Tag: poetry

CHAT GPT: write a personal poem on Samhain for me

CHAT GPT: write a personal poem on Samhain for me


**Samhain Nights**

When Samhain’s mist rolls thick and near,
I feel the thinning of the veil—
the hush of leaves, the crisp night air,
whispers that old ghosts regale.

Candles flicker on the sill,
a glow for those who’ve gone before;
I welcome them with quiet will,
as wind sweeps leaves across the floor.

I hear the voices, soft and low,
a thread that weaves through fading light.
They tell of seasons’ steady flow,
of shadows deep and stars so bright.

Tonight, I gather what’s been lost,
their memories warm against the cold.
In darkened skies, a life recrossed,
an ancient story retold.

Samhain nights bring death and birth,
a time to mourn, a time to grow.
Through roots that sleep within the earth,
our past and future gently sow.

PING: 

CHAT GPT: Edit article for humanist readers
MRI Dreams

MRI Dreams


There you go…


Relax, listen to the music, count your breath…
Some nice ladies will put a blanket over you to keep you warm…

Feeling like a glass coffin…

Dream your travel to Avalon…

Let it all go…

I sing in the shields, | and in strength they go
Whole to the field of fight,
Whole from the field of fight,
And whole they come thence home

(Havamal 157)

Bear spirt appears!

The bear puts both arms around the tree above her
And draws it down as if it were a lover

…

Arise!

 

Working on the Rune of the Year

Working on the Rune of the Year


The Anglo-Saxon Rune Poem says:

ᛄ
Ger byþ gumena hiht, ðonne God læteþ,

   halig heofones cyning, hrusan syllan

   beorhte bleda beornum ond ðearfum. 

Ger
Summer is a joy to men, when God, the holy King of Heaven,
suffers the earth to bring forth shining fruits
for rich and poor alike.

JERAN
Jaaroogst zomer
Hoopvol have
voeden mensen
allen samen

Ping: Runenrijm – Dreamquest

King Wenceslas

King Wenceslas


 

Good King Wenceslas looked out
On the feast of Stephen,
When the snow lay round about,
Deep and crisp and even.
Brightly shown the moon that night,
Though the frost was cruel,
When a poor man came in sight,
Gathering winter fuel.Hither, page, and stand by me.
If thou know it telling:
Yonder peasant, who is he?
Where and what his dwelling?
Sire, he lives a good league hence,
Underneath the mountain,
Right against the forest fence
By Saint Agnes fountain.Bring me flesh, and bring me wine.
Bring me pine logs hither.
Thou and I will see him dine
When we bear the thither.
Page and monarch, forth they went,
Forth they went together
Through the rude wind’s wild lament
And the bitter weather.Sire, the night is darker now,
And the wind blows stronger.
Fails my heart, I know not how.
I can go no longer.
Ark my footsteps my good page,
Tread thou in them boldly:
Thou shalt find the winter’s rage
Freeze thy blood less coldly.In his master’s step he trod,
Where the snow lay dented.
Heat was in the very sod
Which the saint had printed.
Therefore, Christian men, be sure,
Wealth or rank possessing,
Ye who now will bless the poor
Shall yourselves find blessing

The Dream Song of Olaf Asteson

The Dream Song of Olaf Asteson


 

Come listen to my song!
The song of a nimble youth. Of Olaf Åsteson will I sing,
Who lay and slept so long.IIHe laid him down on Christmas Eve
And soon lay deeply sleeping.
Nor could he awaken
Until the people went to church
Upon the thirteenth day.Of Olaf Åsteson will I sing,
Who lay and slept so long.He laid him down on Christmas Eve
And he slept long indeed!
He could not awaken
Until the bird was on the wing
Upon the thirteenth day.Of Olaf Åsteson will I sing,
Who lay and slept so long.Olaf could not awaken
Until the sun shone o’er the peaks
Upon the thirteenth day.
Then saddled he his nimble horse
And rode in haste to the church.Of Olaf Åsteson will I sing,
Who lay and slept so long.The priest was at the altar
Reading holy mass
When Olaf alighted at the gate
To tell the many dreams
That had passed through his soul
When he did sleep so long.Of Olaf Åsteson will I sing,
Who lay and slept so long.Then old and young they all gave heed,
To Olaf’s words they harkened
That told them of his dreamsOf Olaf Åsteson will I sing,
Who lay and slept so long.III‘I laid me down on Christmas Eve
And soon lay deeply sleeping.
Nor could I awaken
Before the people went to church
Upon the thirteenth day.The moon shone bright
And all the paths led far away.I was borne up into the clouds
Thrown down to the ocean’s depths,
And whosoever will follow after
Good cheer he will not find.The moon shone bright
And all the paths led far away.I was borne up into the clouds
Then hurled into murky swamps,
And I saw the horrors of hell
And also heaven’s light.The moon shone bright
And all the paths led far away.I had to go through deep, dark clefts
Where heaven’s rivers rushed and roared.
The power to see them was not mine
Yet I could hear their roaring.The moon shone bright
And all the paths led far away.My coal-black horse he did not neigh,
Nor did my good hounds bark,
The bird of morning did not sing
For a wonder lay on all.The moon shone bright
And all the paths led far away.I had to travel in spiritland
Through stretch on stretch of thorny heath,
My scarlet mantle was torn to shreds
The nails of my feet likewise.The moon shone bright
And all the paths led far away.Then I came to the Gjallar Bridge
Suspended in the windblown heights,
Studded it is with rich red gold
And the nails thereon have sharp points.The moon shone bright
And all the paths led far away.The spirit snake he struck at me
The spirit hound bit me,
And lo! the bull did bar the way.
These are the three beasts of the bridge,
Most wicked are they all.The moon shone bright
And all the paths led far away.The hound he is a snappish beast
The serpent waits to strike,
The bull is ready to attack!
And no one may pass o’er the bridge
Who will not honour truth!The moon shone bright
And all the paths led far away.I passed o’er the Gjallar Bridge
On dizzy heights and narrow.
I who had waded in the swamps . . . .
Behind me now they lie!The moon shone bright
And all the paths led far away.I had waded in the swamps
There seemed no foothold I could find
As I passed o’er the Gjallar Bridge
Earth did I feel within my mouth
As the dead who lie in their graves.The moon shone bright
And all the paths led far away.To the waters then I came,
’Twas where the icy masses gleamed
Like unto flames of blue. . . .
And God did guide me in my steps
That I did not come close.The moon shone bright
And all the paths led far away.So I went on the wintry way
And saw on my right hand:
Like unto paradise it was,
Light shining far and wide.The moon shone bright
And all the paths led far away.God’s Holy Mother then I saw
Amidst most wondrous glory!
‘Now take thy way to Brooksvalin,
the place where souls are judged!’The moon shone bright
And all the paths led far away.

IVIn other worlds I tarried then
Through many nights and long;
And God alone can know
The suffering I saw there —In Brooksvalin, where souls
World judgment undergo.I could see a young man
Who in life had killed a child.
Now he must carry him always
And stand in mud to his kneeIn Brooksvalin, where souls
World judgment undergo.Also I saw an old man
Wearing a cloak of lead;
Thus was he punished,
The miser on earth,In Brooksvalin, where souls
World judgment undergo.And men appeared before me
Wearing apparel of fire;
So does their dishonesty
Weigh on their poor soulsIn Brooksvalin, where souls
World judgment undergo.Children I also saw,
Glowing coals beneath their feet,
In life they did their parents ill,
Now must their spirits feel itIn Brooksvalin, where souls
World judgment undergo.And to a house I had to go
Where witches toiled in blood;
This was the blood of those
Who had enraged them whilst on earth,In Brooksvalin, where souls
World judgment undergo.Now there came riding from the North
Wild hordes of evil spooks,
Led by the Prince of Hell,In Brooksvalin, where souls
World judgment undergo.This horde riding from the North
Was the wickedest ever seen;
And the Prince of Hell rode out in front,
And he rode on his coal-black steedIn Brooksvalin, where souls
World judgment undergo.Yet now came a host from the South
Bringing holy calm,
And at their head rode Saint Michael
At the side of Jesu ChristIn Brooksvalin, where souls
World judgment undergo.The souls weighed down by sin
Had to tremble in anguish and fear!
Their tears ran down in streams
To hear of their wicked deedsIn Brooksvalin, where souls
World judgment undergo.Michael stood in majesty
And weighed the souls of men
Upon his heavenly scales,
And near him, judging, stood
The Lord of Judgment, Jesu ChristIn Brooksvalin, where souls
World judgment undergo. VBlessed is he who in earthly life
Gives shoes unto the poor;
He does not need, with naked feet,
To walk on the heath of thorn.Thus speaks the Balance,
And World truth
Sounds forth in spirit heights.Blessed is he who in earthly life
Unto the poor gave bread!
For nothing of harm can come to him
From the hounds of spiritland.Thus speaks the Balance,
And World truth
Sounds forth in spirit heights.Blessed is he who in earthly life
Gave corn unto the poor!
The horns of the bull are no threat to him
When he crosses the Gjallar Bridge.Thus speaks the Balance,
And World truth
Sounds forth in spirit heights.Blessed is he who in earthly life
Unto the poor gives clothes!
He need not fear the freezing wastes
Of ice in Brooksvalin.Thus speaks the Balance,
And World truth
Sounds forth in spirit heights. And young and old they all gave heed,
To Olaf’s words they harkened
That told them of his dreams.
You have slept long indeed. . . .
Awaken now, O Olaf Åsteson!
Brief 10: Kruin-bladeren

Brief 10: Kruin-bladeren


Aards:

  • gezond eten/drinken: gevarieerd, fusion wereldkeuken, omnivoor.
  • zon!
  • wandelen: bos, park, duin, strand, historische steden
  • lichaamsoefeningen: qigong, taiji

Hemels:

  • lezen
  • schrijven
  • tekenen
  • mediteren
  • rituelen
  • heilige/magische plekken

Futloos, nergens zin in, weinig energie/inspiratie, vergeetachtig, slordig, geirriteerd

 

houd je ogen open voor een echt boomblad wat misschien de juiste metafoor is voor jou.

In hoeverre is de zilverberk een metafoor voor mij?
Ik ervaar die boom als een magische boom, vooral in combinatie met de blauwe reiger bij maanlicht.
Zo te zien is de zilverberk een metafoor voor mijn connectie met de andere werkelijkheid!

I pass forth into light – I find myself
Beneath a weeping birch, most beautiful

Of forest trees, the Lady of the Woods
Samuel Taylor Coleridge

Ping: Brief 01: stam – Mijn levensboom – Dreamquest

Rehearsing the Revolution @ Tolhuistuin

Rehearsing the Revolution @ Tolhuistuin


Vandaag deed ik mee met de storytelling game met Petra Ardai (immersieve storytelling), Jörgen Gario Unom (spoken word) & Esther Verhamme (online storytelling).

We waren met een selecte groep.
Naast de organisatoren waren er twee gasten die ook betrokken waren bij het warming up festival, een groot aantal aanmelders had zich weer afgemeld wegens ziekte en/of slecht weder.
Dus zoals het nu liep had ik praktisch een prive workshop!

We begonnen met wat lijfwerk:
Rekken, strekken…
Daarna gingen we in een kring staan, verbonden met anderhalvemeter-stokken, samen spontaan te bewegen, een bijzondere uitdaging!

Vervolgens liepen we elk voor zich de paden van onze herinneringen in de ruimte.
Omdat ik veel verhuist ben, heb ik weinig herinneringspaden uit mijn jeugd, maar wel recente routes die ik veel heb gelopen met diverse wandelingen sinds de lockdown.
Mijn meest favoriete route gaat langs magische plekken in mijn wijk, de liminale plaatsen: DDR-bouw naast Amsterdamse school, Old-school kapper naast yuppen-koffietent, nazaten van havenarbeiders naast bakfietsmoeders, krakers broedplaatsen naast upscale expat woontorens.
Het liefste loop ik langs de holle boom waar ik doorheen kan kijken naar de andere werkelijkheid, en de natuurtuin waar kinderen kunnen spelen en fikkie kunnen stoken in de vuurschaal.
Het schuurt op die plekken waar verschillende bubbels op elkaar botsen, en juist door dat schuren ontstaat een bijzondere energie!

Met een grote verzameling stokken bouwen we een gezamenlijke habitat voor ons verhaal, mijn favoriete plekken geef ik een plaats in het geheel.

Samen geven we vorm aan ons verhaal, een gemeenschap die bedreigd wordt door externe en interne factoren, vergelijkbaar met ‘the Quiet Year‘:
Een verzameling van hutten op palen, midden in de oceaan, restanten van een beschaving na extreme klimaatveranderingen.

Tot mijn verassing krijgt de holle boom een centrale plek in de gemeenschap, als laatste overlevende boom.

De gemeenschap staat onder spanning door een aankomende orkaan, iedereen schiet in de overlevingsstand, er ontstaan onderlinge conflicten door toenemend gebrek aan levensbenodigdheden.

De holle boom sluit de holte, keert naar binnen; de laatste nakomelingen van het geslacht van Adam en Eva verliezen hun gevoel voor veiligheid, de laatste dieren gaan zich te buiten in voortplantingsdrift in de hoop dat nog iets overleeft.

Hoe het tij te keren?

De holle boom herinnert zich een oud gebed:
“I must not fear.Fear is the mind-killer.
Fear is the little-death that brings total obliteration.
I will face my fear.I will permit it to pass over me and through me.
And when it has gone past, I will turn the inner eye to see its path.
Where the fear has gone there will be nothing.
Only I will remain.”

Dan opent de holle boom de holte, geeft toegang aan vluchtende kleine wezens…
De mensen hervinden door dit gebeuren hun gevoel voor veiligheid….
De orkaan neemt in kracht af…

Ping: Rehearsing the Revolution – Tolhuistuin

Zinnig Noord: De Dode Hoek -09 Eigen regie

Zinnig Noord: De Dode Hoek -09 Eigen regie


Aan de slag met ‘‘Oog in Oog. Samen praten over als en dan’ …vragen over de toekomst die voor iedereen komt’

Bij deze sessie worden we ondersteund door Joke Hogenhout

Centraal in de gesprekken staat het hebben van de eigen regie over de laatste fase van je leven. De kwaliteit van de beslissingen die genomen mogen worden. En de waardige manier waarop je eventueel zelf het levenseinde wilt regisseren.
Deze counseling gesprekken zijn vaak uniek; de counselor is nogal eens de enige met wie je op deze manier over het levenseinde kunt spreken.
 
Omdat de uitgangspunten vanaf de start helder zijn, zul je vrijheid en ruimte ervaren om je gedachten en wensen uit te spreken. Dat maakt de situatie concreet en toetsbaar voor jezelf. Wat het resultaat ook zal zijn.
 
Het is van belang dat je op tijd nadenkt over de laatste fase in je leven. Het komt nogal eens voor dat mensen die vanuit eigen regie willen handelen te laat zijn om vanuit diezelfde eigen regie voorbereidingen te treffen. Immers, zolang waardige levensbeëindiging vanuit eigen regie in de maatschappij nog niet volwaardig ondersteund wordt (in welke vorm dan ook), zolang zijn de mogelijkheden beperkt en de stappen soms complex.

Hierbij word ik uitgedaagd om het confronterende gesprek aan te gaan over eigen regie in de laatste levensfase.

Kun je je voorstellen dat de kwaliteit van leven op gegeven moment belangrijker wordt dan de duur van je leven?
Wie mag er voor jou beslissen als je het zelf niet meer kunt?

Het liefste zou ik willen dat ik mijn wilsverklaring in alle vertrouwen kan laten uitvoeren door een gemachtigde professional zoals NVVE, het lijkt me namelijk heel zwaar om als naast betrokkene zoiets te moeten uitvoeren voor een geliefde.

…

Deze sessie was de laatste van de serie workshops ‘De Dode Hoek’

De dode hoek is een leergang die in het teken staat van onze persoonlijke en maatschappelijke omgang met de dood.

Het was een intense cyclus die de komende periode bij mij nog zal nawerken, ik heb een aantal bijzondere gesprekken gehad met interessante mensen.

Partir, c’est mourir un peu,
C’est mourir à ce qu’on aime :
On laisse un peu de soi-même
En toute heure et dans tout lieu.

C’est toujours le deuil d’un vœu,
Le dernier vers d’un poème ;
Partir, c’est mourir un peu,
C’est mourir à ce qu’on aime.

Et l’on part, et c’est un jeu,
Et jusqu’à l’adieu suprême
C’est son âme que l’on sème,
Que l’on sème à chaque adieu :
Partir, c’est mourir un peu…

Weggaan is een beetje sterven,

sterven aan wat men bemint.

Je laat iets na van wat je vindt,

altijd weer, op alle erven.

.

Spijt zal steeds een eed bederven,

een vers verwaaiend in de wind;

weggaan is een beetje sterven.

.

En men gaat; het lijkt wel zwerven.

Tot het afscheid echt begint

kunnen vrienden, vrouw en kind

van elk afscheid iets verwerven.

Weggaan is een beetje sterven…

Zinnig Noord: De Dode Hoek-07 ‘Wat zou je nalaten en aan wie?‘

Zinnig Noord: De Dode Hoek-07 ‘Wat zou je nalaten en aan wie?‘


Na tweeëntwintig jaren in dit leven
Maak ik het testament op van mijn jeugd
Niet dat ik geld of goed heb weg te geven
Voor slimme jongen heb ik nooit gedeugd
Maar ik heb nog wel wat mooie idealen
Goed van snit, hoewel ze uit de mode zijn
Wie ze hebben wil, die mag ze komen halen
Vooral jonge mensen vinden ze nog fijn
Aan mijn broertje, dat zo graag wil gaan studeren
Laat ik met plezier ‘t adres na van mijn kroeg
Waar ik teveel dronk om een vrouw te imponeren
En daarna de klappen kreeg waarom ik vroeg
En dan heb ik nog een stuk of wat vriendinnen
Die welopgevoed en zeer verstandig zijn
En waarmee je dus geen donder kunt beginnen
Maar misschien krijgt iemand anders ze wel klein
Voor mijn neefje zijn mijn onvervulde wensen
Wel wat kinderlijk, maar ach, ze zijn zo diep
Ik behoorde immer tot die groep van mensen
Voor wie ‘t geluk toch altijd harder liep
Aan mijn vrienden laat ik gaarne het vermogen
Om verliefd te worden op een meisjeslach
Zelf ben ik helaas een keer teveel bedrogen
Maar wie het eens proberen wil die mag
Mijn vriendinnetje, ik laat jou alle nachten
Dat ik tranen om jouw ontrouw heb gestort
Maar onthoud dit wel, ik zal geduldig wachten
Tot ik lach, omdat jij ook belazerd wordt
En de leraar die mij altijd placht te dreigen
“Jongen, jij komt nog op het verkeerde pad”
Kan tevreden zijn en hoeft niets meer te krijgen
Dat wil zeggen: hij heeft toch gelijk gehad
Voor mijn ouders is het album met de plaatjes
Die zo vals getuigen van een blijde jeugd
Maar ze tonen niet de zouteloze praatjes
Die een kind opvoeden in eer en deugd
En verder krijgen ze alle dwaze dingen terug
Die ze mij teveel geleerd hebben die tijd
Ze kunnen mij tenslotte ook niet dwingen
Groot te worden zonder diepe rouw en spijt
En dan heb ik ook nog enkele goede vrienden
Maar die hebben al genoeg van mij gehad
Dus ik gun ze nu het loon dat ze verdienden
Alle drank, die ze van mij hebben gejat
Verder niets, er zijn alleen nog een paar dingen
Die ik houd, omdat geen mens er iets aan heeft
Dat zijn mijn goede jeugdherinneringen
Die neem je mee zolang je verder leeft

Een testament bestaat normaal gesproken uit materiële zaken die je nabestaanden erven: geld, een huis, een auto.
Maar wat als je een testament kon opstellen met levenservaringen, gewoontes en waardevolle lessen?
Wat als je de ander de vlinders uit je buik kan nalaten of de sterretjes uit je ogen?
Welke warme herinneringen wil je aan een ander geven?
Welke idealen? Talenten? Rituelen? Symbolen?
Zijn er favoriete locaties die je een ander gunt?
Teksten? Citaten? Geuren? Gevoelens? Klanken?

Mijn testament

  1. Voor mijn allerliefste: De herinnering aan die eerste wandeling, dat we elkaar op meerdere niveaus raakten.
  2. Voor mijn oudste:  ‘wees trouw aan jouw innerlijke waarheid‘
  3. Voor mijn jongste:  ‘“A warrior chooses a path with heart” 
  4. Voor mijn kleinkind(eren) : engelen bestaan‘
  5. Voor al mijn toekomstige nazaten: onze voorouders waren nomaden, handelsreizigers, vreemdelingen in een vreemd land.
  6. Voor mijn ‘tweelingziel’ : Aristophanes verhaal over de tweelingziel was een satire.
  7. Voor mijn ex-collega’s van kantoor: Veel organisaties zien diversiteit als een belangrijke waarde maar vergeten zelf eerst voor de vereiste veiligheid te zorgen
  8. Voor mijn sparringpartners op spiritueel gebied: Diverse spirits kwamen met de volksverhuizingen mee naar dit land, na verloop van generaties werden ze ingeburgerd als behorend bij dit land, en als de mythes worden vergeten, verdwijnen de spirits uit ons collectief geheugen en kunnen ze nog weinig voor ons betekenen.
  9. Voor mijn sparringpartners op politiek gebied: Wij moeten alle ‘import’ mensen en spirits erkennen en respecteren als medeburger van dit land, want uiteindelijk worden we allemaal als nieuwkomer geboren.
  10. Voor mijn sparringpartners op filosofisch gebied: ons body-mind bestaat uit meerdere onderdelen, reptiel-zoogdier-mens; het is belangrijk om die drie in onderling dynamisch balans te houden.
  11. Voor mijn sparringpartners op het gebied van de joods-christelijke tradities:  sparren schuurt en botst, laten we dat vooral blijven doen met wederzijds respect.
  12. Voor mijn mede-reizigers op het sjamanistisch pad:  “all three parts of the soul can change, grow, strengthen and come into alignment”
  13. Voor mijn leerlingen: kennis en vaardigheden worden voornamelijk door rechtstreekse ervaringen toegevoegd aan  jouw ‘gereedschapskist’; de leraar, de lessen, de theorie en de oefeningen zijn hulpmiddelen, maar wat werkt voor jou zal je zelf moeten uitzoeken; competenties bouw je op door regelmatig te oefenen wat je aan het leren bent op een manier die past bij jou, maar excellentie kan je bereiken door de grenzen van je comfort-zone te testen en te verleggen zover je kan.
  14. Voor degene, die net als ik op weg is in de richting van het pad van de malachim:
    Raphael is the angel of healing. Therefore, invoke him in case of illness, sickness and disease. He brings healing energy and comfort. He also reduces pain and accelerates healing. Archangel Raphael also protects you. He is the patron of those who travel. Therefore, invoke him with this sigil before a long journey. And he will protect you the whole road.
    Archangel-Raphael-Sigil-300x271
  15. Voor degenen die mijn blog met oprechte interesse lezen:

    16. Creative Commons Licence
    This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.

Ping: Zinnig Noord: De Dode Hoek-00 introductie – Dreamquest