Tag: art

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie


Samhain, 2010:

Op de verhalenmiddag in het Zonnehuis:

Vandaag wilde ik het hebben over Halloween: niet over de Amerikaanse versie, waarin mensen als spook verkleed gaan, maar over de oorspronkelijke versie waabij mensen de overledenen herdenken en eren.

Vorig jaar december overleed mijn vader, over hem wilde ik het hebben.

Mijn vader was een dominee, de man die juist in het weekeinde niet het vlees sneed omdat hij er nooit was in het weekeinde.

Ik heb hem als vader gemist in mijn jeugd, en natuurlijk heb ik in mijn puberteit tegen die situatie aangeschopt.

Maar toen mijn vader zijn emeritaats-toespraak in de kerk hield, vertelde hij over zijn roeping om God te dienen, maar ook over zijn besef dat hij zijn gezin tekort deed, en over zijn worsteling met deze situatie.
Ik kon zijn emotie zien, zijn oprechte worsteling, toen kon ik begrip en respect krijgen voor zijn keuze.

Dit is het verhaal wat ik over mijn vader wilde vertellen, om hem te herdenken en te eren op deze dag.

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010


Samhain 2010 is voor mij anders dan andere keren:

Eind vorig jaar overleed mijn vader, deze maand is mijn moeder verhuist naar een verzorgingstehuis.

Het leeuwendeel aan rationele regeldingen is achter de rug, langzamerhand krijg ik meer ruimte voor de emotionele verwerking.

Naast het rouwen om wat er niet meer is, is er ook het waarderen van wat ik heb meegekregen (kennis, ervaring).

Als rite de passage had ik een groot aantal vrienden uitgenodigd, uiteindelijk kwamen precies de juiste mensen:  KarinMaria , Lucia, Zia.

Voor mijn vader had ik een speciaal plekje gereserveerd

Op deze avond ontving ik mijn magisch schilderij QUI, later schrijf ik hier meer over

Het Reisgeschenk, Leegte

Het Reisgeschenk, Leegte


Vandaag kwam mijn collega Nico het schilderij ophalen..

We kletsten wat onder het genot van frisdrank over werk en over relaties.

Ik legde hem de spelregels uit, en overhandigde het geschenk.

Nu kijk ik naar de lege muur waar het geschenk stond.

Het is even wennen, die Leegte…

Dat schilderij was heel erg aanwezig in mijn ruimte, het had een bijzondere kleurige energie, het inspireerde me tot schrijven.

Nu het schilderij weg is, voel ik  me even Leeg.

Het is nu echt tijd om dit hoofdstuk af te sluiten….

Reisgeschenk, bedankt!

Een goede reis!

Het reisgeschenk, ondertussen

Het reisgeschenk, ondertussen


Het is Vrijdag 25 juni 2010, vlak voor volle maan.

Ik kijk naar het schilderij en zij de magische overgang tussen vogels en vissen, tussen hemel en water.

De drie wezens bevinden zich in de tussenwereld.

Op deze vrijdagochtend droeg ik de urn van mijn vader naar zijn nis, voor het laatst kon ik de laatste resten van zijn fysieke lichaam vasthouden en dragen naar zijn laatste rustplaats, om als eerste spreker voor de doden mijn woord te doen:

…Pa, je hebt goed geleefd, je hart gevolgd, hoe moeilijk het ook was. Ik ben dankbaar dat je mijn vader was.
Nu moet ik afscheid van je nemen, je teruggeven aan Moeder Aarde, waar we allemaal vandaan komen.
Pa, bedankt!…

Een goede vriend van mijn vader leest het psalm voor: ‘de Heer is mijn herder…’

Mijn zwager leest de dagtekst van Overdenkingen, het tijdschrift dat een van de vele geesteskinderen van mijn vader is.

Mijn moeder spreekt haar eindgebed uit, en schenkt haar tranen aan de doden. Wat is ze fysiek broos in haar rolstoel met anderhalf been, slechte ogen en oren…en wat is ze psychisch sterk om zo vanuit haar hart te spreken!

De grafsteen gaat voor de nis, we nemen in stilte afscheid…

We gaan nog even op bezoek bij andere familieleden die hier in de buurt liggen.

Het is stralend zomerweer, de begraafplaats Zorgvlied is een prachtige plaats om meditatief rond te lopen met mijn lief en toeverlaat naast mij.

We sluiten de familiebijeenkomst af met een chinees-indische maaltijd bij mijn moeder.
Ik heb het gevoel dat ik een hoofdstuk heb afgesloten, en dat er een nieuwe zich voor mij opent: de zorg voor mijn moeder!

…later op de dag…

Mijn lief en ik nemen een hoognodige siesta terwijl de kinderen boodschappen doen, na een uurtje word ik wakker en laat ik de schone slaapster rusten terwijl ik voorbereidingen tref om vrienden te ontvangen in mijn huis.

Twee dierbare vrienden moet ik helaas missen, mijn hart gaat naar hen uit. Met iedereen heb ik korte gesprekken, verschillende netwerken blijken elkaar te overlappen via wederzijdse kennissen.

Een paar vrienden bevraag ik, of ze het Reisgeschenk willen aannemen, degene die het aanneemt glimt helemaal dus dat zit wel goed! Hij kan het nu nog niet meenemen maar maakt nog een afspraak, ondertussen bevindt het Reisgeschenk zich in de magische tijdruimte tussen twee eigenaren.

In de tussentijd heb ik nog even tijd en ruimte om te verwoorden wat het Reisgeschenk mij nog te vertellen heeft, totdat de nieuwe eigenaar langskomt.

Het reisgeschenk, spreker voor de doden

Het reisgeschenk, spreker voor de doden


Vandaag had ik een teamuitje: wandelingen door de joodse buurt van Amsterdam, met als eindpunt Joods Historisch Museum. Een stukje trambaan is daar als monument achtergebleven, ter herinnering aan de tramlijn waarmee deportaties via station naar Auschwitz werden georganiseerd. Dan zie ik die geestentrein nog steeds rijden.

Het raakt me op verschillende manieren:
Het is ongeloofelijk hoe het hart van Amsterdam werd uitgerukt als consequentie van een populist die sluimerende sociale onrust mobiliseerde tot rassenhaat.
Onbegrijpelijk, dat mensen erna zeiden ‘dat nooit meer’, maar dat wij in deze generatie opnieuw moeten meemaken dat een peroxide populist het heeft over etnische registratie en deportaties, en dat hij zelfs in de regering kan komen.
En dan nog zijn er mensen, die geloven dat het niet zo’n vaart zal lopen, want dat dacht men destijds ook van die vent met die Chaplins-snor.

Ik zie parallellen tussen de Joodse en de Chinese diaspora. Mijn voorouders hebben een vergelijkbare sterke literaire traditie, en het handhaven van culturele identiteit ondanks verstrooing door tijd en ruimte. De koning van Siam noemde de Chinezen ‘de Joden van het Oosten’, want ook Chinezen doen het goed in de handel, een feit dat afgunst opwekt bij de autochtonen. Ik heb meegemaakt dat dit ertoe leidde dat de militaire machthebbers pogingen deed om de Chinezen te dwingen tot assimilatie, in feite een culturele moord door het verbieden van taal en rituelen en familienamen.

Op dit moment wil ik spreken voor die doden, de geesten willen door mij heen spreken.
Ik kijk naar het zwijgende schilderij, het is alsof de drie spirits me vragen om mijn stem aan hun te lenen.

Aanstaande Vrijdag, als ik de laatste fysieke resten van mijn vader naar zijn graf breng, heb ik de gelegenheid om mijn stem aan hem uit te lenen, om namens hem een laatste groet te brengen.

Dit is heftig sjamanistisch werk, ik hoop dat ik het aan kan gaan.

Het reisgeschenk, Dreamquest

Het reisgeschenk, Dreamquest


Dit schilderij is magisch, het nodigt me uit om trancereizen te maken in de Droomtijd, maar ook om ontmoetingen aan te gaan met bijzondere mensen.

Via mijn oude lerares Hetty ontving ik een uitnodiging voor een reading van Lez Dreamwalker, dat werd een bijzondere ontmoeting!

Het was mooi weder, terwijl ik in de tuin op mijn beurt wachtte kon ik genieten van de zon en het uitzicht over de Gaasperplas.

Er is zoveel gezegd en gedaan in een half uurtje, het is voor mij onmogelijk om daar een volledig verslag van te geven!

Lez stelde zich bescheiden op, absoluut niet als een goeroe; wat hij te zeggen had kon ik gerust naast me neerleggen als ik er niets mee kon. Ik kon wel mergen dat hij echt de moeite nam om zich af te stemmen op mij, hij checkte regelmatig of ik zijn verhaal kon volgen.

Het volgende heb ik opgepikt uit zijn woorden: Zijn visie komt erop neer dat het voor ieder individu van het allergrootste belang is om in het hier en nu in het eigen lichaam te zijn en te blijven, op die manier kan je pas echt authentiek zijn.
En als je authentiek bent, dan word je een lichtend voorbeeld voor je omgeving. Met andere woorden: verbeter de wereld en begin met jezelf.

Hij gaf eenvoudige oefeningen mee, waarmee ik de energie kan opwekken om in het hier en nu in mijn eigen lijf helemaal aanwezig te zijn en te blijven, daarbij verwees hij naar TaiJi (T’ai chi), dit zijn inderdaad oefeningen die ik naadloos kan integreren in mijn eigen trainingen!
De oefeningen doen me nog het meeste denken aan Qigong (ch’i kung), daarmee kan ik aan de slag!

Het reisgeschenk, de regenboog

Het reisgeschenk, de regenboog


Na een avondje wokken met mijn lief, de kinderen en hun vriendjes, gingen we bij mij thuis uitbuiken.

Ik vertelde het verhaal van de oorsprong van het reisgeschenk.

Het vriendje van mijn oudste dochter keek naar het schilderij en zag er mooie dingen in:
“Vrede, liefde, mensen van verschillende kleuren tesamen”

Ja! Zei mijn hart, daar gaat het over, gemeenschap der mensen van goede wil!
Dit is waar ik vóór stem, een humane samenleving van regenboogmensen, waar iedereen gestimuleerd wordt om mee te doen aan de maatschappij: een samenleven van diverse culturen en geloven, met voldoende ruimte voor eigenheid in het samenspel met anderen.
Dit is waar ik zovaak van droom: een harmonisch samenzang van vele talen en tonen.

Samen kunnen wij regenboogmensen een regenboogbrug bouwen tussen culturen en geloven.
Dit is het waarover het gaat volgens mij: werken aan de manifestatie van de hemel op aarde.

Dit is waar ik voor kies in deze fase van mijn leven: middenin de wereld iets van deze droom door woord en daad tot leven brengen.

Het reisgeschenk, verhalen

Het reisgeschenk, verhalen


Ik kijk naar het schilderij dat zelf een verhaal te vertellen heeft, een mooi verhaal dat mij stimuleert om mijn eigen verhaal te vertellen.

Vandaag was ik met mijn lief op de verhalenmiddag ‘hart op de tong’ en realiseerde mij opnieuw hoe belangrijk is dat mensen elkaar verhalen vertellen en ook luisteren naar elkaars verhaal. Persoonlijke verhalen uit de wijk maken het makkelijker om elkaars verhaal te herkennen. Verhalen van oude buurtbewoners geven de geschiedenis van de wijk door aan nieuwkomer, terwijl nieuwkomers vertellen hoe ze hun plek verwerven in de wijk.

Op deze manier verhalen uitwisselen met elkaar schept een band. Eenvoudige verhalen uit het dagelijkse leven, herkenbaar voor iedereen. In eigen woorden gesproken van hart tot hart.

Het ene verhaal roept het andere op, na een verhaal van iemand kan een ander zeggen ‘dit doet me denken aan die keer dat….’

En zo onstaat een raamvertelling, een weefsel van aaneengevlochten verhalen.

Mijn verhaal is een migrantenverhaal, hoe onze clan door de eeuwen heen vanuit het uiterste noorden van china zuidwaarts trok naar Java, om uiteindelijk in Nederland terecht te komen.

Het heeft vele jaren geduurd voordat ik het gevoel had dat ik me kon wortelen, maar sinds ik in deze buurt woon en mijn eigen tuintje bewerk heb ik eindelijk het gevoel dat ik me echt kan verbinden met dit land.

Door met mijn handen in deze aarde te wroeten, heb ik me verbonden met de plaatselijke natuur, door actief mee te doen aan buurt-evenementen verbind ik me met de gemeenschap van mensen in deze wijk.

Het reisgeschenk, stemmen

Het reisgeschenk, stemmen


Ik kijk naar het schilderij en zie hoe de drie wezen hun stem verheffen.

Afgelopen periode was ‘stemmen’ een belangrijk thema voor mij:
Stemmen, mijn stem laten horen via de verkiezingen vind ik belangrijk.
Ja, het democratische kiessysteem werkt niet perfect, verkiezingsbeloftes worden verbroken, achterkamerdeals worden gesloten. Maar stemmen is één van de legale middelen die ik nog heb om een kleine bijdrage te leveren aan het maatschappelijkee debat.

Ik laat mijn stem horen via internet: forums, tweets, blogs.
Ja, ik ben maar één kleine stem, maar al die kleine stemmen bij elkaar kunnen samen een grote stem vertolken.

Nu verhef ik mijn stem over het resultaat van de verkiezingen.

Aan al mijn regenboog broeders en zusters zeg ik, ik maak me heel veel zorgen over het volgende:

Een partij die anderen uitsluit wegens afkomst of geloof, een land dat zo verscheurd wordt door twee tegengestelde partijen, een land waarin bevolkingsgroepen tegen elkaar worden opgezet.

Zelfs in kringen, die zichzelf zien als zijnde spiritueel, liefhebbend, lichtdragers, enzovoorts, kom ik mensen tegen die anderen afwijzen wegens geloof of afkomst of cultuur.

Dit land, deze maatschappij is verziekt door tegenstellingen.

Is er nog genezing mogelijk?

Of wordt het tijd dat de regenboogmensen hun ark bouwen, om de diaspora in te gaan?

Worden wij de nieuwe Roma?

Voor mezelf heb ik gekozen om hier in mijn wijk mijn stem te laten horen, ontmoetingen aan te gaan met mijn medelanders, mijn regenboogbroeders en zusters.

Waar kies jij voor?

Het reisgeschenk, de achtste nacht

Het reisgeschenk, de achtste nacht


De doorgever van het schilderij mailde me:

Ik wil graag dat je het doek een naam geeft, ik vind ook dat jij dat als eerste eigenaar hoort te doen.. Ik heb hem de tijdelijke naam Ontmoeten gegeven, vond ik wel gepast, ook omdat dat in het randschrift staat..

Werk aan de winkel!

In de klassieke Chinese traditie kreeg men een naam bij de geboorte, maar ook bij diverse veranderingen van levensfase, daarnaast kon men diverse namen krijgen.

De kunstenaar die het schilderij maakte, gaf de (geboortenaam) ‘Reisgeschenk’, maar de doorgever gaf de ‘melknaam'(eerste bijnaam)’Ontmoeten’, welke naam zal ik gaan geven?

Al eerder kwam ik op de bijnaam FengShui, letterlijk ‘Wind en Water’ door het samenspel van lucht en water in het schilderij, en onlangs noemde ik Birds and Fishes vanwege de vele vogels en vissen; ik zie de drie gestalten met half open mond alsof ze de hemel toezingen en denk aan Singing Sirens, zo komen de bijnamen naar boven borrelen.

Singing Sirens lijkt me echt zo’n bijnaam die je gebruikt als je onder vrienden bent, FengShui is de naam die je op school gebruikt. ‘Birds and Fishes’ is je pseudoniem als schrijver, Kunstwerk noem ik je als ik heel beleefd wil zijn, maar mijn speciale koosnaampje voor jou om in je oor te fluisteren zal zijn
…‘Interesting Times’.