humanism, magick, oracles, shamanism, storytelling
Tag: spirituality
It’s World Book Day.
Game Rules: grab the book nearest to
you and turn to page 56. Write down the 5th sentence. Don’t choose your favourite book, choose the one nearest to you right now! Post the sentence as your status and copy the rules as your comment.
Happy World Book Day, March 2011!
Mijn collega de verzamelaar redde deze pop van grofvuil, en bracht het mee naar kantoor, waar het verplaatst werd van de ene kamer naar de andere.
In de eerste kamer liet mijn Molukse collega de pop vallen, compleet met de tas en de fles waar de pop inzat.
Ik zei nog tegen hem: dat brengt ongeluk he, zomaar een wayangpop in huis halen!
In de tweede kamer vond een jonge vrouwelijke collega dat de pop haar teveel aankeek, de pop was teveel ‘aanwezig’.
In de derde kamer zat ik. Inderdaad, de pop heeft sterk sprekende ogen, de aanwezigheid is voelbaar.
De verzamelaar-collega vertelde me dat ze de pop had gewassen met rozenwater, behandeld met Reiki, en extra mooi aangekleed, kortom helemaal opgeladen.
In overleg met deze collega heb ik de pop mee naar huis genomen.
Surfend op internet kwam ik het volgende tegen: Bambang Irawan!
Irawan = Iravan met de volgende thema’s: slangengod, zelfopoffering, orakel-schedel, transgender.
Vooral het laatste thema vind ik toepasselijk! De jonge vrouwelijke collega vroeg me: is het een man of een vrouw?
De pop heeft inderdaad iets androgyn, ambivalent, transgender!
Ik heb Iravan verwelkomd in mijn huis, op mijn huisaltaar, ben benieuwd wat de pop me komt vertellen!
We zaten met z’n vieren in een kleine kring in de lunchroom van het Zonnehuis: Mary, Peter, Wilma en ik.
Deze setting is een stuk intiemer en persoonlijker dan de theaterzaal waar het podium voor sommige mensen misschien een hoge drempel is, nu onstonden na een kopje koffie vanzelf de gesprekken en kwamen persoonlijke verhalen los.
Mijn verhaal ontstond naar aanleiding van een uitspraak van Paolo Coelho:
‘afwachten is moeilijk, loslaten is moeilijk, maar niet weten welke te doen is het moeilijkst’.
Ik moest hierbij denken aan een vriendschap in de wijk:
Het begon bij de bushalte van lijn 35 van CS naar Molenwijk.
Ze begon spontaan een babbel met me terwijl we wachtten, en toen ik ging zitten vroeg ze of ze naast me kon komen zitten.
Het bleek dat ze een blok verder van mijn huis in Tuindorp woonde, en regelmatig met dezelfde bus van en naar het werk moest.
in het jaar dat volgde, zagen we elkaar regelmatig bij de haltes op heen of terugweg, als dat een weekje misliep miste ik mijn busmaatje al.
Op een gegeven moment zag ik haar niet meer, de weken werden maanden, ik zag haar ook al niet meer op de sociale netwerken van internet, ik heb haar dus heel erg gemist.
Na een jaartje zag ik weer een teken van leven via internet, ze vertelde dat ze weer projecten ging doen.
Ik heb meteen contact gemaakt, waarna we een paar maanden intensief samenwerkten aan een project waar ik persoonlijk bij was betrokken.
In de loop van de samenwerking hebben we natuurlijk ook persoonlijke gesprekken gehad.
Ondertussen is ons gezamenlijk project afgerond en is ze weer druk met andere projecten, nu heb ik al een tijdje weinig meer van haar gehoord.
Ik vertrouw er op dat het wel weer gaat komen, maar ik mis haar wel!
‘afwachten is moeilijk, loslaten is moeilijk, maar niet weten welke te doen is het moeilijkst’.
Mijlpalen in 2010:
De 40 dagen rouw na het overlijden van mijn vader afgerond met een samenzijn,
Het plaatsen van de urn van mijn vader in zijn graf.
De vaste hulp van mijn moeder overlijdt in het eerste kwartaal, het wordt steeds duidelijker dat ons traditionele mantelzorgsysteem zo niet veel langer verder kan.
Met mijn geliefde de qabbalistische sabbat gevierd, dat maakte veel duidelijk mbt de overeenkomsten en verschillen van onze visie op relatie.
Ik ontvang het reisgeschenk, een reizend schilderij dat mij een maandlang inspireert, waarna het weer verder reist.
Als bezemer de weg vrijgemaakt voor de processie naar de Tempel van de Godin, grote schoonmaak in de drie werelden.
Na het afscheid van het reisschilderij, miste ik die specifieke inspiratie, en vraag ik om een nieuwe; ik ontvang mijn inwijdingsschilderij die voor onbeperkte tijd mijn inspiratiebron mag zijn.
In het laatste kwartaal van dit jaar kan mijn moeder verhuizen naar het bejaardentehuis, dat is een behoorlijke klus voor ons allemaal!
Mijn reismaatje komt weer op mijn levenspad en helpt mij met deze onderneming.
In mijn wijk ontstaan nieuwe creatieve impulsen (verhalenmiddagen, kunstprojecten) waar ik graag contact mee maak en aan wil meewerken.
Mijn oudste dochter wordt gevraagd door haar vriendje, ze zijn verloofd met midwinters volle maan!
Ik moet heel erg wennen aan het idee, weer een mijlpaal in het loslaten van mijn dochter.
De uitvaart van de vader van mijn hartsvriendin, brengt me ook weer in contact met mijn eigen verdriet.
Terugblikkend op 2010 zie ik de volgende thema’s :
de Dood: einde van het oude, begin van het nieuwe.|
de Liefde: verbonden in vrijheid, vrij in verbinding, , poly-amorie in de praktijk ervaren.
Vooruitblik op 2011
Er komen reorganisaties op mijn werkplek, ik neem nieuwe taken en projecten aan, spannend!
Ik wil me openstellen voor nieuwe ervaringen op het gebied van werk, relaties, creativiteit!
Long time ago, I dreamt about wheels…
Years later, I saw one being made and got a deja vue feeling.
Using my dream and my observation, I made my own version of wheels.
Am I a thief now?
Is it ethical for a tribe to claim sole right on the use of wheels, just because they were the first to make one?
If that tribe would come over to destroy my wheel to protect their copyright, would’nt I be allowed to defend my creation?
We waren bezig met de begrafenis van mijn vader op een eiland, daarvoor moest veel geregeld worden.
De toegang tot de grafplek ging via een doolhof van houten wanden met glazen ramen.
De grafplaat was een mozaiek van wit marmer met een rode roos bovenaan, de ondergrond was spiegel glas.
Vele genodigden, een namenlijst vol met Chinese namen.
Iemand liet de plaat tijdens het plaatsen vallen, het bovenste derde deel (waar de roos op stond), brak zodat het roos-gedeelte gescheiden was van de rest door een breuk, en de spiegelvloer was gebarsten.
Er moest snel vervanging geregeld worden, mijn vader was er levend (!) bij tijdens het geregel.
Het eiland bleek een soort tussenwereld, waar allerlei entiteiten: geesten van overledenen, natuurgeesten, emoties nog rondhingen voordat ze verder konden gaan naar de volgende wereld.
Terijl ik de entiteiten hielp om verder te gaan, voelde ik in halfslaap hoe in de wakende wereld mijn buikkramp wegtrok.
Tijdens mijn vakantie in Drenthe heb ik heftig gedroomd, soms werd ik wakker van mijn eigen woorden en daden, volgens mijn lief heb ik behoorlijk liggen schreeuwen en meppen.
De dromen “de asielzoeker’ en ‘het reisaltaar’ heb ik in die periode opgeschreven omdat ze zo helder waren toen ik wakker werd, en omdat ze zo sterk afwijken van mijn ‘normale’ stressdromen (controlfreakerig organiseren van werk etc).
Duidingen?
Beide dromen weerspiegelen het feit dat ik steeds intensiever bezig ben met mijn chinese roots, maar weerspiegelt ook mijn beleving van de hernieuwde politieke strijd in onze samenleving.
Het was volle maan toen ik met mijn lief fietste naar de Qabbalistische Sabbat bij Geert Kimpen en Christine Pannenbakker.
Het was door de uitgebreide uitleg van Geert en Christine een eenvoudig, goed toegankelijk ritueel, gebaseerd op Qabbalistische duidingen van de traditionele Sabbat-gebruiken: het aansteken van de kaarsen, het wassen van de handen, het zegenen van de partner, het delen van brood en wijn.
Aan onze tafel van acht mensen was er al snel een sfeer van geconcentreerde verstilde aandacht,
Het aansteken van de kaarsen voelde aan als het aanroepen van het licht in de cirkel, hiermee werd Sjekinah als vrouwelijk aspect van het Goddelijke verwelkomd.
Toen mijn handen werden gewassen, hielp dit mij om alledaagse onrust van me af te laten vloeien
Het was een bijzonder magisch moment om de wijnbeker tot aan de rand te vullen als symbool van overvloed die gedeeld kon worden.
Het ontvangen van brood met zout was als een vredewens.
Bij de gezamenlijke maaltijd, onstonden fijne gesprekken met tafelgenoten; het leukste vond ik om via de Indische roots in gesprek te gaan met een bijzondere soulsister, waarvan later bleek dat ze op dezelde dag als ik jarig was!
De afbeelding van de gesluierde Sjekinah, deed me denken aan de processie die ik vorige week liep met het gesluierde beeld van de Godin, zo paste ook dit ritueel naadloos in de stroom waar ik nu in zit
Zaterdag 29 mei 2010 ontving ik dit bijzondere schilderij.
De bedoeling is, dat ik gedurende een maand opschrijf als het iets met me doet, en dit deel met de gever.
Na een maand geef ik het door aan iemand anders, die iets voor mij betekent, en/of waarvan ik denk dat hij/zij het kan gebruiken; tevens geef ik de spelregels door.
Dit proces kan zich oneindig herhalen.
Eerste indrukken:
Ik was samen met mijn lief voor het eerst op bezoek bij Marco, die een groot aantal hyves-vrienden had uitgenodigd voor zijn verjaardag.
Dit schilderij was 1 van de 3 die Marco door Lucia had laten schilderen; hij zou eentje houden en eentje weggeven.
Het was een bijzonder moment toen Lucia aankondigde dat Marco de keuze zou maken: ik stond erbij, en diep in mijn hart voelde ik dat ik graag zo’n schilderij zou willen ontvangen. Toen Marco zijn keuze voor mij vertelde, was ik diep ontroerd. Lucia gaf me de spelregels en een gedicht, de belangrijkste zin voor mij was ‘verbintenis in vrijheid’, want de vrijdag daarvoor had ik een vergelijkbare intentie uitgesproken naar mijn lief: ‘Verbonden in vrijheid, vrij in verbinding’.
De rest van de avond kwam dit thema telkens weer terug in gesprekken, toen de grote drukte voorbij was:
De uitdaging om in relatie zijn, en tegelijkertijd zelf vrij zijn en de ander vrijlaten; de confrontatie met de (on)mogelijkheden om anderen buiten de primaire relatie lief te hebben.
Eerste associaties bij het schilderij:
Escher-achtige overgang van vogels naar vissen, van lucht naar water, samenspel lucht en water, fengshui.
Een man met twee vrouwen, of een vrouw met twee mannen?
Vele vogels (gedachten), vele visen (emoties) rondom de relaties.
Randopschriften:
Welzijnswerk in Amsterdam Westerpark
author + reader
Dreamquest 
Symposion 33.5
:
)