Eerste indruk van vrijheidslunch in een buurthuis: grote ruimte, goede bezetting van tafels, expo vakantiefotos Turkije, Bella Ciao in Farsi op de achtergrond, een goede binnenkomst. We krijgen een plek aan een tafel voor vier personen helemaal vooraan de zaal, na de inleiding komt de voorzitter als gespreksleider aan onze tafel. … Gespreksthema: Wat betekent verzet voor je? Door getuige te zijn geweest van een coup die gepaard ging met politieke en etnische ‘zuiveringen’ , werd ik vanaf het einde van vorig millenium steeds bezorgder bij de opkomst van xenofobisch populisme. Ik heb destijds ervaren, dat een etnische/culturele minderheid ook na honderden jaren assimilatie kwetsbaar blijft als zondebok. Als een fascistische partij aan de macht zou kunnen komen, moet ik voorbereid zijn op mentaal en fysiek gebied. Daar heb ik training voor nodig, want je weet nooit hoe je reageert als het er op aankomt: bevriezen/vluchten/vechten? Dit kan ik niet in mijn eentje, dan moet ik verbinding hebben met gelijkgezinde groepen, maar wie durf ik te vertrouwen, wetende dat een van de vier stemmers gekozen heeft voor een fascist? … De microfoon komt langs alle tafels, onze tafel kwam aan de beurt, ik was als spreker aangewezen. … Er was heftig protest van vrouwen aan een andere tafel ‘omdat er al zoveel mannen aan de beurt waren geweest’, een vrouw van de tafel naast ons zei nog tegen mij ‘geef die microfoon maar aan mij’ terwijl ik het bleef vasthouden. Het duurde even voordat de voorzitter het rumoer tot bedaren wist te brengen, waarna ik mijn woord kon doen. … Aan onze tafel vertelde de voorzitter dat hij het protesterende groepje had aangesproken, hij sprak zijn waardering uit over mijn toespraak maar had ook waargenomen dat er geen applaus kwam voor mij, in tegenstelling tot overige sprekers. … Het incident ervaar ik als een smet op de bijeenkomst: Als enige persoon van kleur ben ik door een specifieke groep gehinderd om mijn stem te laten horen. … Voor mij was dit ook een test van mijn weerbaarheid en verzet in de praktijk: Ik heb mijn stem niet laten afpakken, ik heb me niet de mond laten snoeren, ik heb rustig mijn verhaal kunnen doen. … Maar terugkijkend heb ik wel een vieze nasmaak van de vrijheidslunch, de vraag blijft: Wie kan ik vertrouwen in deze groep als de razzia’s uitgevoerd worden?
This image is loud with heart energy—but not the soft, fragile kind. This is assembled love. Love that’s been cut, rearranged, chosen, and put back together on purpose.
Center: The torso filled with repeating hearts says your core truth right now is emotional abundance—but it’s patterned, learned. You didn’t stumble into this feeling. You’ve practiced it. You’ve survived enough to know what love actually looks like in your body, not just in fantasy.
The key + heart at the top: There’s access opening. Something clicks soon—an understanding, a conversation, or a self-permission—that unlocks a deeper level of intimacy. The oracle says: what opens next opens because you’re ready, not because someone else decides.
Left & right figures: Two archetypes facing inward. One playful, expressive, openly feeling. One composed, guarded, offering love carefully. This isn’t “two people” so much as two ways you love. The message? Integration. Stop choosing which one is acceptable. Both belong.
Green field: Growth, healing, permission to breathe. Whatever felt emotionally tight is loosening. You’re moving out of survival mode and into cultivation.
Bottom message (“sending hugs / thank you”): Gratitude seals this cycle. Something old ends not with drama, but with appreciation. That’s rare. That’s power.
Oracle message:
You are no longer asking whether love is safe. You are deciding how much of yourself you will bring to it.
The child curls inward at the edge of the room, breath rocking the dark, learning silence.
Where is Father, where is Mother? Working, the walls say. They will come with night.
Father, Mother— where have you gone? Hush now. Time is only waiting. All will be well.
—
For a month we drift toward a warmer latitude. The air sticks to the skin. Sleep splits open— a giant leans through plaster, coffins loosen their teeth, goblins gather where lamps fail.
Where is Father, where is Mother? Father is always in motion. Mother bends the day into bread.
—
For days we rise into cold air, crossing white distances. My room draws closer, tightens its grip.
Where are you now? Father burns beneath a spotlight. Mother works the hours thin.
—
Where is Father, where is Mother? They return to the sunlit place. You remain. This will be called a future.
—
My life unwinds along a crooked thread.
—
Where is Father, where is Mother? They come back through the cold. Each of us learns the grammar of separation.
—
Where is Father, where is Mother? Father keeps moving, a body harnessed to applause. Mother holds the household together with her hands.
—
Father was meant to stop, to stand beside Mother— but Santa Muerte steps forward, quiet and exact.
Questions scatter. None return.
His mourners shape the farewell; we stand inside the brightness, unvoiced.
Mother waits in the antechamber of bones and prayer. I sit with her there until the door opens.
—
Mother— I spoke my leaving.
Father— with you, the words stayed behind.
—
Father, even now my mouth is full of what I never said.
Amsterdam verandert voortdurend, maar soms doet ze alsof ze dat niet doorheeft. De bouwput aan de Jacob Catskade ligt er al zo lang dat hij bijna bij de buurt is gaan horen. Toch zie ik langzaam verbetering: nieuwe gevels, opgeknapte ramen, steigers die komen en weer verdwijnen. De kade zelf wacht nog even. De stad heeft geen haast; ze weet dat wij wel blijven.
Ik loop richting het zebrapad, een route die ik allang ken. Ooit keek je hier rustig links en rechts, nu kijk je vooral alle kanten tegelijk. Plotseling suist er een fatbike over de stoep. Ik zet een stap achteruit, meer uit reflex dan uit paniek. De berijder is al weg voordat ik boos kan worden. Ik zucht. Sommige dingen horen blijkbaar bij deze tijd, ook al verlang ik soms terug naar het langzamere tempo van vroeger, toen ik nog geen grijze haren had.
Bij de warme bakker lijkt de tijd even stil te staan. De geur van vers brood, een leuke babbel bij de bestelling. Mensen zitten er koffie te drinken, iemand werkt op een laptop. Het stoort niemand. Iedereen hoort er even bij.
Op de hoek staat de oude Jordanese slager, al generaties lang. Hier kennen ze de oude buurtbewoners. Ik bestel een onsje “wereldberoemd”.
Even verderop is de lekkernijenwinkel. De man achter de balie straalt een aanstekelijke vrolijkheid uit, alsof hij iedereen persoonlijk welkom heet. Hij snijdt een stukje hooibloemkaas af en vertelt er met liefde over. In de keuken werkt zijn compagnon zwijgend door, toegewijd aan zijn vak.
Op de markt is het druk, maar niet gehaast. Kramen vol kleuren en stemmen. Ik koop vis, groenten en fruit en blijf even staan bij iemand die zelf kombucha maakt. In de fles drijft nog een kleine zwam. Het oogt vreemd, maar ook oprecht. Ambacht heeft zijn eigen charme.
Bij de Turkse groentenman haal ik mandarijnen en warme börek. Migratie verrijkt de keuken!
In de bibliotheek is het niet meer zo stil als in de vorige generatie: Kinderen luisteren naar verhalen, volwassenen knippen collages. Het voelt open en levendig, als een plek waar iedereen welkom is.
Ik sluit af in het Westerpark. Bomen ruisen zacht, de stad lijkt even verder weg. Hier adem ik rust in en neem herinneringen mee naar huis.
Ik maak de ketting van de fiets los met luid gerinkel… Het fietspad is druk, voorzichtig alert fietsen! Aan mijn rechterhand de dimsum tent, altijd druk, lekker eten! Over de brug… Aan mijn linkerhand Domela Nieuwenhuis, heroisch sociaal! Lastige kruising, chaos, stoplicht, fatbikes! Langs de vaart… Rechts de bouwput waar een vakman doodviel Links de aardige fietsenmaker Naast buurvrouw, haar raam verduisterd door dichtbegroeide geveltuin De fietsenbox is overvol met electro bakfietsen Snel het trappenhuis op naar huis!
Hier is een creatieve, lyrische bewerking van het verhaal uit de blog “Mijn persoonlijk recept voor fysieke en spirituele voeding” — een liedtekst die de geur, het ritueel en de warmte van het koken vangt.
Homeopathisch Hart (Pantoum in Kroncong-ritme)
Rijst in de hooikist, zacht bewaard in warmte, handgeschreven recepten, een erfenis van geur. Tofu donkergeel, tempeh lichtbruin, de wok vult zich met leven, eenvoudig in beweging.
Handgeschreven recepten, een erfenis van geur, een handje van dit, een beetje van dat. De wok vult zich met leven, eenvoudig in beweging, ritme van snijden, adem van vuur.
Een handje van dit, een beetje van dat, kliekjes die verhalen dragen van vroeger. Ritme van snijden, adem van vuur, wat rest wordt goud in de pan van de ziel.
Kliekjes die verhalen dragen van vroeger, tofu donkergeel, tempeh lichtbruin. Wat rest wordt goud in de pan van de ziel, rijst in de hooikist, zacht bewaard in warmte.
This is a visually striking mixed-media collage that creatively blends different elements into a surreal composition. Some notable aspects:
– **Surrealism & Symbolism**: The artwork features tree trunks as legs, wearing sneakers and socks, with a rose growing between them. The figure’s head is a blue cap labeled “Boomer,” and behind it, there’s an explosive, comic-style backdrop. – **Contrast & Texture**: The torn-paper background, tree trunk textures, and printed sneaker images create a layered, textural effect that adds depth. – **Color Palette**: A bold mix of blues, purples, and greens gives the piece an energetic, dreamlike aesthetic.
It seems to explore themes of nature, generational identity (possibly referencing the “Boomer” label humorously or critically), and an interplay between organic and artificial elements.
Bold Boomer Blooms Roots wrapped in old time, sneakers march through the surreal, a rose breaks the past.
Zonder vrouwen zou Amsterdam niet kunnen bestaan. Hun aanwezigheid heeft de stad mogelijk gemaakt én gevormd. Maar in de geschiedenisboeken domineert het mannelijke perspectief. Daarom opent het Amsterdam Museum de tentoonstelling Vrouwen van Amsterdam – een ode
…
Ter gelegenheid van de 750e verjaardag van Amsterdam zijn we het project Vrouwen van Amsterdam gestart. De aftrap was op 8 maart 2024 op Internationale Vrouwendag. Vanaf die datum roepen we iedereen op om een ode te maken voor een vrouw die belangrijk is (geweest) voor de stad Amsterdam. Deze odes zijn te zien op dit platform en worden opgenomen in de collectie van het Amsterdam Museum.
Benthe Knipmeijer is bijna veertig jaar kapster geweest aan het Zonneplein in Tuindorp Oostzaan. Schrijfster Christine Otten heeft haar een ode gebracht, waarin ze Benthe prijst voor haar doorzettingsvermogen en toewijding aan de buurt. Otten benadrukt hoe Benthe’s kapsalon een ontmoetingsplek was voor velen en hoe ze een belangrijke rol speelde in de gemeenschap. Ze bedankt Benthe voor haar niet-aflatende inzet en liefde voor haar vak.
This is a beautiful and expressive mixed-media collage spread. Here are some key elements and observations:
### **Left Page:** – A black-and-white portrait of a woman is integrated into dark, flowing fabric, giving it a surreal, mysterious look. – A butterfly is positioned at the bottom, seemingly emerging from or complementing the figure, adding a sense of transformation or metamorphosis. – The background consists of green patterns and textures, with added abstract color splashes.
### **Right Page:** – A vintage-style illustration of a couple under an umbrella with a melancholic yet elegant aesthetic. – The phrase “SUNSHINE. HELLO RAINDROPS.” is placed below the couple, hinting at contrasts—happiness vs. sorrow, light vs. dark. – Botanical elements, both real (dried leaves) and printed, are present, reinforcing a natural theme. – A colorful floral patterned background adds contrast to the muted tones of the central figures.
### **Overall Impression:** – The spread plays with **contrast**—light and dark, vintage and modern, natural and surreal. – The use of textures (dried leaves, fabric-like folds, paper) creates depth and invites touch. – There’s a dreamlike and poetic narrative, possibly exploring themes of transformation, duality, and emotions.
Dreamquest 
You must be logged in to post a comment.