gaat.
De vier Aymonskinderen jent
met ‘t blanke zweerd in d’ hand
ziet ze rijden, ‘t zijn de schoonste al van ons land.
‘t Ros Beyaard hoog verheven
hij is in het vuur gebleven.
Zie ‘t Ros Beyaard hoog verheven
zie ‘t Ros Beyaard zeer charmant.
‘t Ros Beyaards ogen fonk’len
zijne brede manen kronk’len
en hij wendt hem fraai en vlug
met vier broers op zijnen rug.
De vier Aymonskinderen jent
met ‘t blanke zweerd in d’ hand
ziet ze rijden, ‘t zijn de schoonste al van ons land.
Hun harnas, schild en lansen
blinken bij de zonneglanzen
en den beiaard ‘t vooisken geeft
daar het ros zijn eer in heeft.

O Dendermondenaren
blijft altijd den roem bewaren
van het peerd zo wijd vermaard
als den grootsten man op aard.
De vier Aymonskinderen jent
met ‘t blanke zweerd in d’hand
ziet ze rijden, ‘t zijn de schoonste al van ons land.
‘t Ros Beyaard is ons glorie
en benijdt g’ ons die victorie,
Aalst, gij hebt nog min verstand
als ons ridderros vaillant.

‘t Ros Beyaard is verheven
heeft hem in het vuur begeven
en het week op ‘t oorlogsveld
alles voor zijn groot geweld.
De vier Aymonskinderen jent
met ‘t blanke zweerd in d’hand
ziet ze rijden, ‘t zijn de schoonste al van ons land.
‘t Ros Beyaard doet zijn ronde
in de stad van Dendermonde.
Die van Aalst die zijn zo kwaad
omdat hier ‘t Ros Beyaard gaat.

 

Portus Cale: ontmoetingen met het wonderbaarlijke


Vannacht laat in het donker aangekomen, en bij het wakker worden is de dag grauw en grijs.
img_6404
Wat hebben ze toch met die haan?

img_6406
En wat doet die haan onder de boom?

download

En wat hebben ze nou met Sardientjes?

img_6408

Hmmm… gewijd aan de evangelist Johannes, een soort midzomerfeest!

img_6414Heel veel tegelwerk in Moorse stijl te zien!
img_6435En oude helden…deze deed me denken aan Oude eenoog.

img_6444Die slangen aan weerszijden van de balustade, doet me denken aan Viking-kunst

img_6461

Langzamerhand breekt de zon door… Heil Mithras Sol Invictus!

img_6468

Zelfs de suikerzakjes hier zijn melancholisch

img_6410

Leidt melancholie tot het drinken van Port?

img_6478Rondvaart langs de vele bruggen op een replica van een bootje waarmee voorheen Port werd vervoerd …

img_6521

Op bezoek bij het poppen-museum… de primitieve versie van Jan Klaassen heeft iets magisch!
img_6551

En dan de magische boekhandel waar Harry Potter werd geschreven!


De laatste avond…uitgebreid dineren, met fado op de voorgrond

img_6565Op de laatste dag nog even traditioneel Portugees gebak maken, doet me denken aan mijn kindertijd, die keren dat ik mijn moeder moest helpen met beslag kloppen!

Oppervlakkig gezien, zou ik dit een toeristisch reisje kunnen noemen, maar als ik dieper kijk dan zie ik een aantal interessante thema’s voorbijkomen!

Op zoek naar…een nieuw begin


Overdenkingen bij thema voor de eerste sessie van de ontmoetingsgroep ‘ op zoek naar…’

Een nieuw jaar…
Een nieuw begin.
een nieuwe kans?
een nieuwe planning?
een nieuwe keuze?
of een nieuwe nieuwjaarsvoornemen?
Hoe kijk je naar je 2018?
Wat is jouw nieuwe begin?
Kom en praat mee.

In 2018 ga ik verder met mijn persoonlijke ontwikkeling op het gebied van spiritualiteit en zingeving via ontmoetingen, workshops, literatuurstudie.
Telkens zal ik me opnieuw moeten afvragen inhoeverre een bepaalde richting nog bij me past op dat moment.
Mijn rode draad voor de tocht door het labyrinth van spiritualiteit en zingeving is ook in 2018 het Sjamanisme

In 2017 worstelde ik met de vraag: wat heb ik te doen met de Witte Christus?
In mijn voorouder-lijn ging mijn grootvader over op het Christendom, en was mijn vader met hart en ziel toegewijd aan die specifieke God-Vorm.
Ikzelf voel me niet meer thuis op het Pad van Witte Christus, maar in mijn zoektocht naar zingeving in mijn wijk kruiste ‘op zoek naar…‘ mijn Pad, en kon ik een tijdlang meelopen.

Naarmate ik me meer ging verdiepen in de publicaties die ik kon vinden over pioniersplekken zoals Zinnig Noord, voelde ik me steeds ongemakkelijker bij termen als ‘missionair’ , ‘een nieuwe reformatie’, ‘een nieuwe vorm van kerk-zijn’.
Ik voel me niet geroepen om ‘de goede boodschap naar de wereld te brengen’.
Actief en betrokken meedoen aan diverse activiteiten van Zinnig Noord (labyrinth, storytelling, stiltewandelingen) heeft me tot nog toe de meeste kansen  op inspiratie en uitwisseling gebracht.
In deze context een actief dialoog aangaan past beter bij mij.

Wat is het gedeelde geloof waarover gesproken wordt in de uitgangspunten van de pioniersplek?
Inzoverre het geloof in het Pad van de Witte Christus als enige Weg en Waarheid de voorwaarde is voor gemeenschapsvorming, voel ik me niet aangesproken!
Voorzover de vertaalslag gemaakt kan worden naar de Christos als een van de vele modellen  voor het werken aan een humane samenleving op Midden-Aarde, zie ik de mogelijkheden voor een actieve uitwisseling en dialoog.

Zinnig Noord stelt:
Het doel is om die oude verhalen, die grote vragen opnieuw te onderzoeken. Zijn ze nog steeds relevant in het hier en nu? En in ons eigen leven?

Impliciet word hier uitgegaan van de Christelijke Bijbel.
Als dit het enige erkende brondocument zou zijn, haak ik af!
Persoonlijk geef ik de voorkeur om de ruimte te bieden aan meerdere klassieke brondocumenten uit diverse tradities, en parallel daaraan het werken aan de verwerving van directe ervaring zoals beschreven door mystici en gnostici.

De vraag is nu in hoeverre ik bij Zinnig Noord voldoende ruimte ervaar om een gelijkwaardige ontmoeting aan te gaan.
Ik heb het gevoel dat in de context van mainstream Christendom,  Sjamanisme moeilijk ligt .

In de eerste sessie van ‘Op zoek naar..’ in het nieuwe jaar begonnen we met een meditatief moment, om te observeren welke beelden/gevoelens/inspiraties naar boven kwamen bij het thema ‘nieuw begin’.

Beelden: poorten, sleutels, kruiswegen…
Associatie: Eshu-Elegbara, beschermer van de poort en de kruiswegen.
Concepten: keuzes maken, oude projecten afsluiten, nieuwe projecten aangaan, processen bewaken.
Thema: nieuwe keuzes maken op het sjamanistische pad dat ik volg, andere prioriteiten stellen. Inspiraties, die ik bewust opzoek in de andere werkelijkheid, integreren in de dagelijkse praktijk.
Mijn wens voor dit jaar: dat ik meer gelegenheid vind om deze werkwijze op niveau uit te wisselen met anderen in een veilige setting.

eleggua

Overige referenties:

Het project ZINNIG NOORD is in januari 2014 gestart is door twee kerken in Noord, de Ark en de Bethelkerk. Deze kerken zijn op zoek naar nieuwe manieren om van betekenis te zijn in een moderne, seculiere tijd en stad. Het doel is om die oude verhalen, die grote vragen opnieuw te onderzoeken. Zijn ze nog steeds relevant in het hier en nu? En in ons eigen leven? Dat doen we op open en creatieve manieren, vaak in samenwerking met kunstenaars en theatermakers uit Noord.
zie ook: http://www.zinnignoord.nl/over-ons

Reisblog: Yogyakarta, herinneringen


Gister uit eten geweest met Jacobus, waarmee ik als kind nog Lego had gespeeld. Dat herinnerde hij zich nog, omdat dit spel in onze stad toen nog niet beschikbaar was. Ik herinnerde me nog dat ik destijds regelmatig bij hun kwam spelen, zijn vader was ook dominee, en mijn moeder ging bij hun in de buurt naar de markt. Hij herinnerde zich dat mijn Maleis destijds nogal stijf was, het heeft er dus nooit goed in gezeten. Wat dat betreft is mijn zus vanaf haar geboorte te Yogyakarta veel meer ingeburgerd dan ik ooit kan zijn, ik heb hier niet zulke diepe wortels.
Het huis bezocht waar ik het langst heb gewoond, en waar mijn zus is geboren. ..
IMG_5030
Op die plek staat nu een bank en een universiteit met drie verdiepingen; oorspronkelijk was dit een koloniaal zendingshuis in oude stijl, maar nu is alles anders. We hadden een grote tuin met allerlei bomen: kokos, mango, papaya, jambu, moerbij….alles weg, afgezien van een tweetal grote bomen op de binnen plaats.

IMG_5031.JPGDeze plek heb ik destijds nog ervaren als mijn ouderlijk huis, het is toch wel verdrietig dat dit er niet meer is.
Een troost is, dat een hele collegezaal is vernoemd naar mijn vader, die goed was in fondsenwerving voor de kerk.IMG_5032.JPG

Het allereerste huis, waar ik heb gewoond, was gelukkig nog terug te vinden:
IMG_5036.JPG
vlak naast een Balinese Tempel; ik herinner me dat ik wel eens met vrienden op de aangrenzende muur heb geklommen, om de meisjes te zien die leskregen in Balinese dans. Deze keer ben ik voor het eerst die Tempel binnen gegegaan.

IMG_5041De middelbare school, waar ik naar toe ging, was door Indische Chinese Christenen gebouwd op het terrein van de Chinese Tempel; zo hebben wij in de schoolpauzes nog kunnen zien dat een Javaanse poppenspeler het schimmenspel op opvoerde in de Tempel .

IMG_5045Ook deze Tempel ben ik voor het eerst binnengegaan, en voortbordurend op vorig orakel (bij Sam Po Kong) extra steun gevraagd voor het knelpunt van dat orakel, maar het vervolg orakel kon me als beste antwoord alleen geduld aanraden.
IMG_5053.JPG
Vers 11 moet ik weer nalezen!

IMG_5064.JPGDe kerk en bijbehorende school waarmee ik begon in deze stad, waren nog goed herkenbaar, maar in mijn kindergeheugen was dit alles groter!

Deze excursie afgesloten met Gudeg als lunch.

Terug op hotel, tijd voor rust en reflectie!

Op zoek naar Zin @Zinnig Noord 


Sinds 10 October 2015 ben ik lid van de gespreksgroep ‘Op zoek naar…’, mede georganiseerd door leden pioniersplek van de PKN, ‘op zoek naar nieuwe manieren om van betekenis te zijn in een moderne, seculiere tijd en stad’.

Zelf ben ik in de jaren vijftig protestants opgevoed in de multi-religieuze setting van Midden-Java, met sterke invloeden uit de Chinese en Javaanse tradities.
Toen ik merkte, dat mijn multi-religieuze achtergrond niet werd geaccepteerd in de toenmalig verzuilde kerken, heb ik me in de jaren tachtig afgekeerd van de kerkelijke dogmatiek en ben ik andere Wegen gaan bewandelen.

Tot mijn verrassing blijkt  dat de gespreksgroep ‘Op zoek naar…‘ veel meer ruimte biedt voor multi-religieuze zingeving.
Zo ervaar ik Zinnig Noord als een uitgestoken hand van de pioniersplek naar de maatschappij in groter verband, terwijl ikzelf tegelijkertijd mijn hand uitreik naar de PKN.
Overigens ervaar ik bruggen bouwen op deze manier als een uitdaging, het zoeken naar overeenkomsten zonder tegenstellingen te verbloemen.
In tegenstelling tot de missie van de  pioniersplek , ben ik geen onderdeel van de PKN, ik kan me niet vinden in de gangbare dogmatiek van het Christendom.
Als belangrijke overeenkomst zie ik onze gezamenlijke behoefte om op diverse manieren op zoek te gaan naar zingeving.

De gespreksgroep ‘Op zoek naar…’ ervaar ik als een goede mogelijkheid voor het uitwisselen van verschillende invalshoeken op het gebied van zingeving.

Zelf heb ik vanuit mijn invalshoek de meeste inspiratie gevonden bij onderstaande onderwerpen:
Op zoek naar…
Innerlijke kracht
Het wonderbaarlijke
Muziek
Zomer 2016
Nieuwe hoop
Verbinding

Zie ook: Zinnig Noord – Over ZINNIG NOORD

Desire


This is my deepest wish for now: being TOGETHER with my beloved, to share our lifepath.

Challenge: TRUST.
What is witholding me, what is blocking me to open up to Spirit?
lack of trust, fear to be taken, loss of control, having to sacrifice my heart’s blood.
My meetings with messengers from the Otherworld often have been intense:
Having the messenger of death riding on my shoulders, to cut the silver thread of the dying…
Not an easy task, but a necessary task to easy the suffering.

Standing meditation:  Observing my feelings & thoughts, clouds passing by.
BEAR comes through my body. 
Greetings, Healer!
This is the road to be taken…

What might happen if I dare to trust:
growing up, becoming stronger, cleaning up the old mess.

Storytelling my dreamquest:
Going down the rabbit hole, falling down into the Otherworld…
Meeting the bloodyminded headhunting Queen of Swords.
Here rules Lady Death, Santa Muerte
What is she hiding behind her skull-mask?
Her palace is build with human bones.
The good, the bad and the ugly…all come here in the end.
What is she baking in her oven?
Certainly not apple-pie but flesh and bone ‘double double toil and trouble’ in her Cauldron.
Here comes the harvest from the killing fields, the sacrifice from Slaughterhouse Five.
Here is the boulevard of the Broken Dreams.
Death and taxes I can trust, they are unavoidable.
At least we all end up here for a long stay to rest.

This is Hell, not as seen by the followers of the White Christ.
This is the home of Hulda, Hel, Frau Holle.
She stirs her Cauldron until the the mixture becomes a thick dough, she kneads the dough into buns, then put them in her Oven until they become babies to be sent out again in the world of the living.
Is this the endless cycle of the wheel of Karma, neverending Samsara?
The path of the Buddha: renouncing the world, disconnect from society…is not my path.
Neither is the path of the White Christ: to surrender to the one and only true path according to their priests.

So this is my path: to journey into the dark, confronting shadows, bringing light in dark corners. Sharing my vision in community…

 

 

http://zinnignoord.nl/activiteiten/45-storytelling-dag-in-noorderpark-verlangen