Per trein van Bandung naar Yogyakarta was een hele klus…te Yogyakarta bleek dat mijn oorspronkelijke chauffeur een ongeluk had gehad en een vervanger modest laten komen, gelukkig is deze wel gezellig. Hij is een indische chinees, dat schept toch wel een band. Hij liet een foto van zijn collega zien, dat had mijn dubbelganger kunnen zijn.
Te Borobudur de Tempel beklommen.
Omhoog spiralend ging niet, omdat een sector afgesloten was wegens restauratie. Steile trappen, maar het uitzicht van af de top is mooi! Aansluitend een kleine Tempel in de buurt bezocht, vooral het bijbehorend klooster had mooie beelden van Boeddha.
Een stuk verder naar een locatie gegaan ‘Gedong Songo’ wat volgens overlevering negen Tempels zou moeten hebben, maar slechts vijf waren overgebleven. Dichtbij was een Tempel, binnen was een yoni zonder lingham te zien. De overige Tempels zouden hoger in de heuvel zijn, maar toen ik de lange wandeling maakte had ik een afslag gemist dus geen Tempel meer gezien, kennelijk wilden Ze niet gevonden worden door mij deze keer: Shiva, Durga, Agastya.
Doorrijdend naar Semarang, zien we het uitzicht op de Merapi, de vuurberg; dit mis ik nu in Nederland, vulkanen. Dan moet ik denken aan het lied van Doe Maar: geen berg aan de horizon….
In mijn gesprekken met de chauffeur komen veel herinneringen naar boven, over eten natuurlijk, maar ook over oude gebruiken.
Morgen gaan we in ieder geval naar Chinatown en de Chinese Tempel. De overlevering zegt dat Semarang is opgericht door de grote zeevaarder Zheng Ho.
Ook fijn om te merken dat ik niet zo veel hoe uit te leggen!
Ik voel me niet zo fit vandaag, slaap nog steeds onrustig, heb veel last van de smog in Bandung.
Op naar de trein Bandung-Yogyakarta, spannend zo in mijn eentje reizen in een vreemde omgeving.
Bij het station zie ik geen witte mensen, ook dat is wennen.
In de trein start een Hollands gezin in, dat geeft toch een vertrouwd gevoel, en langzamerhand wordt dit stuk van de trein steeds witter, veel toeristen.
Ik zit gelukkig bij het raam, ik kijk mijn ogen uit en maak veel foto’s. De zitplaats naast mij blijf to leeg.
Deze dagen voel ik me vaak op mezelf teruggeworpen.
Zo tussen het groen reizen is een verademing na het drukke vervuilde Bandung.
Onderweg neurie ik soms, dan roep ik stukjes van mijn ziel, fragmenten die ik kwijtraakte toen ik destijds hier vertrok.
Dit onderdeel van mijn reis wordt begeleid door Jackal travel…hm…Anubis komt weer langs als gids in de benedenwereld.
Elegua vroeg ook al om mijn aandacht, ik hoop dat hij kretek-sigaretten lekker vindt.
Toen ik de trailer zag van Wildeman, zag ik dit als een goede setting om een sjamanistische trance aan te gaan.
Een goede vriendin plaatste een aantal kritische kanttekeningen:
‘Maar wat is het doel van het ritueel?….
Traditioneel heeft elk ritueel een duidelijk doel. Contact met Goden / Voorouders / Spirits maken om met ze communiceren, te onderhandelen, te danken of iets te vragen. Of een ritueel heeft het doel om een bepaalde overgang officieel te markeren, doop, huwelijk, besnijdenis, eerste menstruatie etc.. En dat laatste ging dan altijd gepaard met het eerste.
Pas toen mensen het contact met ‘iets buiten zichzelf’ ‘waren verloren, hier in het westen, zijn rituelen ‘lege hulzen’ geworden waarbij het vooral nog om uiterlijkheden gaat en/of om een feel good ervaring waarbij het alleen nog om het individu gaat.
Kunstenaars, zoals deze mannen, geven hun werk graag nog wat meer sjeu door het tot een ritueel om te dopen. Soms roepen ze daarbij zelfs, onbewust(!), krachten van buiten zichzelf op.’
Mijn antwoord hierop was:
‘ongeacht de intentie van de kunstenaars ga ik met mijn eigen intentie aan de slag bij de wildeman happening, ik zie het dan als oefening in trance’
Voorafgaand aan ‘Wildeman’, heb ik mezelf opnieuw kritisch bevraagd:
Wat is mijn doel eigenlijk?
Afgaand op de trailer, krijg ik het gevoel dat deze setting zich uitstekend leent voor een ‘reis in de benedenwereld’, maar wat kom ik daar doen?
Ik zou graag meer contact krijgen met de chtonische krachten!
De sessie werd in de open lucht ingeleid door twee filosofische verhalen van Jonatan, gebaseerd op een droom en een meditatie, daarna gingen we het gebouw in.
…
Ik word geblinddoek rondgeleid door het gebouw… begeleidende electronische muziek doen me denken aan Dreamtime Healing Concert
Enerzijds moet ik durven vertrouwen op mijn begeleider, anderzijds ook op mijn eigen gevoel van balans en gronding, vooral als er wat meer tempo wordt gemaakt op een ondergrond met lichte oneffenheden.
Dit doet me denken aan specifieke inwijdingsrituelen, de tocht naar de benedenwereld.
…
Als ik ga liggen, me laat onderdompelen in de geluiden van de muziek, zijn er momenten dat ik even ‘elders’ ben in de Droomtijd, flarden van beelden komen voorbij en vervagen heel snel.
…
Zodra ik sta, ontstaat er ruimte en impuls om mee te bewegen op de muziek, voor mij is dit de beste kans om contact te maken met de chtonische krachten…
Beelden en gevoelens stromen door me heen:
De gehoornde helm op mijn hoofd, speer en schild in mijn handen.., mijn handen als klauwen…
….
Het gaat door me heen en ebt weg…
…
De blinddoek gaat af, ik sta in een halfdonkere ruimte met de anderen, halverwege de zaal staat een halfdoorzichtig gordijn waarachter andere gestalten te zien zijn.
Onder getrommel springt Wildeman door de groep heen.
…
Rustig aan maken we de overgang naar de dagelijkse werkelijkheid buiten, er is gelegenheid tot napraten.
Leuk gesprek gehad met Robin, hem bevraagd over zijn connectie met sjamanisme, als gemeenschappelijke grond vinden we de trainingen bij Daan van Kampenhout
…
Ik vond het bijzonder inspirerend om eindelijk (weer) mee te doen aan een (wilde)mannen project!
Sinds 10 October 2015 ben ik lid van de gespreksgroep ‘Op zoek naar…’, mede georganiseerd door leden pioniersplek van de PKN, ‘op zoek naar nieuwe manieren om van betekenis te zijn in een moderne, seculiere tijd en stad’.
Zelf ben ik in de jaren vijftig protestants opgevoed in de multi-religieuze setting van Midden-Java, met sterke invloeden uit de Chinese en Javaanse tradities.
Toen ik merkte, dat mijn multi-religieuze achtergrond niet werd geaccepteerd in de toenmalig verzuilde kerken, heb ik me in de jaren tachtig afgekeerd van de kerkelijke dogmatiek en ben ik andere Wegen gaan bewandelen.
Tot mijn verrassing blijkt dat de gespreksgroep ‘Op zoek naar…‘ veel meer ruimte biedt voor multi-religieuze zingeving.
Zo ervaar ik Zinnig Noord als een uitgestoken hand van de pioniersplek naar de maatschappij in groter verband, terwijl ikzelf tegelijkertijd mijn hand uitreik naar de PKN.
Overigens ervaar ik bruggen bouwen op deze manier als een uitdaging, het zoeken naar overeenkomsten zonder tegenstellingen te verbloemen.
In tegenstelling tot de missie van de pioniersplek , ben ik geen onderdeel van de PKN, ik kan me niet vinden in de gangbare dogmatiek van het Christendom.
Als belangrijke overeenkomst zie ik onze gezamenlijke behoefte om op diverse manieren op zoek te gaan naar zingeving.
De gespreksgroep ‘Op zoek naar…’ ervaar ik als een goede mogelijkheid voor het uitwisselen van verschillende invalshoeken op het gebied van zingeving.
Overdenking:
“Wat is jouw bloei, waartoe voel je geroepen?
Waarin ben je nu aan het bloeien, op je eigen manier?”
Voorafgaande aan de wandeling, met de routeleider de route voorbereiden, rollen en taken verdelen, sparren over het thema.
Ik vond het belangrijk dat deze wandeling plaatsvond in mijn eigen wijk, met start en eindpunt in wereldse omgeving buiten de kerk.
In mijn visie moet spiritualiteit vooral in de dagelijkse werkelijkheid beleefd en tot uitvoering gebracht worden.
En waarover hebben we het eigenlijk als we spreken over ‘ bloei’?
Bloei is een fase van een doorlopende cyclus: een bloem stelt zich met geur en kleur open om bevrucht te worden; in de volgende fase is de bloem uitgebloeid en verwelkt, maar de bevruchte bloemen dragen vrucht voor de volgende fase.
Een mens is geen bloem, maar in de beeldspraak spreken we van iemand die is opgebloeid, die is dan geinspireerd en stelt zich open voor nieuwe mogelijkheden, die later daadwerkelijk uitgevoerd kunnen worden.
Het gaat om ‘bloei’ in het hier en nu, geen ver afgelegen ideaalbeeld!
Goed doorgenomen, wie doet wat wanneer.
Routeleider voorop om tempo en overgangen in de gaten te houden, achterwacht helemaal aan het einde om de achterhoede te bewaken, in het midden een extra steunpunt die ook oplet.
Zo’n route lopen als mede-organisator is toch heel anders dan gewoon als deelnemer meelopen, nu voelde ik me veel meer betrokken en verantwoordelijk om het proces te bewaken en te faciliteren.
Ik moest weer denken aan andere spirituele wandelingen waar ik aan heb meegewerkt, toen was ik vaak in de rol van Wachter; destijds voornamelijk in assisterende rol, nu meer als co-pilot.
Als ritueel begeleider nam ik de verantwoording voor drie mini-rituelen:
Warming-up vooraf: contact met je voeten, gronden, vervolgens vanuit het contact met de aarde je armen strekken, openen als een bloem met het gezicht naar de hemel toe.
Tijdens de wandeling nam iedereen een kleurig stuk lint als focus voor het thema ‘bloei’; voor mij voelde het wel prettig aan om deze aan mijn linkerpols te binden.
Halverwege de wandeling: eenieder die dit wilde, kon de lint (al dan niet beschreven met inzicht, wens of gebed) aan een boom binden.
Daarna vond ik het wel passend om wat water te schenken aan de boom.
Aan het einde van de wandeling ‘cooling down’:
Contact met je voeten, gronden, vanuit het contact met de aarde reiken naar de hemel, de verzamelde energie, inspiratie en inzichten bundelen en tot je nemen.
We sloten af met gezamenlijk brood en soep, op de plek waar we begonnen zijn we geeindigd: Lokaal Spaanders
Inspiratie:
Onlangs zag ik in mijn tuin hoe een hommel in een bloem dook, dit beeld nam ik met me mee tijdens de stiltewandeling. Terwijl een deel van mijn aandacht bezig was met procesbewaking van het wandelen, was een ander deel van mijn aandacht bezig met dit beeld van mezelf openstellen als een bloem, opdat Ibbur zich welkom bij me voelt.
Vandaag weer meegedaan aan een stiltewandeling van Zinnig Noord, met als thema ‘Groeien’….
‘Door muziek, beweging, meditatie op het landschap, een tekst en gesprek.’
‘Het gaat hierbij om het gehoor geven aan de Stem die ons persoonlijk aanspreekt en uitlokt om werkelijk tot leven te komen’
…
We begonnen in de Durgerdammerkerk, een bijzonder knus klein kerkje, met basisbewegingen uit de sacrale dans, die me doen denken aan qigong:
Enerzijds werkend met de horizontale energiestroom:
Via de voetzolen contact maken met de aarde, door je hele lijf heen de aardekracht omhoogstromend naar de hemel en weer terug omlaag, vice-versa.
Anderzijds werkend met de verticale energiestroom:
De verzamelde energie vanuit je eigen centrum naar het midden van de cirkel en tevens de cirkel rond.
…
Dit inspireert me om verder te gaan op mijn pad:
– het spirituele met het fysieke te verbinden
– mijn lichaam beschikbaar stellen als kanaal tussen de drie werelden (beneden-midden-boven)
– (mede)werken aan een gemeenschap van mensen
…
Tijdens de stiltewandeling geobserveerd welk aspect van de natuur me zou roepen in de context van het thema ‘groeien’.
Tot mijn verbazing was het Kikker die me riep.
Van de verschillende mogelijke duidingen, waren mijn associaties:
Het leven tussen land en water, tussen de werelden, kernwoord ‘betwixt and between’ .
Zo zie ik dan ook mijn pad, het wandelen tussen de werelden, tussen de alledaagse en de buitengewone werelden pendelen, telkens weer de balans daartussen zoeken op de grensgebieden.
Verdergaand met de stiltewandeling, met (fragmenten uit) de tekst van Huub Oosterhuis ‘wil je licht zijn’.
Welk fragment spreekt mij het meeste aan? ‘Jij gijzelt wie zich in jou waagt’
Me zomaar overgeven aan die andere wereld, dat doe ik niet zomaar, ik ben voortdurend bezig met voorzichtig mijn grenzen te verleggen, om mezelf niet volledig ongecontroleerd te verliezen.
Weer terug op ons startpunt, sluiten we af met een gezamenlijke maaltijd.
Voor mij was dit weer een inspirerende wandeling, dit stimuleert me om verder te gaan op mijn eigenwijze weg.
Dit thema werd ingebracht door een deelnemer die binnenkort gaat trouwen; op haar verzoek heb ik het thema verder uitgewerkt en begeleid in een mini-workshop
Opening:
De klankschaal gaat de kring rond met brandend salie, om te reinigen en te gronden:
….
Wat is voor mij de aanleiding om met dit thema bezig te zijn?
Oefening 1:
Ik heb een bolletje wol meegenomen; terwijl ik het uiteinde van de draad vasthoud, geef ik de bol aan iemand aan de overkant.
De ontvanger pakt de draad op en geeft de bol weer door aan een volgende die nog geen draad in handen heeft, en zo gaat het verder totdat iedereen de bol in de handen heeft gehad en zijn deel van de draad blijft vasthouden.
Zo ontstaat een gezamenlijk netwerk van kruisende draden, lijntjes die we naar elkaar toe hebben uitgezet.
Wie hebben een lijn met elkaar gemaakt en wie niet?
Wie hebben er (veel) kruisende draden en wie niet?
Wat valt er in deze verschillen te voelen?
….
Hoe voelt het, als we de lijnen slap laten hangen om vervolgens strak aan te trekken, vice-versa?
Kan ik via het spanningsveld van de draad het raakpunt met een kruisende draad voelen, en wat voel ik dan?
…
Degene die als laatste de bol in handen heeft, rolt de bol weer op en trekt aan zijn uiteinde van de draad, terwijl de overigen de draad laten vieren.
Wat voel ik als ik de draad loslaat, gaat dit gemakkelijk of moeizaam?
…
Oefening 2
De bol is weer terug bij het begin, maar is nu verzamelpunt van alle draden en lijnen geworden.
Iedereen krijgt nu een el lange draad en bindt deze vast aan zijn eigen linkerhand en zoekt een oefenpartner:
A verbind zijn eigen handen met zijn eigen draad, met een el afstand tussen de armen, waardoor de schouders via de armen met de draad een cirkel vormen.
B doet hetzelfde maar zorgt ervoor dat zijn verbindingsdraad dwars door de cirkel van A gaat.
A en B zijn vormen dankzij hun draden twee ringen die in elkaar passen.
…
Wat voelen we in tweetallen als we de verbindingsdraden beurtelings strak aantrekken en vervolgens slap laten hangen, vice-versa?
Wat gebeurt er als we proberen los te komen, terwijl dit niet zonder meer gaat?
Wat voelen we als we eindelijk losgemaakt worden?
Oefening 3
Met dezelfde partner staan de tweetallen met de handpalmen tegen elkaar aan.
Aanvankelijk is de aanraking lichtjes, om goed waar te nemen hoe dit aanvoelt.
Langzaamaan wordt de druk opgevoerd, zonder de ander weg te drukken.
Daarna wordt de druk weer heel licht gemaakt, als veertjes.
Tenslotte wordt gespeeld met het beurtelings afwisselen van druk.
…
Wat ervaar ik bij drukverschillen?
Heb ik een voorkeur voor zacht of hard?
Heb ik de neiging tot ‘geven’ of nemen’
Afsluiting:
De schaal met brandende salie gaat langs, om weer opnieuw te gronden en reinigen, we kunnen in de kring onze ervaringen delen, daarna informeel naar wens met iemand in gesprek gaan.
Terugblik:
Ik vond het bijzonder om te zien hoe het netwerk aan verbindingen ontstond; diverse deelnemers zagen ook het verband tussen de ervaringen tijdens de oefeningen en hun verbindingen in het dagelijkse leven.
Ik zag dat een groep bezig was met een magische atlasvlinder:
Ze voegden een laag toe van hard doorzichtig materiaal, om ervoor te zorgen dat de vlinder duurzaam eeuwig zou blijven, dit deden ze twee keer.
Daarna kwam iemand op het idee om juist alle lagen er weer van af te halen, vervolgens veranderde de vlinder in een cocon…
Ik was aanwezig op een spiritueel symposium:
Iemand vertelde over een stam die een grote bronzen ketel inzong met goede intenties, om gemeenschapsvorming te bevorderen.
Samen met Ellen maakte ik contact met de sjamaan van de stam:
Ik legde hem mijn vraag voor, hoe in dialoog te komen met een technocratische groep.
Zijn raad was, om dat contact in een neutrale setting te doen, dus niet in hun gebouw omgeven met hun symbolen en dress-code.
Duiding:
In een vernieuwingsproces werkt het niet als je alleen maar nieuwe laagjes van buitenaf op een oude kern plaatst, als je nieuwe wijn in oude zakken doet.
Werkelijke verandering moet van binnenuit, oude structuren worden dan doorbroken.
Gemeenschapsvorming is een gezamenlijk proces van gelijkgezinden, daarvoor moet een gemeenschappelijke basis al aanwezig zijn, anders is consensus onmogelijk.
Als ik mijn inspiratie graag wil delen en doorgeven, is het voor mij belangrijk om een situatie te faciliteren, waarin ik out of the box helemaal mezelf kan zijn zonder beperking van oude structuren.
Afgaande op hun website, is hun missie en visie:
“Noord Straalt biedt diensten op het gebied van gezondheid, spiritualiteit en educatie. Wij willen bijdragen aan verbinding in Amsterdam Noord.” “Noord Straalt wil: – ruimte creëren waar dromen gerealiseerd kunnen worden.
– ruimte bieden aan mensen die dezelfde idealen delen.- ruimte bieden aan vrijwilligers en hen daarbij begeleiden om kracht en talent nog meer tot bloei te laten komen.
– ruimte bieden aan studerenden en hen de mogelijkheid bieden om hun studievaardigheden te versterken, zelfinzicht te krijgen en te leren ontspannen in tijden van druk.- ruimte bieden aan mensen die er over denken om iets op te gaan zetten op het gebied van spiritualiteit, gezondheid of educatie. Bij Noord Straalt is er de mogelijkheid uit te proberen, te spelen en te starten met ondernemen.”
Naar aanleiding van deze informatie ben ik aan de slag gegaan met de volgende vragen:
Sluit hun visie aan bij mij? In zijn algemeenheid zou ik graag meewerken aan verbinding in Amsterdam Noord op het gebied van gezondheid, spiritualiteit en educatie.
Heb ik opmerkingen/aanvullingen? Noord Straalt heeft een mooie droom, ik ben benieuwd hoe dit wordt uitgewerkt in de dagelijkse werkelijkheid!
Is Noord Straalt een plek waar ik zou willen werken? Jazeker, deze locatie heeft goede groeimogelijkheden!
Kan Noord Straalt iets voor mij betekenen? De bijeenkomsten voor netwerken, inspiratie en presentatie ervaar ik als een goede insteek voor verdere uitwisselingen.
Zou ik iets voor Noord Straalt willen betekenen? Ik wil best op basis van uitwisseling/donaties mijn kennis en vaardigheden aanbieden, bijvoorbeeld via workshops geestelijke weerbaarheid (door middel van taijiquan & qigong)
Zou ik bij Noord Straalt willen huren? Als ik weer voldoende mensen bij elkaar heb om de huur te dekken, zeker!
Rondom Yule voelde ik me opnieuw geroepen om de wederkomst van Licht en Hoop vorm te geven in een ritueel:
“Heb je toevallig inspiratie voor een ritueel rond het thema ‘hoop’? Dan hoor ik het graag”
…
Kern thema voor mij is: hoop vinden/verzamelen en delen in moeilijke tijden:
“waar hoop je op, wat geeft je hoop, wat wil je zelf in concreto doen om de hoop van jezelf en anderen te voeden en te delen?”
Als focus gebruik ik een vuurritueel als symbool voor het licht van Hoop, het plan was als volgt:
Aan het begin staan waxinelichtjes nog niet aangestoken in een kring rond een centrale kaars.
Na een korte meditatie over het thema Hoop, wordt de centrale kaars ritueel aangestoken in de kring, daarna krijgt iedereen de beurt de gelegenheid om een waxinelicht uit de kring aan te steken bij de centrale kaars, met het uiten van Hoop (in woord of stil gebaar) waarna het lichtje weer n een cirkel rond de kaars wordt geplaatst.
Nadat ieder is geweest wordt het ritueel afgesloten met een algemene spreuk van hoop.
…
In deze bijeenkomst stond op de centrale plek de vier advent-kaarsen, en stonden op de vier windrichtingen Wachters geplaatst, die aan het begin de vier kaarsen aanstaken met een spreuk van Hoop.
Fire, sacred fire
Burning through the night
Come to me in the dreamtime
Bring me visions of light.
De overige aanwezigen staken daarna hun waxine-lichtjes in stilte aan.
Tegen het einde bleken er nog vier lichtjes nog niet aangestoken, die werden aangestoken met het uitspreken met spreuken van Hoop:
– voor Vrede
– voor Gerechtigheid
– voor Hoop
– voor ons allen
NOW I WALK IN BEAUTY,
BEAUTY BEFORE ME,
BEAUTY BEHIND ME,
ABOVE AND BELOW ME,
BEAUTY ALL AROUND ME
You must be logged in to post a comment.