Tag: mystery

De schok

De schok


Hexagram 51, de donder:
“de schok maakt honderd mijl aan het schrikken
en hij laat niet offerlepel en kelk vallen”

Op weg naar vrienden, afgebeld door een wederzijdse vriendin, omdat ze de avond daarvoor een ongeluk hadden gekregen.
Een auto, had hun auto in de flank gegrepen, ze eindigden bijna tegen een boom: twee zwaar gekneusd, de derde moest losgezaagd worden en naar het ziekenhuis gebracht worden.

De rest van de dag heeft dit me bezig gehouden, vragen komen naar boven: waarom juist zij, vooral de jongste die nog zo sprankelt van leven en lente-energie?

In de loop van de nacht, in halfslaap/trance, in de Droomtijd gezocht naar haar aanwezigheid in de werelden:
Uiteindelijk verscheen voor mijn geestesoog, hoe ze mocht verblijven in het rustoord van Holda.
Moge het zo zijn, dat dit verblijf tijdelijk is, en dat ze erna opnieuw gesterkt met nieuwe inspiratie onder ons mag terugkomen op midden-aarde.

Mijn hart is bij haar en degenen die haar nabij zijn.

Zie ook: het ongeluk

Blogged with the Flock Browser
Zingeving in het dagelijkse leven

Zingeving in het dagelijkse leven


Zo ontzettend veel tijd en energie gestoken in piekeren, brainstorm-sessies en vergaderingen over  hoe een project op te zetten voor ontmoettingen en uitwisselingen over het thema ‘zingeving in de dagelijkse praktijk’…

Zomaar ineens gebeurt het spontaan, een gesprek van een kwartiertje in de bus, babbelen over de verschillende kwaliteiten van contacten op uiteenlopende werkplekken: waar voelen we ons thuis, wat vinden we leuk in het contact met collega’s, wat voor soort werk inspireert ons…

Zo’n ontmoeting ervaar ik als een kadootje van het universum.
Ik hoef me niet  vast te klampen aan voorgebakken bedachte organisatie-structuren om op specifieke bedachte data ‘ontmoetingen met bijzondere mensen’ te faciliteren.

Zo eenvoudig kan het zijn, zingeving in het dagelijkse leven, maatschappelijk handelen in de praktijk.

Blogged with the Flock Browser
De desillusie van Neo-heidendom

De desillusie van Neo-heidendom


Neo heidendom is een kunstmatige reconstructie van een geidealiseerd nooit bestaand utopisch verleden, paganisten onderling zijn zeer verdeeld (zelfs over de terminologie ‘heiden) is nauwelijks consensus te vinden), het is maar kommer en kwel in heidenland.
De heidense TV-zender komt niet van de grond, op diverse heidenforums wordt heftig ruzie gemaakt over het ware heidendom en over wat politiek correct heidendom nu eigenlijk zou moeten zijn.

Nu slaat ook de secularisatie toe: heidenen die nauwelijks in goden geloven.
Kortom, heidenland is een afspiegeling van de postmoderne maatschappij.

zie ook: Queeste naar Mimir’s Bron: Geen pagan meer

Blogged with the Flock Browser
openbare viering Yule 2008

openbare viering Yule 2008


In de aanloop op dit ritueel weer veel tijd en energie in de voorbereidingen gestoken: publiciteit (via forums en flyers), vergaderen, boodschappen, zaal versieren.

De opkomst was goed, we begonnen heel ontspannen met thee en koffie in de zelfgebouwde snoezelhoek vol kussens, een prima aanloop voor kennismakingsrondje en ‘give-away’ ritueel:
Iedereen had een kleinigheidje meegenomen, die via het lot aan een ander werd toebedeeld, de hilariteit van de verassing brak het ijs.

In het middengedeelte van deze bijeenkomst was er gelegenheid om joel-kaarsen te maken of te helpen met de voorbereidingen van de potlach, verder waren er twee Orakels (steen-orakel en Yi Jing) in de bovenzaal.

Na het avondeten hielden we een lichtvoetig ritueel: de cirkel werd getrokken; we verwelkomden de windrichtingen, de elementen en de Krachten; er werd gedrumd en gerateld.
Een hoorn met mede ging driemaal rond om zegenwensen en eden te bekrachtigen.

Na het ritueel sloten we de avond af met koffie en thee in de snoezelhoek.

Hoogtepunten voor mij waren de herontmoeting met een oude vriendin en een nieuwe ontmoeting met iemand waarmee ik via de voorouders een culturele achtergrond deel.
Wat dit ritueel allemaal aan energie losmaakte heeft nog de hele dag erna krachtig doorgewerkt!

Blogged with the Flock Browser
Shu’em Sjamanisme, wat is dat eigenlijk?

Shu’em Sjamanisme, wat is dat eigenlijk?


Volgens kritische publicaties (Zie: Sjoe’umtology ) heeft Shu’em NIETS te maken met traditioneel sjamanisme, en is het eerder een new-age versie van sufi.

Nu is het in de esoterie wel vaker voorgekomen dat twijfelachtige antecedenten van een methode verder niets afdeed aan de effectiviteit daarvan.

Een kritische vraag die m.i. wel gesteld mag worden: in hoeverre is shu’em effectief, en in het voordeel van de deelnemers? Hoeveel ruimte heeft deze beweging voor kritische geluiden?

Blogged with the Flock Browser
Nieuwe tijd? Oude wijn in nieuwe zakken!

Nieuwe tijd? Oude wijn in nieuwe zakken!


Nieuwetijdskinderen, Indigokinderen, allemaal hypes, varianten op het idee ‘mijn kind is heel bijzonder’.

Het idee van Nieuwetijdskinderen is extrapolatie van  de door Theosofen aangekondigde ‘age of Aquarius’ waarin een ‘nieuwe mens’ zou verschijnen, spiritueler en beter dan voorgaande versies.

Eigenlijk is het een messianistische gedachte, niets nieuws onder de zon.

Samhain 2008

Samhain 2008


In huiselijke kring, met vrienden en kinderen:

Dit is de tijd van de laatste oogst, er wordt beslist welke dieren de winter niet zullen halen en dus nu geslacht moeten worden.
Er worden dankoffers gebracht aan de natuurgeesten en de voorouders, die juist in deze periode gemakkelijk contact maken met de levenden.
Samen pompoenen uithollen, gezichten uitsnijden: in vroeger tijden werden schedels van voorouders vereerd in de tempels, en bracht men offers aan de diverse wezens van andere werelden: geesten, fairies.
We drinken warme chocolademelk met slagroom.
Een Samhain kinder-verhaal verteld (zie onderaan).
We laten een kaars rondgaan om de pompoen-lichten aan te steken met het uitspreken van een intentie.
Ik herdenk mijn overleden grootouders, maar ook dat jochie dat op zijn zevende bij een auto-ongeluk omkwam.
Als de kaars helemaal rond is gegaan, danken we alle aanwezigen, en voor degenen die nog na willen blijven word er nog stevig gedanst op de muziek van ratel, tamboerijn, fluit.
We sluiten gezamenlijk af met een gezellige pompoensoep (en voor degenen die dat niet lusten is er ook kippensoep).

Het was voor mij een heel ontroerende ervaring om Samhain in huiselijke kring met kinderen te kunnen doen!

The Troll-Tear

The night was very dark, with a Full Moon hanging in the cloud-filled sky above.
The air was crisp with the feel of late Autumn and the doorway between the worlds was wide open.
Carved pumpkins sat on the porches of the houses in the little town, and the laughter of children dressed in costumes could be heard from the streets.

It was a sad time for Beth as she climbed the little hill behind her house.
In her arms was her cat and friend Smoky, carefully wrapped in his favorite blanket.
A little grave was already dug on the hill, waiting, for Smoky had died that day.

“Do you want me to go with you?” Beth’s father had asked.

“No, I want to go by myself,” she answered. “I dug his grave beside MacDougal’s at the top of the hill.”
Beth clearly remembered when their dog MacDougal had died after being hit by a car.

Beth stopped at the top of the hill and knelt beside the little grave.
She carefully laid Smoky’s blanket-wrapped form in the earth and covered it with dirt, laying several large rocks on the top.
Then she cried and cried.

“Oh, Smoky, I miss you so much!” Beth looked up at the Moon, tears streaming down her cheeks. “Why did you die?”

“It was his time to rejoin the Mother,” said a deep, gentle voice in the darkness.

“Who said that?” Beth looked around but saw no one.

“Dying is part of the cycle of life, you know.” One of the boulders on the hill stirred into life.

“Who are you?” The moonlight shone down on the little woman, and Beth could see she was not human.

“I’m a troll-wife,” said the creature as she came to site across from Beth. “This is a sad night for both of us, girl. I, too, came to this hill to bury a friend.”
The troll-wife wiped a crystal tear from her cheek. “The squirrel was very old. Still it makes me sad.”

Beth stared at the troll-wife. The little woman was the color of rock in the moonlight, her hair like long strands of moss, her bright eyes like shining crystals. She wore a dress woven of oak leaves and tree bark.

“The squirrel and I lived together for a long time,” the troll-wife said. ” We often talked to your cat when he was hunting here on the hill. Smoky and I were friends. I shall miss him, too.”
The little woman patted Smoky ‘s grave gently, “Sleep well, little friend. When you are rested, we shall talk together again.”

“But he’s dead,” Beth said, her voice choked with tears.

“Child, this is Samhain. Don’t you know the ancient secrets of this sacred time of year?”
The troll-wife motioned for Beth to come and sit beside her. “It is true that our friends have gone into a world where we can no longer physically touch them, but the Mother has given us other ways of communicating with them.
We can do this any time, but the time of Samhain is the easiest.”

“I don’t understand how this can be done,” Beth said, “or why Samhain makes it easier.”

“At this time of year,” the troll-wife answered, “the walls between this world and the world of souls and spirits are very thin.
If we quiet and listen, we can hear our loved ones and they can hear us. We talk, not with spoken words, but with the heart and mind.”

“Isn’t that just imagination?” Beth looked down at Smoky’s grave, tears once more coming into her eyes. “Like my thinking I can feel MacDougal get up on my bed at night like he used to?”

“Sometimes it is, but mostly it is not imagination, only our friends come to see us in their spirit bodies.”
The troll-wife reached up her hand and patted something Beth couldn’t see on her shoulder. “Like my friend the raven. He is here now.”

Beth looked hard and saw a thin form of hazy moonlight on the troll-wife’s shoulder. “I’ve seen something like that at the foot of my bed where MacDougal used to sleep.”
She whispered. “I thought I was dreaming.”
She jumped as something nudged her arm. When she looked down, nothing was there.

The troll-wife smiled. “Close your eyes and think of MacDougal,” she said. ” He has been waiting a long time for you to see him.”

Beth closed her eyes and, at once, the form of her little dog came into her mind.
His tail wagged with happiness.
She felt a wave of love come from him, and she sent her love back.
Then she felt the dog lie down against her leg.

“Can I do this with Smoky?” Beth asked.

“Not yet,” the troll-wife answered. “He needs to sleep a while and rest. Then he will come to you. This gives Smoky time to adjust to his new world, and you time to grieve for him. It is not wrong to grieve, but we must not grieve forever.”

“I never thought of it that way,” Beth said. “It’s kind of like they moved away, and we can only talk to them on the phone.”

“It is this way with all creatures, not just animals.” The troll-wife stood up and held out an hand to Beth. “Will you join me, human girl? Although I buried my friend squirrel this night, I still must dance and sing to all my friends and ancestors who have gone on their journey into the other world. For this is a time to honor the ancestors.”

Beth joined the troll-wife in the ancient slow troll dances around the top of the little hill in the moonlight.
She watched quietly while the troll-wife called out troll-words to the four directions, words Beth couldn’t understand.
Deep in her heart the girl felt the power of the strange words and knew they were given in honor and love by the little troll-wife.

When the troll-wife was finished with her ritual, she hugged Beth. “Go in peace, human child,” she said. “And remember what I have told you about the ancient secret of Samhain.”

“I will,” Beth answered. “Will I ever see you again?”

“Whenever the Moon is Full, I will be here,” the little troll-wife said. ” And especially at Samhain.”

“I wish I had something to give you.” Beth hugged the little woman. “You have taught me so much.” She felt the tears come to her eyes again.

“Let us exchange tears for our lost friends.” The troll-wife reached up a rough finder and caught a tear as it fell from Beth’s eye. The tear glistened on her finger. The troll-wife gently touched her finger to her cloak, and Beth’s tear shone there like a diamond in the moonlight.

Beth reached up carefully and caught one of the troll-wife’s tears as it slid down her rough cheek. It turned into a real crystal in her hand.

“Remember the secret of Samhain, and remember me,” the troll-wife said softly as she disappeared into the darkness.

Beth walked back down the hill, the crystal clutched in her hand.
Her father was waiting for her on the porch.

“Are you all right?” her father asked as he gave Beth a hug.

“I will be,” she answered. She opened her hand under the porch light and saw a perfect, tear-shaped crystal lying there.

“Did you find something?” her father asked.

“A troll-tear,” Beth answered, and her father smiled.
For he also knew the little troll-wife and the secret of Samhain

D. J. Conway

Runen magie

Runen magie


Bij runenmagie denk ik op de eerste plaats NIET aan orakelen (dat is volgens mij een negentiende eeuwse ontwikkeling).

In de Havamal (vers 157) is er een verwijzing van het gebruiken van runen bij divinatie:

“I know a twelfth one if I see,
up in a tree,
a dangling corpse in a noose,
I can so carve and colour the runes,
that the man walks
And talks with me”

In dit geval wordt dus het kerven en kleuren van de runen gebruikt om de dode te bezweren om raad te geven, het is een vorm van necromantie.
Ik denk bij runen eerder aan amuletten, talismannen, bezweringen, beschermingen, vervloekingen.
Naast het sacrale & magische gebruik van runen, is het ook gebruik als schrift.