Droom: de brand


Vannacht had ik een droom, die naar mijn gevoel verwees naar een eerdere droom.

Ik was weer aanwezig op een meerdaags new-age festival, en deed mee aan een workshop.

Op de ochtend na de eerste nacht van verblijf, was ik vroeg aanwezig bij de workshop-ruimte dus had ik nog tijd om een blokje om te lopen.

Toen ik terugkwam, hadden een aantal deelnemers in die ruimte het kampvuur hoog opgestookt, waardoor de centrale stutbalk was geblakerd.
Ze waren nog druk bezig met blussen, schoonmaken, opruimen.
Een van de jongeren, die met zijn mobieltje foto’s wilde maken, werd aangesproken door de leiding, want het was niet de bedoeling dat dit incident op social media zou terechtkomen.

Nu ik wakker ben geworden, komt het beeld van de Toren in me op.
Een Huis dat brandt door onvoorzichtigheid, onkunde, hubris.

Zo kwam ook Atlantis ten val

Zie ook: Droom: drie staven | Dreamquest

Groeten uit Atlantis


Sinds ik op vakantie ging naar Thira, herlees ik Plato’s verhaal over Atlantis in Timaeus en Critias, naast samenvattingen van latere variaties en uitbreidingen op hetzelfde verhaal.
Mijn hoofd gelooft in de theorie dat Plato de mythe van Atlantis gebruikte als allegorie om zijn ideaal van een politiek perfecte republiek van Athene te illustreren.
Maar mijn hart gelooft graag dat de uitbarsting van vulkaan Thira de inspiratiebron was voor de mythe van de hoge beschaving die door de toorn der goden onderging.

Voor mijn gevoel is de mythe van Atlantis verbonden aan de mythe van de tweelingzielen, zoals beschreven in Plato’s Symposium.
Nu wordt de mythe van de tweelingzielen in dit verhaal beschreven door de comedy-schrijver Aristophanes, de vraag is dus hoe serieus het nu bedoeld was!

En toch hebben beide mythen bijzonder emotionele impact op mij gehad tot op heden!
De mythe van een paradijs dat verloren ging door menselijk falen, en de mythe van de zoektocht naar de ware liefde.

Ooit had ik het gevoel dat ik mijn tweelingziel was tegengekomen.
Ik ontdekte mijn passie…alsof een vulkaan explodeerde!

Mijn hele leven tot op dat moment onderging een enorme wending, bestaande structuren werden omver geworpen, alles ging ondersteboven!

Toen ik de tocht maakte naar de vulkaan van Thira, kwamen al die herinneringen weer naar boven!

Schimmen van de onderwereld komen af op mijn hartebloed…

Bij de krater aangekomen plaats ik een steen om ter begroeting van de spirit van de vulkaan

Deze reis door de herinneringen helpt me om oud zeer te helen…

Later, tijdens een avondwandeling, zie ik in het westen de ondergaande zon en in het oosten de opkomende maan, dit doet me denken aan:
East of the sun, west of the moon’

Mijn vakantie in Thira was intens, allerlei mythische beelden kwamen naar boven…de tijd zal leren wat ze me te zeggen hebben!

zie ook: atlantis | Dreamquest

Drie Dromen


I
Ik was aanwezig op een new age bijeenkomst, waar ik was uitgenodigd om een taijiquan-demonstratie te geven.
Maar op het afgesproken tijdstip bleek, dat ze in de grote zaal nog bezig waren met een feest dat helemaal uitliep.
Toen ik de organisator er op aansprak, merkte ik dat hij helemaal onder de drugs zat.
Verder had hij een ontsteking in zijn linker onderkaak, daar was een mechanisch implantaat stukgegaan, hij moest meteen naar de chirurg.
Met een hele groep brachten we hem weg in een VW bestelbus.

II
Ik ging op reis door Indonesia, samen met een Balinese collega en een Hollandse kennis kwamen we aan bij de Molukken.
Daar werden we uitgenodigd bij een welkomsmaaltijd, die deels op het land en deels onderwater zou plaatsvinden.
Samen met de Hollandse kennis snorkelde ik naar de onderwatergrot, daar kookten ze rendang met vulkaanwater.
De kok vertelde dat dit een stunt was voor toeristen, maar het resultaat was dat de rendang te droog werd.

III
Ik deed mee aan een medtiatie & healing-workshop:
Het begon met een ganzenbord-achtig bordspel met kenmerken van het transformatiespel, op elk vakje was een meditatieve vraag.
Vervolgens oefenden we met een pendel, die boven een roulette hing, waarvan elke vakje een duiding had. Daarna liepen we met de pendel door de ruimte.
We deden wat healing-oefeningen, waarbij een specifieke handgebaar werd aangegeven:
Rechterpalm omhoog, tegen de  klok in draaien zodat de palm omlaag wijst, de hand ballen alsof je een nat washand uitknijpt.
We sloten af met een deelronde, deels in zang, deels in korte zinnen.
Bij mij kwam diep van binnenuit het oude verdriet om de val van Atlantis.

Zinnig Noord – Op zoek naar muziek


Vandaag was het thema: op zoek naar muziek:

Zouden jullie een nummer of een muziekstuk dat jullie heel mooi vinden of op een andere manier heel belangrijk voor je is, mee willen nemen?

mijn keuze viel op

Now I walk in beauty, beauty is before me,
beauty is behind me, above and below me

Jaren geleden heb ik dit lied gehoord aan het einde van een spiritueel ritueel, en eind vorig jaar gebruikt bij het eindritueel van de uitvaart van mijn moeder als zegewens voor haar reis naar de andere wereld.
Onlangs kwam ik er achter dat dit lied een variatie is op de Navajo Blessing Way.
Het is geen wonder dat dit lied in me opkwam, want onlangs was ik nog actief bezig met mijn voorouders te herdenken en eren tijdens QingMing.
En kennelijk zaten een paar anderen van mijn gespreksgroep in een vergelijkbaar proces van overdenkingen over het vergankelijke van het leven.

Als slot deden we een meditatie, waarbij we in gedachten onze plek van inspiratie opzochten .
En wederom kwam ik uit bij Atlantis, maar nu in de herrezen versie
atlantis rising
Atlantis rising!
Tempel
Dit is dus voor mij de plek van inspiratie in de andere werkelijkheid.
Lange tijd was dit voor mij het symbool van het verloren paradijs, maar nu krijg ik een beeld van een herrezen ideaal.

In de dagelijkse werkelijkheid zijn er een paar andere plekken voor mij dierbaar:

De Godinnentempel in Amsterdam

De tempel van GuanYin in Amsterdam
zie ook: Zinnig Noord

Echo van Atlantis


Op hoogste bergtop
Wankelt Poseidons tempel
Vallend voor vloedgolf

Roodgouden koepel
Gedragen door pilaren
Marmeren vierschaar

Hoog hemel altaar
Vierkant in cirkel voorwaar
Vlam danst wervelwind

Wij hebben gedanst
Samen rondom koningsboom
Springend over vuren

Liefde voor eeuwig
Leven na leven samen
Steeds weer verbonden

Zwaard en speer in hand
Schild en helm beschermen mij
Niet tegen elementen

Dwaasheid en hoogmoed
Koning en Priester beide
Brachten ons noodlot

Stond jij toen naast mij
Mijn eerste en laatste lief
Wreed eindigt droomtijd

Treurwilg aan rivier
Groene draak in diepe rust
Drievoet van staven

Waarheen zijn zij nu
Verdwenen in vloedgolven
Van woedende zee

In welk lijf woon jij
Nu nieuwe tijden komen
Zal ik je zoeken

Terugkeer naar Atlantis


Destijds las ik het boek van Hubert Lampo ‘Terugkeer naar Atlantis’, die titel is in mijn geheugen blijven hangen, pas veel later last ik Plato’s oorspronkelijke verhalen hierover in Timaeus & Critias.

Dit thema blijft me bezig houden: het komt steeds weer terug in beelden, gevoelens..
Soms kom ik mensen tegen die dezelfde ‘klik’ ermee hebben in de Droomtijd.
Maar in de alledaagse werkelijkheid ben ik nog niemand tegengekomen die dezelfde droombeelden heeft als ik, iedereen heeft zo zijn/haar eigen droombeelden over Atlantis.

Wellicht is Atlantis een archetype dat alleen in de Droomtijd schijngestalten aanneemt, net zoals andere magische plekken in de Astrale Wereld; Avalon, Shamballa, Shangri-La en andere Droomplaatsen zien er voor iedereen  anders uit omdat geen droom dezelfde is voor iedereen.

Atlantis



De zoute zeewind slijpt de duinen plat
En duwt de argonauten door ‘t zilte nat naar Atlantis
De morgen schrijft z’n rimpels in ‘t zand
De vroege branding schuimbekt tegen ‘t strand van Atlantis
Even zacht zonk ik in jouw armen en ben verdronken in jou
Ik ben verdronken in jou

Verschrikt ontwaakt de zeemeeuw uit z’n rust
De eerste vrouwen bouwen al hun nesten aan de kust van Atlantis
Een Attalanta vlindert langs de zee
de zachte wind brengt zeven argonauten aan de reep van Atlantis
Even zacht zonk ik in jouw armen en ben verdronken in jou
Ik ben verdronken in jou

De dag krijst als een pasgeboren kind
En uit de eb rijst langzaam ‘t trotse labyrinth van Atlantis
Neptunus stuurt z’n vrouwen naar ‘t strand
Zacht vouwen ze zich open voor de zeelui, in ‘t zand van Atlantis
Even zacht zonk ik in jouw armen en ben verdronken in jou
Ik ben verdronken in jou

Ze slapen in de golven van een vrouw
De nacht brengt weer de vloed en ‘t water spiegelt blauw boven Atlantis
De zoute zeewind strijkt de rimpels glad
Bedekt de argonauten, verdronken in de stad van Atlantis
Even zacht zonk ik in jouw armen en ben verdronken in jou
Ik ben verdronken in jou, in jou, in jou

Elly & Rikkert