Amsterdam verandert voortdurend, maar soms doet ze alsof ze dat niet doorheeft.
De bouwput aan de Jacob Catskade ligt er al zo lang dat hij bijna bij de buurt is gaan horen.
Toch zie ik langzaam verbetering: nieuwe gevels, opgeknapte ramen, steigers die komen en weer verdwijnen.
De kade zelf wacht nog even.
De stad heeft geen haast; ze weet dat wij wel blijven.
Ik loop richting het zebrapad, een route die ik allang ken.
Ooit keek je hier rustig links en rechts, nu kijk je vooral alle kanten tegelijk.
Plotseling suist er een fatbike over de stoep.
Ik zet een stap achteruit, meer uit reflex dan uit paniek.
De berijder is al weg voordat ik boos kan worden.
Ik zucht.
Sommige dingen horen blijkbaar bij deze tijd, ook al verlang ik soms terug naar het langzamere tempo van vroeger, toen ik nog geen grijze haren had.
Bij de warme bakker lijkt de tijd even stil te staan.
De geur van vers brood, een leuke babbel bij de bestelling.
Mensen zitten er koffie te drinken, iemand werkt op een laptop.
Het stoort niemand.
Iedereen hoort er even bij.
Op de hoek staat de oude Jordanese slager, al generaties lang.
Hier kennen ze de oude buurtbewoners.
Ik bestel een onsje “wereldberoemd”.
Even verderop is de lekkernijenwinkel.
De man achter de balie straalt een aanstekelijke vrolijkheid uit, alsof hij iedereen persoonlijk welkom heet.
Hij snijdt een stukje hooibloemkaas af en vertelt er met liefde over.
In de keuken werkt zijn compagnon zwijgend door, toegewijd aan zijn vak.
Op de markt is het druk, maar niet gehaast.
Kramen vol kleuren en stemmen.
Ik koop vis, groenten en fruit en blijf even staan bij iemand die zelf kombucha maakt.
In de fles drijft nog een kleine zwam.
Het oogt vreemd, maar ook oprecht.
Ambacht heeft zijn eigen charme.
Bij de Turkse groentenman haal ik mandarijnen en warme börek.
Migratie verrijkt de keuken!
In de bibliotheek is het niet meer zo stil als in de vorige generatie:
Kinderen luisteren naar verhalen, volwassenen knippen collages.
Het voelt open en levendig, als een plek waar iedereen welkom is.
Ik sluit af in het Westerpark.
Bomen ruisen zacht, de stad lijkt even verder weg.
Hier adem ik rust in en neem herinneringen mee naar huis.
Ping:
Dreamquest 