The memory settles like dust in an old observatory, refusing to stay buried.
The Swift Skyship Owl glides between ribbons of pale cloud, her new sun sail drinking light with almost suspicious enthusiasm. Leonardo’s workmanship remains unmistakable: every polished brass fitting looks as though it expects applause. The reinforced ballista rests along the foredeck with the patient confidence of something designed to make pirates reconsider their career choices.
Atlantis remains absent from every horizon. Some kingdoms vanish beneath waves. Others disappear because everyone who remembers the way grows old at inconvenient moments.
The tale of the kraken corpse already acquires the untidy shape of legend. Sailors repeat that a beast older than empires dies beside forgotten ruins. Scholars insist the account is impossible. Scholars frequently mistake “impossible” for “inconvenient.”
Far ahead, a procession of narrow stone towers rises from the clouds. They are linked by iron chains thicker than ancient oaks, each tower carrying copper vanes that turn despite the still air. Blue sparks crawl between them in silent arcs.
An elderly navigator aboard a passing merchant skyship removes his hat.
“The Chain Spires,” he says. “Nobody anchors there willingly.”
His first mate snorts. “That’s because everyone who does comes back arguing with maps.”
The navigator nods solemnly.
“Maps are proud creatures. They dislike being proven wrong.”
Between the towers hangs a single object—a bronze beacon shaped like an enormous lantern. Its crystal heart pulses with the same peculiar azure glow as the lightning rod once recovered from the forgotten ruins.
The beacon awakens.
A clear bell rings across the empty sky.
Somewhere within the Chain Spires, ancient machinery begins turning for the first time in generations.
Tokeh (gekko): bij het horen van deze hagedis in Indonesia voelde ik mij meteen verwelkomd, en herinnerde ik mij hoe sommige mensen de roep van het dier gebruiken als een ja/nee orakel. https://en.wikipedia.org/wiki/Tokay_gecko
ArtJournal : Voor mij is dit een soort intuitief dagboek, als ik ermee begin weet ik nog niet waar het naar toe leidt. Dan kan het veel later pas blijken wat mijn onderbewuste mij te vertellen heeft. https://en.wikipedia.org/wiki/Art_diary
kris (javaanse rituele dolk): deze heb ik ooit ontvangen als dankgeschenk, en zal dan ook een erfstuk worden voor degenen die na mij komen. https://en.wikipedia.org/wiki/Kris
Inwijdings schilderij : De kunstenares die dit maakte, had eerst een uitgebreid gesprek met mij, waarna ze intuitief aan het werk ging. Het resultaat was een bijzonder schilderij dat me hielp bij trancereizen.
Lyke Wake Dirge: Een toegezongen reisgids door de benedenwereld, een korte Europese versie van het Dodenboek.
Magische boom: Bij visualisaties helpt deze mij tijdens trancereizen naar de andere werkelijkheid
De shamanistische reis door de benedenwereld is een thema dat me regelmatig bezig houdt, voornamelijk om onderbewuste emoties onder ogen te kunnen zien: angst, woede, verdriet.
Symposion Heren op middelbare leeftijd filosoferen over de (Platonische) Liefde onder genot van wijn …was Aristophanes de comediant wel serieus met zijn tweelingziel verhaal?
Weer een mythisch verhaal van Plato over een paradijs dat door hubris ten val kwam.. Het beeld van de opkomende zondvloed die de tempel van Poseidon verwoest, blijft me ontroeren.
Vannacht had ik een droom, die naar mijn gevoel verwees naar een eerdere droom.
Ik was weer aanwezig op een meerdaags new-age festival, en deed mee aan een workshop.
Op de ochtend na de eerste nacht van verblijf, was ik vroeg aanwezig bij de workshop-ruimte dus had ik nog tijd om een blokje om te lopen.
Toen ik terugkwam, hadden een aantal deelnemers in die ruimte het kampvuur hoog opgestookt, waardoor de centrale stutbalk was geblakerd.
Ze waren nog druk bezig met blussen, schoonmaken, opruimen.
Een van de jongeren, die met zijn mobieltje foto’s wilde maken, werd aangesproken door de leiding, want het was niet de bedoeling dat dit incident op social media zou terechtkomen.
Nu ik wakker ben geworden, komt het beeld van de Toren in me op.
Een Huis dat brandt door onvoorzichtigheid, onkunde, hubris.
Sinds ik op vakantie ging naar Thira, herlees ik Plato’s verhaal over Atlantis in Timaeus en Critias, naast samenvattingen van latere variaties en uitbreidingen op hetzelfde verhaal.
Mijn hoofd gelooft in de theorie dat Plato de mythe van Atlantis gebruikte als allegorie om zijn ideaal van een politiek perfecte republiek van Athene te illustreren.
Maar mijn hart gelooft graag dat de uitbarsting van vulkaan Thira de inspiratiebron was voor de mythe van de hoge beschaving die door de toorn der goden onderging.
Voor mijn gevoel is de mythe van Atlantis verbonden aan de mythe van de tweelingzielen, zoals beschreven in Plato’s Symposium.
Nu wordt de mythe van de tweelingzielen in dit verhaal beschreven door de comedy-schrijver Aristophanes, de vraag is dus hoe serieus het nu bedoeld was!
En toch hebben beide mythen bijzonder emotionele impact op mij gehad tot op heden!
De mythe van een paradijs dat verloren ging door menselijk falen, en de mythe van de zoektocht naar de ware liefde.
Ooit had ik het gevoel dat ik mijn tweelingziel was tegengekomen.
Ik ontdekte mijn passie…alsof een vulkaan explodeerde!
Mijn hele leven tot op dat moment onderging een enorme wending, bestaande structuren werden omver geworpen, alles ging ondersteboven!
Toen ik de tocht maakte naar de vulkaan van Thira, kwamen al die herinneringen weer naar boven!
Schimmen van de onderwereld komen af op mijn hartebloed…
Bij de krater aangekomen plaats ik een steen om ter begroeting van de spirit van de vulkaan
Deze reis door de herinneringen helpt me om oud zeer te helen…
Later, tijdens een avondwandeling, zie ik in het westen de ondergaande zon en in het oosten de opkomende maan, dit doet me denken aan:
‘East of the sun, west of the moon’
Mijn vakantie in Thira was intens, allerlei mythische beelden kwamen naar boven…de tijd zal leren wat ze me te zeggen hebben!
I
Ik was aanwezig op een new age bijeenkomst, waar ik was uitgenodigd om een taijiquan-demonstratie te geven.
Maar op het afgesproken tijdstip bleek, dat ze in de grote zaal nog bezig waren met een feest dat helemaal uitliep.
Toen ik de organisator er op aansprak, merkte ik dat hij helemaal onder de drugs zat.
Verder had hij een ontsteking in zijn linker onderkaak, daar was een mechanisch implantaat stukgegaan, hij moest meteen naar de chirurg.
Met een hele groep brachten we hem weg in een VW bestelbus.
II
Ik ging op reis door Indonesia, samen met een Balinese collega en een Hollandse kennis kwamen we aan bij de Molukken.
Daar werden we uitgenodigd bij een welkomsmaaltijd, die deels op het land en deels onderwater zou plaatsvinden.
Samen met de Hollandse kennis snorkelde ik naar de onderwatergrot, daar kookten ze rendang met vulkaanwater.
De kok vertelde dat dit een stunt was voor toeristen, maar het resultaat was dat de rendang te droog werd.
III
Ik deed mee aan een medtiatie & healing-workshop:
Het begon met een ganzenbord-achtig bordspel met kenmerken van het transformatiespel, op elk vakje was een meditatieve vraag.
Vervolgens oefenden we met een pendel, die boven een roulette hing, waarvan elke vakje een duiding had. Daarna liepen we met de pendel door de ruimte.
We deden wat healing-oefeningen, waarbij een specifieke handgebaar werd aangegeven:
Rechterpalm omhoog, tegen de klok in draaien zodat de palm omlaag wijst, de hand ballen alsof je een nat washand uitknijpt.
We sloten af met een deelronde, deels in zang, deels in korte zinnen.
Bij mij kwam diep van binnenuit het oude verdriet om de val van Atlantis.
Zouden jullie een nummer of een muziekstuk dat jullie heel mooi vinden of op een andere manier heel belangrijk voor je is, mee willen nemen?
mijn keuze viel op
Now I walk in beauty, beauty is before me,
beauty is behind me, above and below me
Jaren geleden heb ik dit lied gehoord aan het einde van een spiritueel ritueel, en eind vorig jaar gebruikt bij het eindritueel van de uitvaart van mijn moeder als zegewens voor haar reis naar de andere wereld.
Onlangs kwam ik er achter dat dit lied een variatie is op de Navajo Blessing Way.
Het is geen wonder dat dit lied in me opkwam, want onlangs was ik nog actief bezig met mijn voorouders te herdenken en eren tijdens QingMing.
En kennelijk zaten een paar anderen van mijn gespreksgroep in een vergelijkbaar proces van overdenkingen over het vergankelijke van het leven.
Als slot deden we een meditatie, waarbij we in gedachten onze plek van inspiratie opzochten .
En wederom kwam ik uit bij Atlantis, maar nu in de herrezen versie
Atlantis rising!
Dit is dus voor mij de plek van inspiratie in de andere werkelijkheid.
Lange tijd was dit voor mij het symbool van het verloren paradijs, maar nu krijg ik een beeld van een herrezen ideaal.
Afgelopen weekeinde ging ik naar het eerste deel van een nieuwe cyclus: Zinnig Noord – Storytelling Body Workshops
met als thema (be)longing-‘Wat is jouw plek, waar sta jij in het leven?’
De locatie was passend, PLLEK
We kregen een aantal leuke oefeningen:
Schrijf je intentie op
Waartoe word ik nu geroepen?
Visualiseer jezelf in een situatie die uitbeeldt wat je graag zou willen.
Ik zag mezelf als gids van een reisgezelschap bestaande uit gelijkgestemden, die bezig wilden zijn met het uitwisselen van kennis en vaardigheden.
Automatisch schrijven: schrijf binnen tien minuten ononderbroken zonder nadenken wat je te binnenvalt bij het thema: tocht door de woestijn naar de oase. Bij de bazaar in de oase..geweldig warm droog!
Ontmoetingen met bijzondere mensen, muziek dat de bergen in beweging brengt (Gurdjieff?)
Zingen vibreren, oase, gelijkgestemden…thuiskomen!
Samen zoken naar het verre ideaal.
Op weg naar Bukhara langs de zijderoute naar het Sarmoung klooster.
Zal ik daar de leraar en community vinden die ik zoek, is het de zoveelste illusie, de fata morgana die me verleidde tot een drama van bedrog en misbruik?
Ik zou er graag in geloven, dat ik daar een gezel vindt die bij me past, iemand met wie ik helemaal mezelf kan zijn, een reisgezel door tijd en ruimte, soulmate uit eerdere levens.
Ben jij daar wel?
Terugkeer naar Atlantis…ook al zo’n vizioen/ideaal.
Zoeken naar wat verloren ging, wat misschien nooit heeft bestaan behalve in mijn dromen.
Nachtmerries ook…het grote water dat over ons heen spoelde aan het einde…de monsters uit de diepzee die alles verzwolgen…
Wat is daar te vinden in de benedenwereld?
Schimmen van overledenen, verloren idealen, angst, woede, verdriet.
Is daar de Graal te vinden?
Moet ik weer afdalen in de onderwereld, me opnieuw uiteen laten scheuren, ophangen?
Donker, donker, donker…
Waar is het licht?
Is er een redder, messias, maitreya?
Geen antwoord, ze zwijgen…
Ik zal zelf mijn weg hieruit moeten vinden.
Maar waartoe roepen ze mij?
Wat wil Oude Eenoog?
Wat wil Papa Legba?
Wat moet ik met al die oude poppen?
House of spirits..
Als grootste aanwezigheid Maman Brigitte
Wat wil ze nu nog van mij?
Wil ik zelf wel me overgeven aan die roep, me verliezen zoals mijn vader zich offerde?
Ik wil ook nog ruimte overhouden voor mijn eigen leven, mijn eigen geluk, niet continu bezig zijn met het offeren van hartebloed…
Als ik het schilderij puur intellectueel zou benaderen, verdwaal ik in het doolhof van symboliek en (tover)spreuken.
Aan de ene kant de stier: doet me denken aan de minotaurus van Kreta.
The Bull from Sea. The King must die (Mary Renault).
Ook al zo’n beschaving dat net als Atlantis onderging door een zeebeving.
Aan de andere kant kijk ik naar een mysterieus object:
Ik noemde het meteen Pompoen. Het lijkt op een groot Masker, op de achtergrond een staande steen?
Paaseiland beeld?
Het blijft mijn blik trekken.
Maskers hebben me altijd gefascineerd.
The Mask of the Red Death (Edgar Allen Poe).
Magisch, dat masker.
Het schilderij toont donker, somber.
Gedachten over dood, ondergang, verval, komen bij mij naar boven.
Afdalend uit de Lichte Bovenwereld via de Middenwereld der Schaduwen.
Verder omlaag naar de Donkere Benedenwereld.
Descent into Hell?
Hoe komt het, dat ik bij sjamanistische reizen eerder in het Dodenrijk kom dan in de Bovenwereld?
Dreamquest 
You must be logged in to post a comment.