Wat te doen met pensioen?


Een coach? Is dat iets voor mij?
Even surfen naar Sterk in je werk….

Sterk in je werk, zorg voor jezelf biedt jou steun bij het zetten van de volgende stap in je werk. Samen met een ervaren loopbaan coach in zorg en welzijn kijk je naar je situatie. Jullie kijken samen naar waar je goed in bent en waar je kansen op werk liggen. En wat je daar voor nodig hebt. Zoals een goed cv en hulp bij het schrijven daarvan. Of een beroepentest, een cursus of een opleiding. Dit doen we zonder kosten voor jou.

Een talentenscan doorlopen…
Affiniteit voor toerisme/recreatie, administratie.

hmmm…

confronterend: ik merk dat ik minder gemotiveerd ben in mijn huidige setting door diverse veranderingen (aansturing, collegae, werkwijze).

Hoe ziet mijn ideale baan er uit?
Brainstorm:

  1. Organiseren/gidsen van spirituele reizen.
  2. Me profileren als ritueel begeleider
  3. Storytelling/theater
  4. kennisoverdracht

Waar/hoe?

  • cursussen volgen bij volksuniversiteit, open universiteit
  • aanmelden bij vrijwilligerscentrale (gilde, roads, buurthuis)
  • netwerken met organisaties (Zinnig Noord, Het Schouw)

Reality-check:
Gesprek met coach van ‘ Het Moment‘ Zie: Dialoog: ritual coaching
Een leuk gesprek, maar uiteindelijk voel ik onvoldoende roeping om fulltime ritueel begeleider te worden.
Het boek “TIME-OUT, werk & rituelen” heb ik aangeschaft, maar is me te droog, eerlijk gezegd heb ik geen zin meer in een nieuwe meerjarige opleiding/studie.
Recentelijk kreeg ik het signaal dat er een studio in mijn wijk zou vrijkomen, maar in gesprekken met de huidige huurder realiseerde ik me dat ik mezelf niet zie als ondernemer/zzp-er!
Naar aanleiding van een artikel in het Parool over de weggeefwinkel:  in mijn wijk zou ik graag zoiets willen ondersteunen met publicaties en activiteiten.
Ondertussen doe ik kennisoverdracht op mijn werk, door een nieuwe collega in te werken, dat vind ik wel leuk!

Knelpunten:
Ik zit deels nog in het kantoor-ritme, voelde afgelopen nog te weinig ruimte/energie om veel te netwerken!

 

 

Nehalennia festival tijdens herfstequinox


We gingen met een stel vriendin met de auto ruim twee uur rijden van Amsterdam naar Colijnsplaat, dat is een behoorlijke rit!

Nu ging het mij voornamelijk om de gezelligheid, voor het eerst weer samen op spirituele excursie met mijn uitwisselings-maatje en anderen.
Eerlijk gezegd heb ik niet zoveel met Nehalennia, er is te weinig overgebleven van haar overleveringen en tradities.

Gelukkig waren we met een leuk gezelschap, en was het mooi weer.

Het festival-terrein was kleinschalig: er waren een paar workshop-tenten, orakels (tarot, runen, en orakelkaarten) en stalletjes met de gebruikelijke hebbedingetjes (helaas kon ik niet pinnen, dus dat scheelde in de beurs).

De tempel van Nehalennia was een vrij eenvoudig replica naar Romeins model.

Haar beeld was in al haar eenvoud krachtig!

Het was jammer, dat de lokatie en het festival niet berekend was op de minder validen onder ons!

Bij het openingsritueel ervoer ik het meeste effect toen we met z’n allen deosil de cirkel liepen onder begeleiding van trommel en handgeklap.
Later realiseerde ik me dat dit me hielp om voor mezelf de beweging van het Rad der seizoenen extra te ervaren.

De workshop tar vond ik interessant,  ik had tot nog toe alleen met de sjamanen-drum nog nooit met dit instrument gewerkt, ik had graag gehoord wat hun ervaring was met het gebruiken van tar bij trance-rituelen

De mogelijkheid om nog twee andere workshops te doen heb ik maar voorbij laten gaan, toen vond ik het leuker om mijn reisgezellen weer te ontmoeten.

Bij een van de stalletjes liet ik een runenlegging doen, daar schreef ik eerder over.
Eerlijk gezegd had ik gehoopt op meer verdieping, een goed klankbord, fijne uitwisselingen met de andere bezoekers van dit gebeuren, maar zoals het liep had ik meer aan de verbinding van ons reisgezelschap.

De schemering viel snel in, we waren moe, dus besloten we om in plaats van naar het eindritueel, naar huis te gaan.

Overdenking over het thema van de herfst: “Wat mogen we meenemen de donkere periode van het jaar in en wat blijft achter?”

Wat mij betreft neem ik de vrienschappen van mijn reisgezelschap mee, onze uitwisselingen op niveau, de roep van de goden.
Wat laat ik achter? Het besef dat ik sommige paden al voldoende heb belopen, dat ik die niet meer hoef te herhalen.

 

Zie ook: Nehalennia festival 2019

Dialoog: ritual coaching


Vanuit welke achtergrond kom ik?
Mijn vader stelde zijn hele leven in dienst van Spirit en Community.
Zelf wilde ik ervoor waken om dit ten koste van mijn persoonlijk leven te laten gaan.
In de loop van de tijd heb ik het nodige meegekregen aan bagage, sommige daarvan zijn nuttige instrumenten, andere daarvan zijn ballast.
Op het gebied van ritueel werk ga ik snel in de rol van ondersteuner en procesbewaker.

Waar sta ik nu?
Liminale Fase, Between & Betwixt

East of the sun, west of the moon

Enerzijds nog in het werkproces, met de intentie die zo fris en fruitig mogelijk te blijven doen.
Anderzijds me voorbereiden op pensioen in zicht.
Een wens die zich steeds sterker aandient: zelfstandig ritueel begeleider worden.
In deze fase van mijn ontwikkeling niet meer als leerling maar als gezel.

Waar beweeg ik me naar toe?
Balans zoeken tussen de roep van Spirit, community en persoonlijk leven.
Zelfstandig meesterschap ontwikkelen.
Dit alles concreet manifesteren in de dagelijkse werkelijkheid: shamanic practice.

Zie ook: De ritual coaching – Het Moment

Craniosacraal @ Erve Veldink


Tijdens weekeinde in de Achterhoek kwamen diverse persoonlijke thema’s weer naar boven, op het gebied van voorouders, familie en gezin.

Oud verdedigingsmechanisme:

Het dragen van een harnas ….

Het trekken van magische cirkels…

Het bouwen van muren..

Maar als ik niet in staat ben die afweer los te laten, wordt het benauwend, dan kan ik me niet meer vrij bewegen.

Beelden van oud zeer…
Iemand slaat een stalen paal door mijn kruin heen…
Alsof iemand stress bij mij dumpt.
Mijn derde oog wil de spoken om me heen niet zien…
Het verdriet om de plotselinge dood van mijn grootvader…
Alsof zijn heengaan mijn oog opende voor de benedenwereld…
Het is de Witte Knekelgeest die mijn keel dichtknijpt…

De healing die ik onderga, is heel subtiel. Het voelt aan als opruimen van oude troep.

Aan het einde van dit weekeinde, voelde het wel passend om naar het kristal-museum te gaan, om te zien welke schatten te vinden zijn in de benedenwereld.

Mijn oog valt op Ganesh…
Het is alsof hij me wilt helpen bij het doorbreken van blokkades en bij het overwinnen van angsten.

Zie ook: Erve Veldink – Craniosacraal

Groeten uit Atlantis


Sinds ik op vakantie ging naar Thira, herlees ik Plato’s verhaal over Atlantis in Timaeus en Critias, naast samenvattingen van latere variaties en uitbreidingen op hetzelfde verhaal.
Mijn hoofd gelooft in de theorie dat Plato de mythe van Atlantis gebruikte als allegorie om zijn ideaal van een politiek perfecte republiek van Athene te illustreren.
Maar mijn hart gelooft graag dat de uitbarsting van vulkaan Thira de inspiratiebron was voor de mythe van de hoge beschaving die door de toorn der goden onderging.

Voor mijn gevoel is de mythe van Atlantis verbonden aan de mythe van de tweelingzielen, zoals beschreven in Plato’s Symposium.
Nu wordt de mythe van de tweelingzielen in dit verhaal beschreven door de comedy-schrijver Aristophanes, de vraag is dus hoe serieus het nu bedoeld was!

En toch hebben beide mythen bijzonder emotionele impact op mij gehad tot op heden!
De mythe van een paradijs dat verloren ging door menselijk falen, en de mythe van de zoektocht naar de ware liefde.

Ooit had ik het gevoel dat ik mijn tweelingziel was tegengekomen.
Ik ontdekte mijn passie…alsof een vulkaan explodeerde!

Mijn hele leven tot op dat moment onderging een enorme wending, bestaande structuren werden omver geworpen, alles ging ondersteboven!

Toen ik de tocht maakte naar de vulkaan van Thira, kwamen al die herinneringen weer naar boven!

Schimmen van de onderwereld komen af op mijn hartebloed…

Bij de krater aangekomen plaats ik een steen om ter begroeting van de spirit van de vulkaan

Deze reis door de herinneringen helpt me om oud zeer te helen…

Later, tijdens een avondwandeling, zie ik in het westen de ondergaande zon en in het oosten de opkomende maan, dit doet me denken aan:
East of the sun, west of the moon’

Mijn vakantie in Thira was intens, allerlei mythische beelden kwamen naar boven…de tijd zal leren wat ze me te zeggen hebben!

zie ook: atlantis | Dreamquest

Roadkill: Close Encounters of the Sixth Kind



Op de fiets, vlak voordat ik aankom bij de haaientanden, komt een auto met een rotvaart deels over mijn weghelft, ik zie nog net hoe die met de linkerwielen over de haaientanden aan mijn kant rijdt.
De auto scheert met grote snelheid op halve armlengte links van mij voorbij.

Een oude vriendin, die ik maandenlang niet heb gesproken, loop ik zo figuurlijk en letterlijk bijna tegen het lijf.
Ik dank mijn beschermengel, dat dit incident bleef bij een ‘Close Encounters of the Fifth Kind’

Beelden:
De laatste resten van een vriendschap, neergestoken om dood te bloeden, achtergelaten als Roadkill

Het is bijna donkere maan…tijd voor het uitbannen van ongewenste invloeden, zuiveren, afstand nemen.
We waren vijf jaar lang ‘Friends with emotional benefits‘…
Bijna wekelijks samen uitgaan, veel wederzijdse steun in praktische zaken, een paar gezamenlijke vakanties,
Gaandeweg werd me duidelijk hoe groot de onderlinge verschillen waren, en nam ik meer afstand.
Ik vind het jammer dat ik nooit de gelegenheid heb gegrepen om dit soort dingen goed uit te spreken.
Onvermogen, van beide kanten.
Het liefste zou ik het scheiden van de wegen in vriendschap willen afsluiten met een gezamenlijk ritueel, maar dat zit er niet in.
Ik ben dankbaar voor wat er allemaal wel was aan wederzijdse steun.
Ik wens haar het beste toe met haar nieuwe leven.