Tag: QUI

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie


Samhain, 2010:

Op de verhalenmiddag in het Zonnehuis:

Vandaag wilde ik het hebben over Halloween: niet over de Amerikaanse versie, waarin mensen als spook verkleed gaan, maar over de oorspronkelijke versie waabij mensen de overledenen herdenken en eren.

Vorig jaar december overleed mijn vader, over hem wilde ik het hebben.

Mijn vader was een dominee, de man die juist in het weekeinde niet het vlees sneed omdat hij er nooit was in het weekeinde.

Ik heb hem als vader gemist in mijn jeugd, en natuurlijk heb ik in mijn puberteit tegen die situatie aangeschopt.

Maar toen mijn vader zijn emeritaats-toespraak in de kerk hield, vertelde hij over zijn roeping om God te dienen, maar ook over zijn besef dat hij zijn gezin tekort deed, en over zijn worsteling met deze situatie.
Ik kon zijn emotie zien, zijn oprechte worsteling, toen kon ik begrip en respect krijgen voor zijn keuze.

Dit is het verhaal wat ik over mijn vader wilde vertellen, om hem te herdenken en te eren op deze dag.

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010


Samhain 2010 is voor mij anders dan andere keren:

Eind vorig jaar overleed mijn vader, deze maand is mijn moeder verhuist naar een verzorgingstehuis.

Het leeuwendeel aan rationele regeldingen is achter de rug, langzamerhand krijg ik meer ruimte voor de emotionele verwerking.

Naast het rouwen om wat er niet meer is, is er ook het waarderen van wat ik heb meegekregen (kennis, ervaring).

Als rite de passage had ik een groot aantal vrienden uitgenodigd, uiteindelijk kwamen precies de juiste mensen:  KarinMaria , Lucia, Zia.

Voor mijn vader had ik een speciaal plekje gereserveerd

Op deze avond ontving ik mijn magisch schilderij QUI, later schrijf ik hier meer over

Herfstequinox 2010

Herfstequinox 2010


Volle maan, donder en bliksem…Thor heeft er zin in!

De balans opmaken: wat is mijn oogst van afgelopen periode, wat neem ik mee en wat laat ik achter?

De droom over de begrafenis van mijn vader in een nieuwe duiding opnieuw bekeken:
Het labyrinth is doorzichtig, oude structuren worden doorbroken, maar de rode roos van de liefde blijf over, terwijl de overledene vanuit de geestenwereld naar zijn eigen begrafenis kijkt.

Ik laat mijn zorgen achter, en neem mijn liefdevolle hartsverbindingen mee.

Met ons drietjes plaatsen we de cirkel, waarbinnen we onze inspiratie oproepen.

Ik voel de verbinding met de oudste voorouders, helemaal tot aan de grens van China met Mongolia, de Toba-Wei.

En op de achtergrond blijft Cao Wei voelbaar, de gevreesde krijgsheer.

Wat losgelaten kan worden verbranden we, wat we willen meenemen gaat in de medicijnbuidel.

Een inspirerende avond, een fijn samenzijn met gelijkgezinden!