Op bezoek bij de smid: hij vertelde een en ander over het werken met keris pusaka. Hij doet er 6 maanden over om te smeden, exclusief de tijd die nodig is om het voorwerp te laden met de intentie van de gebruiker.
Daarna liet hij een deel van het smeedproces zien, bijzonder interessant. Zonder die rituelen is de keris nog leeg, maar dan kan ik die zelf laden met mijn intentie door gebeden en offers.
Eentje die voor mij op maat gemaakt wordt, zou na mijn overlijden door mij bezield worden maar ik denk niet dat ik in een keris wil gaan wonen!
Het smeedwerk wat hij produceerde, vond ik eigenlijk vrij grof, en de prijs aan de hoge kant.
Later, in het krissen museum, zag ik een groot aantal bijzonder mooie exemplaren, een wereld van verschil met de producten van de smid!
De dag afgesloten bij een verkoper van krissen: er waren er twee die mijn aandacht trokken, omdat ze vrij eenvoudig er uitzagen, zonder uitgebreide versieringen, nogal rechttoe-rechtaan, passend bij het idee om op mijn manier contact te leggen met de voorouders en de spirits. Toch wil ik hier een nachtje over slapen, kijken welke inspiraties in mijn dromen komen.
Ik denk dan weer aan de krissen in mijn huis…
Een wandeling gemaakt door Imogiri, waar de graven van de sultans te vinden zijn: 400 treden is een hele klus, maar ik heb het gehaald!
You must be logged in to post a comment.