Deze keer keek ik weer naar de ontmoeting van vogels en vissen op het schilderij.

Op youtube tikte ik in: bird and fish, en werd getroffen door een melancholisch lied van Tom Waits over een (bijna) onmogelijke liefde tussen Vogel en Vis. Ik vond het een mooi maar ook droevig beeld, zo droevig dat ik het in eerste instantie niet wilde opschrijven.

>He said, ‘You cannot live in the ocean’
And she said to him
‘You never can live in the sky’
But the ocean is filled with tears
And the sea turns into a mirror
There’s a whale in the moon when it’s clear
And a bird on the tide

Later kwam ik een Native-American verhaal tegen van ‘Raven and Fish-Woman’, hoe Raaf allerlei moeilijke opdrachten vervulde om Fish-Woman te huwen, en gaandeweg de Schepping op gang bracht, dat was dan weer een grappig verhaal.

De ontmoeting van Vogel en Vis doet me denken aan mijn huidige relatie:

We wonen op een paar uur reizen (met OV) of een uurtje (met de auto) van elkaar vandaan in twee heel verschillende steden die elk een eigen mentaliteit hebben. Om praktische redenen kunnen we niet in dezelfde stad wonen, maar daarbovenop komt ook dat ieder voor zich gehecht is aan eigen omgeving.

We hebben grote verschillen in achtergronden en opvoeding, onze roots liggen in twee verschillende werelddelen.

Er zijn van die momenten dat ik ervaar dat we veel moeite moeten doen om elkaar echt te verstaan zoals bedoeld wordt, zonder de filter van ingebakken (voor)oordelen, (oude) trauma’s, gevoeligheden, etc.

Soms lijkt het wel alsof we een compleet verschillende taal spreken, waarbij de tolk en het woordenboek afwezig zijn. Dan onstaan er pijnlijke miscommunicaties.

Maar op andere momenten, als we elkaar echt kunnen ontmoeten, dan vallen al die verschillen weg.

Voor het eerst sinds enige tijd weer in mijn eigen bed geslapen.

Ik heb namelijk van die periodes dat ik het prettig vind om op de bank te slapen, maar nu was dat weer over.

DROOM:
diverse flarden…
ik waarde rond als energiewolk, dat was een warm & mellow gevoel.
…
ik liep op mijn pantoffels door de drassige tuin
…
Als ik wakker word, voel ik me nog niet helemaal fit, maar wel aan de beterende hand.

Ik ontving van mijn lief een mooi gedicht van de Quaker Gayle Yeoman; de zin die me het meest aansprak was:

“Ik ben de vogel in de lucht en de vis in de zee”.

Dit deed me meteen denken aan een gedicht van Ursula K. LeGuin:

Only in silence the word,
only in dark the light,
only in dying life :
bright the hawk’s flight on the empty sky

.

Als ik dan weer naar het schilderij kijk, hoe het drietal half in zee ligt, moet ik ook denken aan ‘diepzielduiken’, een term dat ontstond in gesprekken met mijn lief, toen we in ons dialoog heel diep in onszelf doken, een bijzonder intensief proces.

Nu valt me op dat de vissen als het ware oplichten in de donkere zee, zoals in de diepzee de lantaarnvis lichtgeeft.
Wat me dan weer herinnert aan een uitspraak van een leraar: in de onderwereld vind je de monsters, maar ook de parels!

Ik werd wakker met het woord VROLIJK!

Vandaag zie ik vrolijkheid in het schilderij, het drietal lacht naar de hemel.

Afgelopen twee dagen had ik een dip, wat te verwachten was na een intensief ‘high’ weekend.
‘What comes up must come down’

Allerlei miscommunicaties tussen mij en mijn lief, het leek alsof er een jinx tussen zat, zodat veel wat werd gedaan of nagelaten door de een of de ander op een manier werd begrepen die niet de bedoeling was.

Gisteravond kreeg ik een leuk berichtje van mijn jongste dochter, vandaag kon ik het echt binnenlaten.

Allerlei nieuwe inspiraties schieten wortel en komen op.

Ik krijg leuke reacties op mijn spinsels, daar word ik ook vrolijk van!

Op weg naar mijn werk, zat ik wat weg te dromen in het zonnetje op de pont, toen een mooi berichtje van mijn lief binnenkwam, dat was een goed begin van de dag!