Tag: labyrinth

Mystical Fantasy Fair 2019 


Van tevoren twijfelde ik of ik wel zou gaan, maar dankzij vrijkaartjes liet ik me toch overhalen.

Dit hele weekeinde waren er veel buien, afgewisseld door droge momenten.

Vrijdag
aan het begin van de middag op weg…door de file tweemaal zoveel tijd kwijt geraakt, hierdoor de openingsceremonie gemist.
Het was weer miezerweer, dus de trommelaars zullen wel moeite gehad hebben om fatsoenlijk geluid uit hun drums te krijgen.

Aankomen, landen, omschakelen, check-in…
Vorig jaar zat ik in een tipi, dit jaar is er voor het eerst een kamer in een hoteltent….
De kamers tegenover de mijn hadden door de regen ernstige lekkage, dat was wel heel erg jammer voor hen!

Aan het einde van de dag het labyrinth gelopen…
Ik ging aan de slag met het thema Loslaten, aangezien ik in de liminale fase zit richting pensioen….
Rouwen om zekerheden die ik moet loslaten, een onzekere toekomst tegemoet.
In dankbaarheid loslatend, geef ik de wensvogel aan het vuur…

Voor het eerst ben ik met mijn lief op zo’n happening, tot nog toe deed ik het altijd alleen, maar nu kunnen de twee bokalen gevuld worden met mede om te delen!

Zaterdag:
vroeg op, mijn rek en strek oefeningen doen.

Tijdens de trommelcirkel van Wolf-Drum, kwam Beer door me heen grommen, dit gaf ook meer verbinding met Wildeman!

Net als vorig jaar, doe ik mee aan een didgeridoo workshop.

Destijds was ik er nog niet aan toe om een behoorlijke didgeridoo aan te schaffen, ondertussen begint het wel erg te kriebelen.
De buikademhaling, die ik hierbij moet gebruiken, is een heuse core-training, ik voel die spieren wel!

Zondag:
In halfslaap zie ik de staf die gister mijn aandacht trok, hiermee ga ik aan de slag bij houtje-touwtje.

ik voel dan de verbinding met de humoristische kant van Harbard

Deze staf voelt een stuk lichter en vrolijker dan mijn grote staf.
De grote staf is in mijn beleving pittig geladen, een stuk donkerder en en zwaarder. Vorig jaar waren een paar mensen bang hiervoor.

Beiden zijn de weerskanten van dezelfde munt!

Als laatste workshop een klank-healing ondergaan in de tent waar ik ook eindelijk mijn didgeridoo kwam ophalen.

Tenslotte afronden met het afsluitingsritueel, daarna in een rustig tempo terug naar huis…

Omschakelen, rusten, gronden…

 

 

 

 

zie ook: Mystical Fantasy Fair 2018 | Dreamquest

Labyrinth in Hoftuin Hermitage


labyrinth

Vandaag liep ik tweemaal het Labyrinth in de Hoftuin van de Hermitage, met de intentie om me te bezinnen op terugkerende themas in relationele sfeer.
Het labyrinth meditatief inlopen, ervaar ik vaak als de afdaling van Innanna in de onderwereld.
De eerste ronde deed ik op blote voeten, om de verschillen in de ondergrond goed te kunnen voelen: gras, grind, grote kiezels, houtsnippers, zand…
Gaandeweg voelde ik me gesteund door mijn gidsen en helpers, vooral toen het pad moeizaam werd….
De houtsnippers vond ik verraderlijk, op zich zacht materiaal, maar met het risico van splinters…wat mij doet denken aan bepaalde ontmoetingen waarbij ik me meteen op mijn hoede voel omdat het te mooi lijkt om waar te zijn, en waarbij later ook blijkt dat het te mooi was om waar te zijn.
Het zand was wel prettig onder mijn voeten, maar deed me ook denken aan de woestijn, dit associeerde ik dan weer aan de barre periodes in mijn relatieleven.
Het grind was vrij neutraal, hier had ik weinig mee…sommige ontmoetingen zijn ook zo: niet koud, niet heet, maar lauw en smakeloos, ze laten geen indruk achter.
De grote kiezels waren confronterend, hier ging ik ook door de moeizame pijnlijke periodes van mijn liefdesleven.
Het gras was een verademing, verkoelend aan mijn voeten, net als de periodes dat alles in een stroom als het ware vanzelf goed gaat…
In het centrum van het labyrinth aangekomen, ervoer ik een moment van rust en genezing. Vele lasten waren van mijn rug verdwenen onderweg…
Na een moment van stilte, werd het weer tijd om het labyrinth uit te lopen, een stuk lichter, en met de gewaarwording dat mijn gidsen en helpers bij me bleven.

De tweede ronde deed ik met mijn schoenen aan. Nu kon ik me meer concentreren op de visuele schoonheid van het labyrinth.
Vooral de grote kiezels vielen me nu op! Aha!
De stukken in mijn leven, die me de meeste pijn gaven, brachten ook de mooiste ervaringen tegelijkertijd!
In het centrum aangekomen, ervoer ik hoe ik vanuit de allerdiepste bodem van de benedenwereld contact kon maken met de bovenwereld.
Dit was het belangrijkste inzicht dat ik met me mee kon nemen toen ik weer het labyrinth uitging!

 

Zie ook: Zinnig Noord – Labyrint in Hoftuin: mini-pelgrimage

Samhain 2015: Vervolg op – Storytelling 29 oktober @ Pllek


samhain2015

De vorige sessie hield op toen we middenin het labyrinth waren aangekomen.
Vandaag nam ik de gelegenheid om het vervolg te schrijven.
Afgelopen dagen was ik intensief bezig met Samhain-rituelen:
Ik brand kaarsen en breng offers voor de spirits van het land, maar ook voor de dolende zielen.
In het weekeinde had ik naar evenementen kunnen gaan: Nacht van de Doden, Dia de los Muertos, maar in tegenstelling tot vorig jaar voelde ik me niet geroepen, ik had geen missie, en vroeg aan Spirit ‘wat heb ik er te doen?’

Deze ochtend werd ik op mijn werk door een oude mede-leerling gebeld, dat onze Taijiquan-leraar was overleden. Ik was meteen van slag, voelde veel oud verdriet en oud zeer naar boven komen.
Gelukkig kon ik met een paar collega’s goed praten hierover, en later ook met mijn sjamanen-maatje.
Kennelijk heb ik na al die jaren toch nog wat op te ruimen.
Ergens voel ik ook nog de verplichting om te gaan, want ondanks al het gedoe in het verleden, heb ik ook veel van hem geleerd.
In die tijd was hij en zijn groep leerlingen plaatsvervangende familie voor mij, en het deed me veel verdriet om die band te moeten verbreken na een vertrouwensbreuk.

Deze avond ga ik dit thema verder verwerken via het labyrinth, dan ga ik van binnen naar buiten:

my guru died
i am in shock
sadness
boulevard of broken dreams
i broke my commitment
for he broke trust with us
he cheated, lied, manipulated
unforgivable
so i gave back book and sword
only a fool breaks his own heart
he was my spiritual grandfather
he showed me the path
into physical energy work
he shaped an important part of me
since this breakup
i have difficulty
with committing myself
wholesale
into any group
or relationship
i always stay
on the edge
on the treshold
guarding the gate
never entering
the inner room
for long
samhain was the time
to honor the spirits
burning the lights
for the spirits of the land
and the wandering dead
he is my spiritual ancestor now
so i will go to his grave
to say goodbye
and thank you

met dank aan: Zinnig Noord – Storytelling 29 oktober @ Pllek

Impressies van Zinnig Noord – Storytelling 29 oktober @ Pllek


Prelude:
Q: What is magic?
A: The art of changing consciousness

Meditatieve oefeningen:
Kijk naar de verhalenverteller, en ervaar tegelijkertijd met je perifere blik je omgeving terwijl je jouw eigen lijf blijft voelen.
Loop door de ruimte terwijl je wisselt tussen gewaarwording van je lijf en je omgeving.
Zoek een plek op waar je met die manier van waarneming gaat schrijven.
…ik ga naar buiten, ga in het halfduister aan de waterkant op mezelf zitten en begin in het donker te schrijven…

beyond projection
oh how lonely!
oh how beautiful!
beyond the chatterbox monkey
writing as if in a dream
without seeing what i write
beyond labeling this or that
silence between words
empty space between lines
between in and out
on the treshold
betwixt and between

Observation: I am always on the treshold
Question: Do you want to enter?

Going into the labyrinth of the mind:
Q: Do you want to enter?
Y:  Yes I have to, I have been called

Down into the rabbit hole
up and down,
will tomorrow
bring me sorrow
just another day of searching
round and round we go
beware the gate-warden
into the deep
spiral dance
except seven
no one have returned
he who enters
abandon all hope
what dreams may come
Inanna in the underworld
meet the ancestors
confronting the shades
of fear and loathing
where is ariadne?
dread lady ereshkigal awaits
maman brigitte
nan soti anglete
om kali ma jaya!

Synopsis:
Confronting my childhood fears of death and darkness
My grandfather died when I was four
Why did you have to go so soon?

Met dank aan Zinnig Noord – Storytelling 29 oktober @ Pllek

Zinnig Noord – Storytelling Body Workshops


Vandaag meegedaan aanZinnig Noord – Storytelling Body Workshops.

Net als de vorige keer, gaf ik gehoor aan de roep van de innerlijke stem, die me vroeg om als eerste het labyrinth te betreden…
labyrinthHet is alsof ik me geroepen voel om als eerste het labyrinth te openen.
Hier binnengaand voelt deze keer aan als het betreden van de tussenwereld.
Ik ga naar binnen met de vraag: wat is NU mijn sva-dharma, mijn roeping in deze tijd en plaats van mijn levensweg? Bij elke halte in het labyrinth staat de wachter die me de vraag terugkaatst om er bij stil te staan.
Al gaande voel ik de antwoorden als energie door mijn lichaam stromen, mijn gidsen en helpers vragen of ze door me heen mogen gaan: Kraanvogel als eerste, maar ook Anderen die eerder bij me aanklopten zoals Oude Eenoog en de Donkere Vrouwe.
Gaande weg is deze tocht een dialoog, een onderhandeling met mijn gidsen en helpers: wil en durf ik dit aan? Hoeveel ben ik bereid om aan hen te offeren?

In het centrum van het labyrinth kijk ik naar de terugkerende taken, waartoe ik me geroepen voel: het openen en sluiten van Deuren; doorgeefluik zijn van kennis en vaardigheden.

Terugkerend kijk ik naar de stappen die ik moet ondernemen als ik de uitdaging aanga:
Vertrouwen op het proces van begeestering, loslaten van angsten en twijfels, zodat de juiste inspiratie op de goede manier door me heen kan gaan.
Naarmate ik dichterbij de alledaagse werkelijkheid kom, worden de mogelijkheden concreter:
Verder gaan met het overdragen van taijiquan en qigong, Meer verbinding leggen tussen het spirituele en het  aardse; niet alleen Witte Kraanvogel maar ook Zwarte Cobra eren.
Op weg door het Labyrinth kom ik anderen tegen, die een andere tempo of route gebruiken, ook hen heb ik ruimte te geven en te respecteren zonder mijn eigen pad uit het oog te verliezen.
Al gaande voel ik hoe ik continu bezig ben mijn energieveld en het veld er om heen te bewaken.

Zodra ik het labyrinth heb verlaten, merk ik dat ik even tijd nodig heb om bij te komen, alsof ik stevig Werk heb verricht. Ik zit tegen een boom aan, die helpt me met bijkomen en gronden.

Na het labyrinth doen we wat schrijfoefeningen:  lijstjes van obstakels en helpers maken, deze als geheel in mindmap zetten, daarna gebruiken we de mindmap om een verhaal te schrijven.
—————————————————————————————————————————

De opdracht
In de Grote Hal van de Hoge Koning kwamen de krijgers bijeen…
Temidden van de kring der krijgers hield de Hoge Koning krijgsraad:
‘Ga het land in, en vertel dat de Koninklijke Wet voor iedereen geldt, hoog of laag. Ga de strijd aan met eenieder die de Wet uitdaagt’

De jongste krijger aarzelde even: Was hij wel waardig en vaardig genoeg? Durfde hij het wel aan?
Toch stapte hij naar voren: ‘Dit is wat ik wil doen, stad en land bereizen om te verkondigen dat de Koninklijke Wet voor iedereen geldt; ik zal met  iedereen die dit uitdaagt de woordenstrijd aangaan, maar alleen in uiterste noodzaak zal ik de wapens grijpen’

De bastaard van de koning bespotte de jonge krijger: ‘ Wie ben je nu eigenlijk, je komt pas kijken! Ben je bang om de strijd aan te gaan?’

Maar de kampioen van de koning viel de jonge krijger bij: ‘Ik zou precies zo handelen als deze jongeman!’
Ook de Koningin nam het woord: de handelswijze van de jonge krijger past bij zijn aard, het is goed zo!

En zo ging de jonge krijger zijn queeste tegemoet…

 

Walking the labyrinth in a city park


Imagine this:
Some friends decided to meet in a city park, to create and walk the labyrinth…

Sounds impossibly difficult?

Nevertheless, we did it, yes we could!

Our intention was to make a temporary power-place to thank mother nature and all spirit-helpers who nourish us just by being there in a city park.

After the social chat and some coffee early in the morning, we occupied a few square meters, just enough to cast a small circle.
We drew a labyrinth using white flour, put some nice stones & shells in the middle, and voila!

One by one we entered the labyrinth to put our offerings in the center….

For me personally, this whole process felt like making a mandala for meditation and magick.
As soon as the circle was cast and the spirit-helpers were called, the boundary was set.
Drawing the labyrinth together created a spiraling vortex of power.
Entering the labyrinth felt like entering the magickal space of ‘between and betwixt the worlds’ innerspace and outespace.
Offering some food for the Fair Ones in the middle, I renewed my connection with this land (Netherlands, Amsterdam) and its powers.
Leaving the labryrinth also felt like renewing my commitment to bring my inner inspiration to the outside world, my community.

Afterwards, we passed the horn with mead thrice, saying blessings and oaths.

When all was said, we opened the circle and returned to the daily consciousness.

Blogged with the Flock Browser