Ethische vraagstukken over seksualiteit


Er zijn tijden en plaatsen waar polyamorie, partnerruil etc denormaalste zaak van de wereld zijn, en andere momenten en plaatsen waar monogamie bovenaan staan.

Welke seksuele ethiek past, hangt af van de situatie.
Er zijn koppels die enerzijds al jarenlang een stabiele relatiehebben maar daarnaast ook regelmatig naar bijeenkomsten van ‘swingersgaan’.
Aan de andere kant zijn er koppels die het prima vinden om het te houden bij een strikt monogame verbinding.

Voor mij is de ene vorm niet beter dan de andere, het is de context die van belang is.
Een monogaam stel moet je niet tegen wil en dank naar eenswingersclub slepen, een swingerstel moet je niet dwingen tot eenshotgun-marriage.

Vanuit het verstand kan kunnen partners tegen elkaar wel zeggen:Vind je die en die een lekker ding? Ga je gang, het moet kunnen.
Maar pas als het werkelijk gebeurt weet je pas hoe je reageert,hoe het van binnen voelt, of er jaloezie en angst toch komt spoken; ofmisschien is die ander wel veel leuker dan je huidige partner, en hoega je daar dan mee om? Het gras van de buren is altijd wel groener.

Volgens mij is het belangrijk om in vaste relaties dit soort dingen zo bespreekbaar mogelijk te maken.

En verder gaand op ethiek:
Stel ik ben een vrije blije fladderaard die van de ene schoonheidnaar de ander vlindert, terwijl die ander eigenlijk zich eigenlijk welzo veilig voelt in een vaste monogame relatie en tegelijkertijd zo’navontuurtje onweerstaanbaar vindt, het een leidt tot het ander, mijntegenspeler krijgt achteraf spijt en problemen met het thuisfront, hoezit het dan met mijn eigen verantwoordelijkheid voor die situatie?