Tag Archives: poetry

Pantun Berkait

Red blood colouring the sea
Pale moon rising ahead
Together you and me
Drinking wine, breaking bread

Pale moon rising ahead
Memories passing away
Drinking wine, breaking bread
At the end of the day

Memories passing away
Tears and laughter
At the end of the day
Did it matter

Tears and laughter
Coming and going
Did it matter
Living and dying

Coming and going
Pointing Weathervane
Living and dying
Shouting WhiteCrane

Pointing Weathervane
Flight of the arrow
Shouting WhiteCrane
Sound of sorrow

zie ook: Pantun Berkait | Dreamquest

Blessed be Brighid

Letting go of what has been the comfort of lonely hearts, being grateful for everything
spirit dollBlessed Woman come to me
Woman of the Fires,
Woman of Poetry
Blessed Woman come to me
Woman of Healing,
Woman of Skillful Means

Blessed woman of the land
Guide my heart and guide my hand
Blessed Woman of the streams
Guide my soul and guide my dreams
Blessed Woman come to me
Woman of the fires
Woman of Poetry,

Blessed Woman come to me
Woman of Healing
Woman of Skillful Means.
Blessed Woman of the hills
Heal all wounds and heal all ills
Blessed Woman of the flame
Awaken me to renew again.
~Lisa Thiel~

Brexit: Brittania has fallen :(

Arthur is gone . . . Tristram in Careol
Sleeps, with a broken sword – and Yseult sleeps
Beside him, where the Westering waters roll
Over drowned Lyonesse to the outer deeps.

Lancelot is fallen . . . The ardent helms that shone
So knightly and the splintered lances rust
In the anonymous mould of Avalon:
Gawain and Gareth and Galahad – all are dust.

Where do the vanes and towers of Camelot
And tall Tintagel crumble? Where do those tragic
Lovers and their bright eyed ladies rot?
We cannot tell, for lost is Merlin’s magic.

And Guinevere – Call her not back again
Lest she betray the loveliness time lent
A name that blends the rapture and the pain
Linked in the lonely nightingale’s lament.

Nor pry too deeply, lest you should discover
The bower of Astolat a smokey hut
Of mud and wattle – find the knightliest lover
A braggart, and his lilymaid a ****.

And all that coloured tale a tapestry
Woven by poets. As the spider’s skeins
Are spun of its own substance, so have they
Embroidered empty legend – What remains?

This: That when Rome fell, like a writhen oak
That age had sapped and cankered at the root,
Resistant, from her topmost bough there broke
The miracle of one unwithering shoot.

Which was the spirit of Britain – that certain men
Uncouth, untutored, of our island brood
Loved freedom better than their lives; and when
The tempest crashed around them, rose and stood

And charged into the storm’s black heart, with sword
Lifted, or lance in rest, and rode there, helmed
With a strange majesty that the heathen horde
Remembered when all were overwhelmed;

And made of them a legend, to their chief,
Arthur, Ambrosius – no man knows his name –
Granting a gallantry beyond belief,
And to his knights imperishable fame.

They were so few . . . We know not in what manner
Or where they fell – whether they went
Riding into the dark under Christ’s banner
Or died beneath the blood-red dragon of Gwent.

But this we know; that when the Saxon rout
Swept over them, the sun no longer shone
On Britain, and the last lights flickered out;
And men in darkness muttered: Arthur is gone . . .

source: Hic Jacet Arthurus Rex Quondam Rexque Futurus by Francis Brett Young – Famous poems, famous poets. – All Poetry

EXIT Albion… :(

Turning and turning in the widening gyre
The falcon cannot hear the falconer;
Things fall apart; the centre cannot hold;
Mere anarchy is loosed upon the world,
The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere
The ceremony of innocence is drowned;
The best lack all conviction, while the worst
Are full of passionate intensity.

Surely some revelation is at hand;
Surely the Second Coming is at hand.
The Second Coming! Hardly are those words out
When a vast image out of Spiritus Mundi
Troubles my sight: a waste of desert sand;
A shape with lion body and the head of a man,
A gaze blank and pitiless as the sun,
Is moving its slow thighs, while all about it
Wind shadows of the indignant desert birds.

The darkness drops again but now I know
That twenty centuries of stony sleep
Were vexed to nightmare by a rocking cradle,
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?


Koningsdag 2016


Weersvoorspelling code Oranje! Hagel, sneeuw en ijzel in de lente!
Ondanks deze alarmistische doemscenario’s ging ik in de ochtend met een zonnetje op de fiets…

Aan het begin van Westerpark had ik meteen mijn eerste koningsdag-aanwinst bij een stel die gebruikmaakte van het principe ‘pay what you want’: Bardo Thodol kreeg ik gratis, en voor de klankschaal betaalde ik tien euro, daar kreeg ik meteen een reis-buddha bij!
Een goed begin van deze dag…

Na een wandeling door het park, doorgefietst naar het Vondelpark. In de loop van de jaren heb ik het hier steeds drukker zien worden, vrij snel had ik een slanke vaas gevonden, en na een kort rondje schuifelen in een menigte door de smalle paden van dit park had ik hier genoeg gezien…

Teruggefietst richting huis, even tussenstop genomen bij NDSM, hier is de drukte nog gezellig, want de menigte verspreidt zich over een grote ruimte.
Hier vond ik twee leuke beeldjes van Ganesh, daar kan ik zeker iemand blij mee maken!
Vrij snel zag ik de karavaan van de koffiedikkijker Marieke; aangezien ik nog steeds mijn eerste sessie met haar aan het verwerken ben, kwam ik deze keer niet voor de koffie maar om even te groeten en voor een rugmassage van haar collega Lenneke.
Daar hoorde ook nog een persoonlijk gedicht bij…

en west
en noord
waar jij bent
heeft de zon
en staat de wereld
naar jou te lachen
leunend op 1 been
en lachend
in zijn hart

Hartverwarmend, zo’n geschenk!

Na een korte lunchpauze ging ik verder naar Lokaal Spaanders om daar een aantal vrienden te ontmoeten…
Hier kreeg ik een apart gedicht, een lay lyrique:

een snuf historiek
een doek of triptiek

hij wandelt zo kwiek
en schrijdt er klassiek
ad hoc

in stilte is chic
graag zonder paniek

en nooit kolderiek
zo klinkt de cantique
van hok`

Grappig, zo’ n klassieker rijmvorm!

Nog even nagebabbeld met vrienden bij Lokaal Spaanders: deze koningsdag heb ik enerzijds veel kunnen opruimen op verschillende niveau’s, anderzijds zijn er weer nieuwe inspiraties op mijn pad gekomen. Spullen die ik niet meer nodig had, heb ik kunnen wegdoen, waardoor ruimte komt voor nieuwe inspiraties.

Deze dag afgesloten met een indische rijsttafel met een goede vriendin, het was een goede dag vandaag!






i am also a shapeshifter
changer of form
i have different seemings
i am a trickster
so i can fool the world
i am an opener of the gate
an open road creates freedom
the road not taken
makes all the difference
you never know
where it ends
only heaven and earth knows


koud is de weg
zonder broeder
die dekt

hij leidt ons
uit het doolhof

samen op weg
naar de horizon
om onderweg
de valkuilen

hij is de bruggenbouwer
samen staan we sterk