Tag: storytelling

Hart op de tong, de eerste bijeenkomst in 2011

Hart op de tong, de eerste bijeenkomst in 2011


We zaten met z’n vieren in een kleine kring in de lunchroom van het Zonnehuis: Mary, Peter, Wilma en ik.

Deze setting is een stuk intiemer en persoonlijker dan de theaterzaal waar het podium voor sommige mensen misschien een hoge drempel is, nu onstonden na een kopje koffie vanzelf de gesprekken en kwamen persoonlijke verhalen los.

Mijn verhaal ontstond naar aanleiding van een uitspraak van Paolo Coelho:
‘afwachten is moeilijk, loslaten is moeilijk, maar niet weten welke te doen is het moeilijkst’.
Ik moest hierbij denken aan een vriendschap in de wijk:

Het begon bij de bushalte van lijn 35 van CS naar Molenwijk.
Ze begon spontaan een babbel met me terwijl we wachtten, en toen ik ging zitten vroeg ze of ze naast me kon komen zitten.
Het bleek dat ze een blok verder van mijn huis in Tuindorp woonde, en regelmatig met dezelfde bus van en naar het werk moest.
in het jaar dat volgde, zagen we elkaar regelmatig bij de haltes op heen of terugweg, als dat een weekje misliep miste ik mijn busmaatje al.
Op een gegeven moment zag ik haar niet meer, de weken werden maanden, ik zag haar ook al niet meer op de sociale netwerken van internet, ik heb haar dus heel erg gemist.

Na een jaartje zag ik weer een teken van leven via internet, ze vertelde dat ze weer projecten ging doen.
Ik heb meteen contact gemaakt, waarna we een paar maanden intensief samenwerkten aan een project waar ik persoonlijk bij was betrokken.
In de loop van de samenwerking hebben we natuurlijk ook persoonlijke gesprekken gehad.

Ondertussen is ons gezamenlijk project afgerond en is ze weer druk met andere projecten, nu heb ik al een tijdje weinig meer van haar gehoord.

Ik vertrouw er op dat het wel weer gaat komen, maar ik mis haar wel!

‘afwachten is moeilijk, loslaten is moeilijk, maar niet weten welke te doen is het moeilijkst’.

 

 

 

QUI, mijn inwijdingsschilderij: (potjes)latijn

QUI, mijn inwijdingsschilderij: (potjes)latijn


Ik zie diverse latijnse citaten, nu probeer ik met behulp van internet te duiden:

“Decaedes… Scientia interrogatio quis quis apertus meus ”
– tientallen jaren vroeg mijn rede: wie, wie opent mij?

“Et ferre tuus (locative case) dei klavia et tuus cordis”
– en laat je dragen door gods klanken en je hart

“Licet esse beatus”
-het is OK om te genieten

“Ars amandi”
– tantra

“Alta mente repostum”
– diep verborgen in mijn ziel

“Constantia et labore”
– doorzetten en doorpakken

“Felix, qui potuit rerum cognoscere causas”
– gelukkig degene die de oorzaken van dingen heeft kunnen leren kennen

“Homo sum,humani nil a me alienum puto”
– ik ben mens, niets menselijk is me vreemd

“Luctor et emergo”
– ik worstel en kom boven

“Alta mente repostum ab imo pectore”
– diep verborgen in de ziel, uit de grond van het hart

“Bis vincit qui ce vincit”
– wie zichzelf overwint, wint dubbel

“Ite et docete”

“Ecce Homo”
– ziet de mens

“Vincit Omnia”
– alles overwinnend

“Amor”
– tantra

“Absque ulla conditione”
– onvoorwaardelijk

“vincit vincit vincit”
– succes succes succes

QUI, mijn inwijdingsschilderij: De Toren, zuiveren en offeren.

QUI, mijn inwijdingsschilderij: De Toren, zuiveren en offeren.


Droom
Ik ben aanwezig bij een groepsritueel.
In mijn rechterhand houd ik een lange witte veer (ongeveer een meter lang).
Omdat ik reeds eerder hielp, word ik opgeroepen om weer te helpen in het ritueel:
Lucia moet ritueel gewassen worden, dat doe ik door haar met rozenwater te besprenkelen.
…
Twee vrouwen brengen het Offer: ze springen van het hoge gebouw (De Toren?) in het water.

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Leeuw

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Leeuw


Ik was op een workshop-weekeind van Lez Dreamwaker.
Er werden verschillende verhalen verteld.
Ik had al een verhaal verteld over mijn inwijdingsschilderij, en was uitgenodigd voor een volgende sessie.
Ik wist nog niet waarover het zou gaan, maar zwaaide met mijn houten zwaard en wist dat ik wilde vertellen over mijn liefde voor Yvonne in 1998.
…
In de pauze ontmoet ik Leeuw (Aslan?), hij spuugde een klont hartvormig ‘iets’ uit waarop hij had gekauwd (haarbal, gras?), ik pakte het op, het voelde droog aan, ik nam het in mijn rechterhand en hield het bij mijn hart.
…
Mijn sessie ging niet door (te weinig aanmeldingen), dus hielp ik Lez met de vaat (theekopjes afwassen en opruimen).
Hij vertelde dat hij een reis had gemaakt, driehoek tussen steden, met een belangrijke pauze in California waar hij zijn dialect weer kon spreken.
Hij vertelde dat hij tijdens sessies lette op de energie van de deelnemers, als hij zag dat iemand een moment van diepe concentratie/trance had, zou die uitgenodigd worden om te spreken.

QUI, mijn inwijdingsschilderij: de magische kast

QUI, mijn inwijdingsschilderij: de magische kast


Onlangs keek ik naar het eerste deel van Narnia the Lion, the Witch and the Wardrobe en besefte hoe dun de sluier tussen de werelden kan zijn!
Ik kijk naar mijn schilderij en zie een kast met vele geheime lades (zo ben ikzelf ooit beschreven door vrienden).

Afgelopen zondag ontmantelde ik een IKEA-Granemo vitrinekast (ondertussen om begrijpelijke redenen niet meer in de collectie van de fabrikant) in het huis van mijn ouders om te verhuizen naar mijn huis; toen ik de puzzelstukken in mijn woonkamer zag, dacht ik: ik lijk wel gek, waar ben ik aan begonnen, notabene een IKEA kast uitelkaar halen om straks inelkaar te zetten?

Die nacht sliep ik weer in de woonkamer dichtbij mijn schilderij, en kreeg ik een heldere droom.
Misschien was die meegekomen met de kast, en ontsnapt uit de Droomtijd….

—————————————————————————————————————-

DROOM:

Uitvaart van mijn vader vindt plaats in de open lucht op een groot terrein (Openlucht Museum, Stichting Heilige Land, Archeon, Land van Ooit, of zoiets).

De ceremonie begint: “Alle mobieltjes uit svp”

Ik zie mijn oudste hartsvriendin en vraag haar bij me te staan, ik heb haar steun nodig.

Een neef van mijn vader ‘aspecteerde‘ hem door in woord en gebaar even hem te ‘zijn’, compleet met mimiek en spraak, de manier waarop hij keek, zijn hoofd hield, zijn manier van spreken.
Hij keek met liefde met mijn moeder, ze wisselden hun trouwringen uit en plaatsen het aan hun rechterduim, en drukten hun ringen tegen elkaar aan.

Ze toonden een hologram van de laatste momenten van mijn vader (zoals die ook had kunnen gebeuren in de dagelijkse werkelijkheid): Hij is bezig met een preekvoorbereiding thuis, zegt tegen mijn moeder dat hij moe is en wilt slapen; hij legt zijn hoofd in haar schoot en ontslaapt.

…..Diverse toespraken van verschillende mensen die ik  niet heb onthouden….

Een opname met de stem van mijn vader die mij benoemt tot zijn opvolger!

Dan is het mijn beurt om te spreken….

……langzamerhand kom ik in de staat van halfwaak/halfslaap….

”Ik wil hem opvolgen. Misschien niet in de vorm en de stijl die hij voor ogen had, maar wel in zijn geest”

….het laatste stuk maak ik af in wakende staat…

“Ik zal het woord doen als Spreker voor de Doden, hun diepste gevoelens verwoorden: pijn, verdriet, woede, angst, vreugde, passie.
Mijn vader heeft bij zijn emeritaats-toespraak verteld hoe krachtig hij zijn roeping ervaarde, en tegelijkertijd worstelde hij met het gegeven dat hij zijn gezin verwaarloosde.
Bij die toespraak kon ik echt zijn worsteling ervaren en respecteren.
Dat heeft heel veel genezing gebracht in mijn hart, waardoor de pijn van onze verbroken en verstoorde relatie beetje bij beetje werd geheeld

 

Verhalenavond: de Eerste Keizer van China

Verhalenavond: de Eerste Keizer van China


De man die de eerste keizer van China zou worden, groeide op in een land dat al 250 jaar verscheurd werd door oorlogen tussen de verschillende staten.

Hij droomde ervan, de chaos van die oorlogen te bedwingen door het stichten van een totalitaire eenheidsstaat dat tienduizend jaar zou moeten bestaan: “één land, één volk, één taal”.
Door zijn legers te perfectioneren tot een volmaakte vechtmachine, onderwierp hij alle omringende staten.
Om dat multiculturele superrijk tot één geheel te smeden, ontwierp hij draconische wetten waaronder iedereen uniform aan moest voldoen, op straffe van verminking of dood.
Alles werd tot in detail vastgelegd in een ijzeren standaard, afwijkingen werden niet getolereerd.
Maten en gewichten werden standaard, maar ook de lengte-as van wagens.
Door de afzonderlijke staten op te heffen, werd iedereen tot hetzelfde volk verklaard, de Qin.
Er werd één standaard ambtenarentaal gekozen, en alle variaties op het schrift werd tot één schrijfwijze teruggebracht.
Afwijkende denkbeelden werden verboden, talloze documenten die niet pasten in de officiele staatsfilosofie werden verbrand, en toen de intelligentsia protesteerden, werden een paar honderd levend begraven.
Om vreemde invloeden van de ‘barbaren’ te weren (en tevens om de eigen bevolking bijelkaar te houden), werd de Lange Muur rondom China gebouwd.

Om zo lang mogelijk zijn denkbeelden zelf te kunnen handhaven, streefde de Eerste Keizer naar een goede gezondheid en lang leven. Hij raadpleegde diverse alchemisten, die zoals gebruikelijk experimenteerden om het Elixer van Onsterfelijkhijd te maken. Omdat de wonderdokters onder andere gebruikmaakten van Cinnaber (kwikoxide), is de Eerste Keizer waarschijnlijk langzaam gestorven aan zijn onsterfelijkheidspillen, en na zijn dood viel zijn rijk binnen één generatie uiteen vanwege opstanden tegen zijn draconisch bewind.

De Eerste Keizer schiep zijn eenheidsstaat ten koste van talloze doden, hoe had het zover kunnen komen?
Hij kon een perfecte politiestaat scheppen omdat de zwijgende meerderheid het toeliet, en omdat voldoende mensen riepen om een krachtige man die eenheid in het land zou kunnen brengen.

Dit thema komt telkens weer terug in de wereldgeschiedenis in diverse plaatsen en tijden, ook in onze generatie hebben we ermee te maken.
Overal in Europa komen populistische partijen aan de macht, die eenheid propageren en afwijkingen van de norm willen verbannen. Het liefst zouden ze Fort Europa willen scheppen.

Wat gaan we doen, als de Eenheidspolitie langskomt om afwijkendheid (taal, cultuur, etniciteit)  te registreren en te belasten?


“The Empire, long divided, must unite: long united, must divide.”

Het reisgeschenk, de regenboog

Het reisgeschenk, de regenboog


Na een avondje wokken met mijn lief, de kinderen en hun vriendjes, gingen we bij mij thuis uitbuiken.

Ik vertelde het verhaal van de oorsprong van het reisgeschenk.

Het vriendje van mijn oudste dochter keek naar het schilderij en zag er mooie dingen in:
“Vrede, liefde, mensen van verschillende kleuren tesamen”

Ja! Zei mijn hart, daar gaat het over, gemeenschap der mensen van goede wil!
Dit is waar ik vóór stem, een humane samenleving van regenboogmensen, waar iedereen gestimuleerd wordt om mee te doen aan de maatschappij: een samenleven van diverse culturen en geloven, met voldoende ruimte voor eigenheid in het samenspel met anderen.
Dit is waar ik zovaak van droom: een harmonisch samenzang van vele talen en tonen.

Samen kunnen wij regenboogmensen een regenboogbrug bouwen tussen culturen en geloven.
Dit is het waarover het gaat volgens mij: werken aan de manifestatie van de hemel op aarde.

Dit is waar ik voor kies in deze fase van mijn leven: middenin de wereld iets van deze droom door woord en daad tot leven brengen.

Het reisgeschenk, verhalen

Het reisgeschenk, verhalen


Ik kijk naar het schilderij dat zelf een verhaal te vertellen heeft, een mooi verhaal dat mij stimuleert om mijn eigen verhaal te vertellen.

Vandaag was ik met mijn lief op de verhalenmiddag ‘hart op de tong’ en realiseerde mij opnieuw hoe belangrijk is dat mensen elkaar verhalen vertellen en ook luisteren naar elkaars verhaal. Persoonlijke verhalen uit de wijk maken het makkelijker om elkaars verhaal te herkennen. Verhalen van oude buurtbewoners geven de geschiedenis van de wijk door aan nieuwkomer, terwijl nieuwkomers vertellen hoe ze hun plek verwerven in de wijk.

Op deze manier verhalen uitwisselen met elkaar schept een band. Eenvoudige verhalen uit het dagelijkse leven, herkenbaar voor iedereen. In eigen woorden gesproken van hart tot hart.

Het ene verhaal roept het andere op, na een verhaal van iemand kan een ander zeggen ‘dit doet me denken aan die keer dat….’

En zo onstaat een raamvertelling, een weefsel van aaneengevlochten verhalen.

Mijn verhaal is een migrantenverhaal, hoe onze clan door de eeuwen heen vanuit het uiterste noorden van china zuidwaarts trok naar Java, om uiteindelijk in Nederland terecht te komen.

Het heeft vele jaren geduurd voordat ik het gevoel had dat ik me kon wortelen, maar sinds ik in deze buurt woon en mijn eigen tuintje bewerk heb ik eindelijk het gevoel dat ik me echt kan verbinden met dit land.

Door met mijn handen in deze aarde te wroeten, heb ik me verbonden met de plaatselijke natuur, door actief mee te doen aan buurt-evenementen verbind ik me met de gemeenschap van mensen in deze wijk.

Cita-cita

Cita-cita


menghempas cemas
segulung ombak
sekerat sabut

kemana hanyut
sabut kalut
tiada tentu

kemana hembus
anging mampus
kesana kekarang tajam
atau kedasar samudera

hidup harus nyinarkan semangat
nyala api diujung cita
harus terbang kelangit tinggi
atau patah dibulan indah

(Anonymous)

Vrije vertaling:
Passie
woest smijt
golvende zee
drijvend wrakhout

waarheen drijft
verward wrakhout
verdwaald verdwaasd

waarheen waaien
winden voorbij
daar naar wrede rotsen
diepe duistere zee

leven moet willen stralen
vlammen van passie
vliegen naar hemel
of stranden onder de maan