QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie


Samhain, 2010:

Op de verhalenmiddag in het Zonnehuis:

Vandaag wilde ik het hebben over Halloween: niet over de Amerikaanse versie, waarin mensen als spook verkleed gaan, maar over de oorspronkelijke versie waabij mensen de overledenen herdenken en eren.

Vorig jaar december overleed mijn vader, over hem wilde ik het hebben.

Mijn vader was een dominee, de man die juist in het weekeinde niet het vlees sneed omdat hij er nooit was in het weekeinde.

Ik heb hem als vader gemist in mijn jeugd, en natuurlijk heb ik in mijn puberteit tegen die situatie aangeschopt.

Maar toen mijn vader zijn emeritaats-toespraak in de kerk hield, vertelde hij over zijn roeping om God te dienen, maar ook over zijn besef dat hij zijn gezin tekort deed, en over zijn worsteling met deze situatie.
Ik kon zijn emotie zien, zijn oprechte worsteling, toen kon ik begrip en respect krijgen voor zijn keuze.

Dit is het verhaal wat ik over mijn vader wilde vertellen, om hem te herdenken en te eren op deze dag.

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010


Samhain 2010 is voor mij anders dan andere keren:

Eind vorig jaar overleed mijn vader, deze maand is mijn moeder verhuist naar een verzorgingstehuis.

Het leeuwendeel aan rationele regeldingen is achter de rug, langzamerhand krijg ik meer ruimte voor de emotionele verwerking.

Naast het rouwen om wat er niet meer is, is er ook het waarderen van wat ik heb meegekregen (kennis, ervaring).

Als rite de passage had ik een groot aantal vrienden uitgenodigd, uiteindelijk kwamen precies de juiste mensen:  KarinMaria , Lucia, Zia.

Voor mijn vader had ik een speciaal plekje gereserveerd

Op deze avond ontving ik mijn magisch schilderij QUI, later schrijf ik hier meer over

Hoe spiritueel ben jij?

Hoe spiritueel ben jij?


Er zijn in New-Age kringen een aantal ‘bijzondere’ labels: NTK, kristalkinderen, indigokinderen, het lijkt wel op een race om je kind zo bijzonder mogelijk te labelen.

“Mijn kind is héél bijzonder” is kennelijk een ouderlijke reflex waar de diverse hypes (al dan niet com mercieel) graag op inspelen.

Nog zo’n label: HSP! “Ik ben héél gevoelig, héél HSP, dus héél spiritueel.

Maar als je goed naar de veelgenoemde kenmerken kijkt, zijn er veel overeenkomsten met het autistisch spectrum.

Ik kom die grondhouding van ‘bijzonder willen zijn’ te vaak tegen in New-Age kringen, daar erger ik me wel eens aan, dan denk ik:
Okee, je bent heldervoelend, communiceert met geesten en zo, wat is daar zo bijzonder aan?

Toen ik op Java woonde, was het heel normaal dat iemand zoiets ervaart, geen reden voor borstklopperij!

Wat je aandacht geeft groeit?

Wat je aandacht geeft groeit?


“dat wat je aandacht geeft, groeit” is een zinnetje waar ik een hekel aan heb gekregen omdat het vaak als dogma wordt gehanteerd, een mantra om over iemand anders een oordeel te hebben.

Vaak word dan ook gezegd dat negatieve dingen niet benoemd mogen worden, dat je ‘erboven moet staan’ of ‘moet transformeren’.

Eigenlijk is het een overtuiging dat dikwijls samengaat met ‘blaming the victim’: “al dat negatieve is je eigen schuld vanwege slechte karma of slechte leefwijze”.

Avatar-adepten zouden kunnen zeggen ‘het is maar een overtuiging’

Persoonlijk ben ik van mening dat er soorten pijn bestaan die door hun heftigheid alle aandacht opeisen, alle energie opvreten.
Volkomen onverdiend en onverklaarbaar, het overkomt iemand door blind noodlot, geen Goddelijk plan te bekennen.

Herfstequinox 2010

Herfstequinox 2010


Volle maan, donder en bliksem…Thor heeft er zin in!

De balans opmaken: wat is mijn oogst van afgelopen periode, wat neem ik mee en wat laat ik achter?

De droom over de begrafenis van mijn vader in een nieuwe duiding opnieuw bekeken:
Het labyrinth is doorzichtig, oude structuren worden doorbroken, maar de rode roos van de liefde blijf over, terwijl de overledene vanuit de geestenwereld naar zijn eigen begrafenis kijkt.

Ik laat mijn zorgen achter, en neem mijn liefdevolle hartsverbindingen mee.

Met ons drietjes plaatsen we de cirkel, waarbinnen we onze inspiratie oproepen.

Ik voel de verbinding met de oudste voorouders, helemaal tot aan de grens van China met Mongolia, de Toba-Wei.

En op de achtergrond blijft Cao Wei voelbaar, de gevreesde krijgsheer.

Wat losgelaten kan worden verbranden we, wat we willen meenemen gaat in de medicijnbuidel.

Een inspirerende avond, een fijn samenzijn met gelijkgezinden!

Droom: de begrafenis

Droom: de begrafenis


We waren bezig met de begrafenis van mijn vader op een eiland, daarvoor moest veel geregeld worden.
De toegang tot de grafplek ging via een doolhof van houten wanden met glazen ramen.
De grafplaat was een mozaiek van wit marmer met een rode roos bovenaan, de ondergrond was spiegel glas.
Vele genodigden, een namenlijst vol met Chinese namen.
Iemand liet de plaat tijdens het plaatsen vallen, het bovenste derde deel (waar de roos op stond), brak zodat het roos-gedeelte gescheiden was van de rest door een breuk, en de spiegelvloer was gebarsten.
Er moest snel vervanging geregeld worden, mijn vader was er levend (!) bij tijdens het geregel.
Het eiland bleek een soort tussenwereld, waar allerlei entiteiten: geesten van overledenen, natuurgeesten, emoties nog rondhingen voordat ze verder konden gaan naar de volgende wereld.
Terijl ik de entiteiten hielp om verder te gaan, voelde ik in halfslaap hoe in de wakende wereld mijn buikkramp wegtrok.

Praktisch spiritueel handelen heeft politieke implicaties

Praktisch spiritueel handelen heeft politieke implicaties


Politiek was vanouds alles wat de burgermaatschappij in de staat betreft, m.aw.: handelen in sociale context is politiek handelen.

Als ik mijn spiritualiteit, mijn diepste overtuigingen in de praktijk breng in de maatschappij, dan voer ik spirituele handelingen uit in sociale context, dan heeft mijn visie op spiritualiteit ook consequenties voor mijn politieke stellingname.

Mijn moderne inspirator op deze weg is Starhawk

Tevens laat ik me ook inspireren door de klassieker Mencius

Dromen in Drenthe

Dromen in Drenthe


Tijdens mijn vakantie in Drenthe heb ik heftig gedroomd, soms werd ik wakker van mijn eigen woorden en daden, volgens mijn lief heb ik behoorlijk liggen schreeuwen en meppen.

De dromen “de asielzoeker’ en ‘het reisaltaar’ heb ik in die periode opgeschreven omdat ze zo helder waren toen ik wakker werd, en omdat ze zo sterk afwijken van mijn ‘normale’ stressdromen (controlfreakerig organiseren van werk etc).

Duidingen?

Beide dromen weerspiegelen het feit dat ik steeds intensiever bezig ben met mijn chinese roots, maar weerspiegelt ook mijn beleving van de hernieuwde politieke strijd in onze samenleving.