Beneath Gotham, something moved. At first it was mistaken for settling stone: a faint grinding, a tremor beneath the broken foundations. Then came a sound no human throat could have produced—a wet metallic groan rising from somewhere below the oldest streets. The remnants of the dragon had not died. Its enormous body lay crushed beneath the Clockwork Golem, but the creature’s blackened heart still pulsed. Each beat sent a dull crimson light through the cracks in its scales. Worse still, the Golem’s broken mechanisms had begun turning again, driven by that alien rhythm. Dragon and machine were becoming one.
Engineer Leonardo understood before anyone else. “We must bury them deeper.”
But Lady Blackbird shook her head. “You cannot bury something that wants to dig upward.”
Meanwhile, the revolution had reached its decisive hour. Macdonald’s mercenaries, exhausted and surrounded, abandoned their barricades. The citizens poured into the streets. Yet victory proved less glorious than the revolutionaries had imagined. There was no perfect republic waiting beneath the rubble, only arguments, hunger, fear, and men suddenly discovering that power was easier to destroy than to govern.
For several bitter weeks, Gotham existed without a master. Then the rebuilding began. Not with towers. With sewers. With bridges. With hospitals and kitchens and workshops.
Stone by stone, the citizens reclaimed their city. The South Tower remained a jagged monument. The North Tower was left untouched, because every mason who approached it reported hearing gears turning beneath the earth. Gotham rebuilt itself, though never completely. New streets crossed the old foundations. New towers rose where ancient blood had soaked the soil. Children played in markets whose stones still bore the scars of dragon fire. And beneath them all, far below the city, two hearts continued their impossible rhythm. One organic. One mechanical. Together. Waiting.
Gotham had survived. But something beneath Gotham had survived with it.
The Owl lifted into the battle smoke. Dragon against Clockwork Golem. Teeth against gears. Magick against machinery. The sky had become a malfunctioning engine.
Lady Blackbird stood on the deck. “Nearest wormhole, Captain Avery. Now.”
Avery pulled the levers. Space buckled. The stars became white scratches on black glass. JUMP to Gotham.
They arrived scattered like bad thoughts. Each went to his preferred corner of the city.
Meanwhile Gotham was coming apart. Highlord Macdonald organized wrestling games while the streets burned with civil unrest. Mercenary guards fired into resurgent mobs. The city answered with broken windows, clubs, knives, slogans.
Above it all the Guardian Angels watched.
Then the Behemoth appeared. A shape against the horizon. Too large to be a shape. “Sound the alarm. Prepare the defence.”
South Tower. Four sent to watch the approach. Jeffrey the Sharpshooter. Julien the Medic. Morgan the Rogue. Peter the Messenger.
Julien closed his eyes. He listened with the part of the mind that listens beneath language. ‘Something evil this way comes’. Then: “A huge dragon.”
Peter launched the glider. From above, Gotham was a warzone. Rebels still rioting against mercenary troops. Vigilante martial artists converging on South Tower. Everyone moving. Nobody knowing where the exits were.
Peter returned with the report. Then North Tower.
Engineer Leonardo was waiting among wires, brass instruments and improbable machines. “According to legend,” Leonardo said, “the dragon has a weak spot. Hollow of the throat.” “We have an experimental flamethrower.” “You might try it.”
The Guardian Angels received a signal. HELP. Then another signal came screaming through the apparatus. ‘North Tower. A huge Clockwork Golem is approaching the city.’
Two monsters. One city.
Morgan went scavenging. Alchemical powder. Black residue. Things that should not be mixed. He built an experimental grenade.
The dragon came closer. Closer. Throw. The grenade met the dragon breath. FLASH. BOOM. “DUCK!”
Jeffrey did not duck quickly enough. He became toast.
Julien was already moving. Bandages. Salve. Medical intervention in the middle of the apocalypse.
Peter raised the flamethrower. Click. Nothing. Then: BOOM. Peter joined Jeffrey in the emergency ward. Julien sighed and went to work.
Morgan had better luck with the darts. One flew. Direct hit. The dragon’s eye erupted. “Yeah.”
Meanwhile Rudolf arrived. Jeffrey’s twin. He carried a meteor hammer. The weapon spun through the air, chain hissing, and wrapped itself around the dragon’s neck. Pull. The dragon pulled harder. Rudolf left the ground. For one second he was airborne, attached to a dragon. Then he let go. Iron bullets. Fire. One found the weak spot. The dragon screamed.
A blind dragon is a city-wide problem. It turned south. Then north. “The good news,” someone said, “is that it is leaving the South Tower.” Pause. “The bad news is that it is rampaging through the town center.”
North Tower. The wounded dragon charged. BANG. The tower shook. Again. BANG.
The dragon collapsed against the structure. For one impossible moment it seemed the city had survived. It had not.
Morgan took Peter’s glider. Up. Over the streets. Onto the Golem. Metal hands reaching. Clockwork heart turning. Cogs within cogs within cogs. Morgan found a panel. Opened it. Inside was a mechanical nightmare. Whirr. Click. Grind. He inserted his knife. The machinery stopped. The Golem stopped.
Then the North Tower gave way. The dragon’s weight had become too much. Stone cracked. Iron screamed. The tower folded into the street. And the Clockwork Golem came down with it. The Golem collapsed onto the dragon. Dragon beneath Golem. Golem beneath rubble.
Rubble all over Gotham. South to North, the city wore the scars of the battle like fresh wounds. Smoke. Broken towers. Burned streets. Twisted metal. Silence.
The heroes gathered among the wreckage. The worst scenario had been averted. This was considered a victory. In Gotham, you learn to celebrate the disasters that did not happen.
“Run!” There are moments in life when courage is indistinguishable from good sense, and this was one of them. Our heroes ran. Across the shattered hall, beneath falling stones, between statues that had survived three centuries only to perish in three seconds. “Where?” cried Engineer Leonardo.
“Up!”
“Up where?”
Lady Blackbird pointed. Above the palace, through a vast aperture torn in the roof, skyship the Owl
She hung above like a black-winged bird, her great propellers turning furiously, her brass hull shining through the smoke. Unfortunately, she was fifty feet above the roof.
“Excellent plan,” Leonardo said. “How do we reach it?”
A tremendous crash interrupted us. The golem had thrown the dragon through a wall. The wall came down. Captain Avery was already at the mooring platform. “Get aboard!”
“How?” He grinned. “By trusting a rope and regretting it afterward.”
A cable descended.
Below, the palace erupted. Windows burst outward. Towers leaned drunkenly.
The dragon emerged through a cloud of masonry, wings blazing, while the clockwork golem followed with the relentless dignity of a man who had never learned that buildings were supposed to remain standing.
“Cut the lines!” shouted Avery. The crew obeyed. The Owl lurched upward.
Then the dragon roared. It spread its wings. The golem seized one of its legs. Together they fell through the palace roof. A column of fire rose into the heavens. Leonardo stared downward. “Do you think they are dead?”
“No,” said Avery
“Why not?”
“Because,” he replied, looking toward the burning palace, “nothing in this cursed kingdom ever dies when it ought to.” And beneath us, something enormous moved in the flames.
The palace shook. Dust poured from the ceiling. Then came a sound like a thousand iron teeth grinding together. The floor split open. Something enormous climbed out. It was a man. Or had once been one. Bronze plates covered its body. Pistons hammered beneath its chest. Its eyes burned with blue fire, and a great brass gear turned slowly behind its skull. The clockwork golem raised one iron fist. The dragon stared at it. The golem stared back.
The golem punched the dragon. The impact sounded like a cannon firing inside a cathedral. The dragon flew backward through three pillars. The dragon rose from the rubble. Its brass helmet was bent. Its pride was considerably more damaged. It spread its wings. Fire filled its throat.
“Everyone down!”
The dragon breathed. Flame swept across the hall.
The golem did not move. Its chest opened. Inside was a spinning furnace. The fire struck it. The machine glowed red. Then the golem laughed. It was not a pleasant sound. It seized the dragon by the throat.
The dragon clawed at its arms. The golem lifted it from the floor.
The entire palace groaned. Somewhere, a gear the size of a carriage began turning.
The ceiling exploded. Stone and dust thundered into the hall. Something vast crashed through the roof. It had claws. It had wings. It had far too many teeth. And it was wearing what appeared to be a brass helmet.
The creature roared. The windows shattered.
Scurlock drew his sword. Unlike Blackbird’s elegant rapier, his weapon was a long, wicked blade, black as midnight and twice as unpleasant.
“Right,” said Avery. “Who attacks first?”
Lady Blackbird grinned. “I do.”
She sprang onto the back of a fallen statue, ran up its shoulder, and launched herself at the creature. Her sword flashed. She struck one of its horns. Sparks flew. The creature bellowed and swatted her aside. Avery caught her.
Scurlock leapt onto the creature’s claw. He drove his sword between two scales. The beast shrieked and shook its limb violently. Scurlock held on with one hand.
“Guardian!”
“Yes?”
“The lever!”
The Guardian went pale. “Which one?”
“All of them!”
“That seems unsafe!”
“Precisely!”
The Guardian hurled himself toward the machinery. Leonardo followed. “Wait for me!”
“You’re an engineer!”
“Exactly! I understand levers!”
Behind them, Lady Blackbird and Avery attacked together. Steel rang against brass. The creature snapped at Avery. He ducked.
Blackbird thrust. The blade vanished between its teeth. She stared. “Oh.”
Avery grabbed her by the collar. “Run!”
They fled as the beast bit down. The sword snapped.
Blackbird looked at the broken hilt in disbelief. “My sword!”
The Guardian pulled three levers. Somewhere beneath the palace, a machine awakened.
Lady Blackbird drew her sword and advanced to attack her advesary. “En garde, Lord Scurlock!”
Lord Scurlock sighed. It was the kind of sigh a man makes when the evening has gone badly and somebody has just spilled gin on the carpet. He rose from the throne. He was tall, thin, and dressed in a black coat that looked as though it had been tailored by a funeral director with a grudge. A silver chain hung from his waist. At the end of it was a watch. The watch was ticking backward.
“Must we?” Scurlock asked.
Lady Blackbird lunged. Scurlock stepped aside.
She struck the throne. The throne screamed.
Lady Blackbird spun and attacked again. Scurlock parried with one finger. The blade stopped an inch from his chest. “Good sword,” he said.
“Good finger,” she replied.
He smiled. Then he flicked her sword across the hall.
It landed beside Captain Avery.
Avery picked it up. “I dislike him,” he said.
“You’re not alone,” said the Guardian. The Guardian was hiding behind engineer Leonardo.
Scurlock looked at him. The room became colder. “You,” he said.
The Guardian swallowed.
“Me?”
“You pulled the lever.”
“That was her.”
Scurlock walked toward them. Behind him, the golden throne folded itself into the shape of a chair.
“Lord Scurlock,” said Avery, raising the sword, “what exactly are you planning?”
Scurlock stopped. Through the enormous windows came the sound of something moving across the sky. Not flying. Dragging itself.
Scurlock glanced upward. “For once,” he said, “I’m not planning anything.”
The marble floor trembled.
“Then what is that?”
Scurlock looked at them. “That,” he said, “is the reason I built the door.”
Avery frowned. “The door exploded.”
“Yes.”
“Was that part of the plan?”
Scurlock considered this. “No.”
The ceiling cracked. Something enormous looked down through it.
Scurlock smiled without humor. “Now,” he said, “we may all attack together.”
“De Megalieten van Carnac zijn rijen van menhirs (steenrijen) op verschillende plekken in Carnac in Frankrijk. De stenen staan over een afstand van 8 km over 4 gehuchten in Carnac. Hoe de – vaak zeer grote – stenen op hun plaats gebracht werden is tot op heden grotendeels een raadsel. Vermoedelijk zijn deze stenen monumenten verbonden met prehistorische sjamanistische rituelen en werd rond 5000 v.Chr. begonnen met de bouw ervan. Daarmee zijn het de oudste bouwwerken in Europa. Men vermoedt dat de heel grote megalieten dienden als een soort observatorium. Sommige onderzoekers suggereren dat veel van deze monumenten gekoppeld waren aan rituelen rond de zon en de maan, het zouden een soort kalenders geweest kunnen zijn. De Kelten, die rond 400 v.Chr. in dit deel van Europa arriveerden, maakten gebruik van deze monumenten voor hun religieuze ceremoniën.” https://nl.wikipedia.org/wiki/Megalieten_van_Carnac
PLANNING: 19 juni: Amsterdam-Rouen 570 km 4 nachten verblijf te Le Vieux Carre 34 Rue Ganterie, ROUEN
Tips: Natuur & groene plekken
Plaats
Afstand (≈)
Waarom een bezoek waard
Jardin des Plantes
5‑10 min lopen
Historische botanische tuin met mooie borders, een klein meer en een rustige sfeer – perfect voor een korte wandeling of picknick
Parc du Vieux‑Moulin
8‑12 min lopen
Een goed onderhouden stadspark met schaduwrijke paden, speelplekken en een klein bosachtig gebied waar je eekhoorns kunt spotten
Quai de la Bourse / Rivierpromenade
5‑7 min lopen
Langs de Seine kun je genieten van een aangename rivierwandeling met uitzicht op de historische haven en diverse bruggen visiterouen.com
Cultuur & historische bezienswaardigheden
Plaats
Afstand (≈)
Waarom een bezoek waard
Rue des Bons Enfants (halftimmerwoningen)
2‑3 min lopen
Deze straat grenst direct aan Rue Ganterie en staat bekend om zijn pittoreske vakwerkhuizen – ideaal voor een korte fotostop tripadvisor.com
Eglise Saint‑Maclou (gotische kerk)
5‑7 min lopen
Een van de mooiste gotische kerken van Rouen, met indrukwekkende glas-in-loodramen en een rijke geschiedenis tripadvisor.com
Musée Le Boucher de la Ville (lokale kunst)
7‑10 min lopen
Klein museum dat wisselende tentoonstellingen van regionale kunstenaars toont, gelegen in een historisch pand nabij de oude stad tripadvisor.com
Gros Horloge (middeleeuws uurwerk)
8‑10 min lopen
Iconisch astronomisch uurwerk op het Place du Vieux‑Marché, een populaire fotoplek met een mooi uitzicht over de oude stadtripadvisor.com
Praktische tips voor een wandelroute
Start bij Rue Ganterie en loop richting Rue des Bons Enfants om de vakwerkhuizen te bewonderen.
Ga vervolgens via Rue de la Bourse naar de Rivierpromenade voor een korte wandeling langs de Seine.
Keer terug richting het centrum en bezoek Eglise Saint‑Maclou en de Gros Horloge.
Sluit af in Jardin des Plantes of Parc du Vieux‑Moulin voor wat groen en rust.
Deze route blijft binnen ongeveer 10 min lopen van startpunt en combineert zowel natuurlijke als culturele highlights van Rouen.
Hieronder vind je een compacte lijst met natuur‑ en cultuurplekken die zich op loopafstand (max. 10‑15 min) van Kerréo, 56330 Pluvignier (Pluvigner) bevinden. De informatie komt uit recente online bronnen over wandelroutes en bezienswaardigheden in de omgevingbaiedequiberon.co.ukcapgeris.combaiedequiberon.co.uk.
Natuur & buitenactiviteiten
Plaats
Afstand (≈)
Wat je kunt doen
Wouden van het Château de Kéronic
5‑10 min lopen
Rustige boswandelingen, picknickplaatsen en mooie uitzichten; ideaal voor een korte natuurpauze.
Kapel en fontein van Saint‑Guénaël
5‑7 min lopen
Een charmante kapel met een historische fontein; leuk voor een korte stop tijdens een wandeling door het platteland.
Ker‑Ivo washuis
8‑12 min lopen
Traditioneel washuis langs een smal pad; geeft een kijkje in de lokale agrarische geschiedenis.
Lokale wandelroutes “Circuit de Saint‑Guénaël”
Startpunt bij de kapel
Gemarkeerde routes met gele borden, geschikt voor alle niveaus; voert je langs de kapel, de fontein, het washuis en de bossen van Kéronic baiedequiberon.co.uk.
Cultuur & historische bezienswaardigheden
Plaats
Afstand (≈)
Waarom een bezoek waard
Chapelle Saint‑Guénaël
5‑7 min lopen
Gotische kapel met een kleine begraafplaats; vaak een startpunt van de wandelroutes.
Fonteine Saint‑Guigner (Rue du Tanin)
6‑8 min lopen
Historische bron met een schilderachtige omgeving; onderdeel van de “Saint‑Trémeur” wandelroute baiedequiberon.co.uk.
Château de Kerlois (tuin)
10‑12 min lopen
Oud Frans kasteel met een gerenoveerde Franse tuin vol magnolia’s, sequoiabomen en oude camelia’s; rustig plekje voor een wandeling of foto‑stop capgeris.com.
Talhouët archeologische site (nabij de fonteinen)
10‑12 min lopen
Overblijfselen uit de prehistorie; interessant voor liefhebbers van lokale geschiedenis.
Praktische wandelroute (circa 2 km, 30‑40 min)
Start bij Kerréo (adres).
Loop zuidwaarts naar Rue du Tanin en bezoek de Fonteine Saint‑Guigner.
Vanaf de kapel vervolg je het pad naar het Ker‑Ivo washuis en daarna de bossen van Château de Kéronic.
Keer terug via dezelfde route of neem een zijpad naar het Château de Kerlois en geniet van de tuin.
Eindig weer bij Kerréo.
Deze route combineert zowel groene gebieden als enkele van de meest karakteristieke historische gebouwen van Pluvigner, allemaal binnen een comfortabele wandeltijd vanaf verblijf.
N.B.
Draag stevige wandelschoenen – sommige paden zijn onverhard.
De routes zijn het hele jaar door toegankelijk; in de lente en zomer staan de tuinen van Kerlois op hun mooist.
Neem een fles water mee; er zijn geen cafés direct langs de paden, maar het dorp Pluvigner heeft diverse cafés op een paar minuten afstand.
27 juni: Kerreo-Wimereux 630 km 2 nachten verblijf te HOTEL SAINT JEAN 1, rue Georges Romain, 62930 WIMEREUX
TIP:
Hieronder vind je een overzicht van natuur‑ en cultuurplekken die je gemakkelijk te voet (max. ≈ 10‑15 min) kunt bereiken vanuit 1 rue Georges Romain, 62930 Wimereux. De suggesties zijn gebaseerd op recente online bronnen over wandelroutes, stranden en bezienswaardigheden in de directe omgeving france-voyage.comvisorando.comchoosewhere.com.
Natuur & buitenactiviteiten
Plaats
Loopafstand (≈)
Wat je kunt doen
Strandpromenade Wimereux
2‑3 min
Brede zeewering met een aangename boulevard; ideaal voor een ontspannen wandeling langs de zee, met uitzicht op de kliffen van Cap Blanc‑Nez.
La Pointe aux Oies (duinstrand)
8‑10 min
Wild strand met hoge duinen, mooie uitzichten op Ambleteuse en het fort daar; perfect voor een korte strandwandeling of een foto‑stop.
Cap Blanc‑Nez (klifwandeling)
12‑15 min (naar start van het pad)
Een gemarkeerd wandelpad langs de dramatische krijtrotsen; combineert natuur en cultuur (Grand Site de France‑label). Het pad begint net buiten Wimereux en biedt panoramische vergezichten over de Kanaaltjes. visorando.com
Cap Gris‑Nez (via korte tram of fiets, maar ook te voet via de kustlijn)
15‑20 min tot het begin van het wandelpad
Nog een indrukwekkende klif met wandelroutes en vogelobservatie; minder druk dan Cap Blanc‑Nez.
Park “Jardin de la Mer” (lokale groene zone naast de promenade)
3‑4 min
Kleine tuin met bankjes, bloemen en een speelhoek; geschikt voor een korte pauze of een picknick.
Cultuur & historische bezienswaardigheden
Plaats
Loopafstand (≈)
Waarom een bezoek waard
Belle‑Époque villa’s langs de boulevard
2‑5 min
Elegante pastelkleurige huizen met fresco’s; een wandeling langs de promenade laat je de architecturale charme van Wimereux ervaren. france-voyage.com
Musée de la Ville de Wimereux (klein lokaal museum)
5‑7 min
Tentoonstellingen over de maritieme geschiedenis van de stad en de rol van Wimereux tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Église Saint‑Maurice (parochiekerk)
6‑8 min
Historische kerk met mooie glas-in-loodramen; een rustig punt om even binnen te schuilen.
Valorisons Wimereux – informatieve panelen bij de villa’s
3‑5 min
QR‑code‑borden geven achtergrondinformatie over de beroemde villa’s en hun vroegere bewoners; een leuke manier om cultuur te combineren met een wandeling. france-voyage.com
Wimereux Jazz Festival (juli) – tijdelijke locatie op de promenade
2‑3 min
Als je in de zomer reist, kun je live muziek en lokale cultuur ervaren langs de zeewering. choosewhere.com
Praktische wandelroute (≈ 2 km, 30 min)
Start bij 1 rue Georges Romain – loop naar het strand en de promenade (2 min).
Volg de boulevard oostwaarts richting La Pointe aux Oies (≈ 8 min).
Keer terug en ga verder naar het startpunt van de Cap Blanc‑Nez‑wandeling (≈ 12 min vanaf het strand). Maak een korte sectie van het pad voor uitzicht op de kliffen (5‑10 min).
Loop terug langs de promenade en stop bij de Belle‑Époque villa’s en de informatiestellen (3‑5 min).
Eindig bij het Musée de la Ville of de Église Saint‑Maurice (5‑7 min), beide op loopafstand van de promenade.
Deze route combineert de frisse zeelucht, duinen, klifgezichten en de elegante architectuur van Wimereux, alles binnen een comfortabele wandeltijd vanaf accommodatie.
N.B.
Schoenen: Kies voor stevige wandelschoenen of sandalen met goede grip – delen van de duinen en kliffen kunnen los zand of keien hebben.
Weer: De kust kan winderig zijn; een lichte windjack is aan te raden, vooral in de herfst of winter.
Eten & drinken: Langs de promenade vind je cafés en visrestaurants waar je verse zeevruchten kunt proeven; veel hebben terrassen met uitzicht op de zee.
Toegankelijkheid: De promenade en de meeste villa‑paden zijn vlak en geschikt voor rolstoelen; de duin‑ en klifpaden zijn echter ruiger.
REALITEIT:
Vrijdag 19 juni: Vroeg opstaan en vertrekken, 6 uur rijden, 2 pauzes, voorspelde hagelbuien komen niet, aan het einde van de rit wordt het heet! Aankomst in Rouen, fijne ontvangst Le Vieux Carre , tijd voor siesta!
Op zoek naar een plek om te dineren… Biertje genomen bij Espiguette, maar als we eten willen bestellen worden we genegeerd, dus gaan we weg. Kennelijk had de barman alleen tijd en volledige aandacht voor bekende gasten, ons kent ons! Bij Blotti hadden ze gelukkig wel plek voor ons. Op hun advies bouef bourgignon genomen, helaas viel al dat vlees te zwaar op de maag met dit warme weer
‘Tijger bijt varken’ , woordspeling op de vorm van het opengesneden gestoomde broodje dat als een ‘tijgerbek’ de vulling van varkensvlees ‘bijt’. Taiwanese: HoKaTi, Mandarin:hǔ yǎo zhū 虎 = tiger 咬 = bites 豬 = pig/swine
txt
Zondag 21 juni midzomer!
Lopen langs een aantal bezienswaardigheden: La Couronne, oude herberg uit 1345, daar valt later meer over te vertellen
Wandelen naar de Seine bleek te warm, geen leuke boulevard gevonden, maar de brug was wel interessant.
Rustmoment genomen in sushi-restaurant nabij, leuk gesprek met chinees-tibetaans medewerkers van het restaurant over geboortegrond.
Nadat de avond viel, weinig nachtrust gehad wegens Fete de la musique, vooral later in de nacht hielden jongeren luidruchtig mizomernacht gejoel!
Maandag 22 juni:
Uit eten bij La Couronne, wat is dit voor een ding?
Speciaal recept zien maken: canard à la rouennaise: Eend uitbenen, het karkas wordt geperst in het apparaat. Bij het vrijkomende sap (bloed en merg) wordt toegevoegd eendenlever, wijn, cognac. Tenslotte wordt eendenvlees toegevoegd aan de saus en geflambeerd. Interessante methode, maar de kleine eetzaal wordt wel heel warm en benauwd in de zomerse hitte.
Gelukkig heeft het restaurant vegetarische gerechten, hoewel die keuze beperkt is.
Volgens weerbericht zit Frankrijk met midzomer in een hittekoepel die naar Nederland trekt, dat is nu goed voelbaar, nachtrust is minimaal nu!
Dinsdag 23 juni
Reizen van Rouen naar Kerreo: het weder is heet, vermoeiend! Onderweg interessante borden: Broceliande, Carnac, Mont Saint Michel… Tussenstop Josselin: een middeleeuwse slaapstad, ‘kwartiertje’ lopen van parkeerplek naar eethuis is een uitdaging bij deze hitte, dat wordt na het eten een half uur puffen en schaduw zoeken! Maar eerst eten in dit enige open eethuis voor lokale bewoners: het dagmenu is redelijk en de cider is lekker!
Aankomst in Kerreo, schattig hobbit huis staat te wachten! Helaas valt er niet te dineren in Pluvignier, ze sluiten ruim voor sluitingstijd!
Woensdag 24 juni
Voedsel inslaan in Baud , iets groter dan Pluvignier maar verder niet zoveel te beleven, tijd voor rust!
Donderdag 25 juni
Op zoek naar menhir te Kermarquer, maar navigatienetwerk was niet precies genoeg, dus werd het menhir te Kernars! Zoekplaatje: midden op dit veld staan twee menhirs naast elkaar 🙂 Zie maar hoe je er komt!
Hint: Ze staan midden in het veld en zijn moeilijk toegankelijk!
Tijd voor siesta, na een goede rust ziet alles er beter uit, nu lukt het oorspronkelijke plan. Centraal staat een reus van zes meter!
En verspreid er omheen is nog meer te ontdekken:
Verscholen tussen boomwortels:
Verstopt tussen de struiken:
Op de terugweg zorgt Google voor omweg langs kleine dorpjes met doodlopende weg.
Vrijdag 26 juni
Het is nu iets minder extreem heet, dat geeft meer ruimte voor uitstapjes: Trinite sur Mer , leuke markt gevonden, maar de haven is supertoeristisch volgepropt met jachten, hier valt geen gezellig visrestaurant te vinden!
Auray is wat toegankelijker, maar het wordt weer warm!
Zaterdag 27 juni
Van Kerreo naar Wimereux, tussenstop in Villeviers:
Hier een leuke creperie gevonden, waar een leuk gesprek ontstond met Noorse dames op rondreis. Helaas doen ze niet aan plastic betalen, gelukkig is er een pinautomaat bij het postkantoor achter de kerk!
Even richting zee gelopen, maar het strand viel tegen: zwart modderig zand, uitzicht op industrie verderop! De markt in het centrum was wel aardig om te shoppen.
Aangekomen in Wimereux blijken de eetgelegenheden dicht, dus was het behelpen met magnetronmaaltijden van het hotel! Voor het eerst in deze reis een airco meegemaakt, deze stond wel ijskoud te loeien. Het duurde even voordat de instructie helder werd, uitzetten bleek de beste optie!
Z0ndag 28 juni Verkouden door de airco, weinig energie voor uitstapjes.
A team of vigilante Gothams ‘Guardian Angels’ escorted a group of refugees to a Wang clan nomad camp, and decided to join the exodus towards the sea.
Three ox-carts slowly followed the scouts. Discovering first part of the trail through the woods was infested by wolves, they decided to put the wagons on linked rafts to follow the river. Passing the ruins of an old fortification, they were ambushed by Templar skirmishers! Evading the main force, they entered the ruins. The witch channeled her shaman ancestor, to find the location of stolen ancestral heirloom. Discovering the entrance to the catacombs, they confronted giant guardian spiders, and again the witch saved the day by hexing the vermins, even domisticating one! Leaving the catacombs with the treasured heirloom, they discovered nearby the ruins the Templars camp with emprisoned refugees. Using witchbrew, the Templar food was laced with poison. Disabling the guards, our heroes freed the prisoners and some Templar horses! They followed the river till the next bridge, where a knight demanded toll. Leaving the horses as tribute, our heroes continued their travel. They found one of the wagons, wrecked on the trail, some clean-picked human bones scattered around. Some hours further on the road: the third wagon, ambushed by ghouls! To the rescue! Arrows fled, bolts fell…blades singing, horses charging! Defeated, the ghouls broke and fled the field! At last our heroes escorted the refugees to cross the sea… Will they be able to survive storm and shipwreck on unknown shore?
You must be logged in to post a comment.