Tag: initiation

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Masker

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Masker



Masker, wat wil je me vertellen?

De schedel van Bran is het Orakel der helden…

De voorouders spreken via de schedel.

En als ik het Masker gebruik, kan ik specifieke onderdelen van mijn Zelf uitvergroten, waardoor specifieke Aspecten van de voorouders naar voren kunnen treden.
Dan kan ik waarlijk Spreker voor de Doden zijn.

Wat willen de voorouders van mij? Dat ik hun verhaal vertel, hun woede en pijn uit, zodat het overerfde familieleed kan genezen.

De voorouders waren nomaden, migranten, vaak in conflict met de sedentaire burgers. En telkens als ik dat thema herken in hedendaags maatschappelijk klimaat, dan raakt het ook mijn pijn en woede die ik moet uiten. Ik spreek me uit in blogs en forums.

Maar niet alleen de klaagzangen, maar ook de overwinningsliederen willen gezongen worden: de kleine successen van de meest recente voorouders die als kleinhandelaars hun plek verwierven in de maatschappij, maar ook de grote overwinningen van de zwervende krijgsheren die koninkrijken stichtten.

Ik eer de voorouders door hun verhaal te vertellen, hoe ze leefden en stierven. Door hun verhaal op het Web te zetten, worden ze vereeuwigd.

Dit verhaal gaat over het schilderij, over mij, mijn voorouders, vorige levens?
Oeroude lessen uit de geschiedenis hervertellen in nieuw licht van het heden, ook dat is mijn erfgoed, daar ben ik trots op!

 

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Fascinatie

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Fascinatie



Fascinerend:

Als ik het schilderij puur intellectueel zou benaderen, verdwaal ik in het doolhof van symboliek en (tover)spreuken.

Aan de ene kant de stier: doet me denken aan de minotaurus van Kreta.
The Bull from Sea. The King must die (Mary Renault).
Ook al zo’n beschaving dat net als Atlantis onderging door een zeebeving.

Aan de andere kant kijk ik naar een mysterieus object:
Ik noemde het meteen Pompoen. Het lijkt op een groot Masker, op de achtergrond een staande steen?
Paaseiland beeld?
Het blijft mijn blik trekken.

Maskers hebben me altijd gefascineerd.
The Mask of the Red Death (Edgar Allen Poe).
Magisch, dat masker.

Het schilderij toont donker, somber.
Gedachten over dood, ondergang, verval, komen bij mij naar boven.
Afdalend uit de Lichte Bovenwereld via de Middenwereld der Schaduwen.
Verder omlaag naar de Donkere Benedenwereld.
Descent into Hell?
Hoe komt het, dat ik bij sjamanistische reizen eerder in het Dodenrijk kom dan in de Bovenwereld?

En wat heeft het Masker mij te vertellen?

 

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Afdaling

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Afdaling


Bij het opstaan, losse flarden van gedachten:

Incarnerend: uit de Wereld van het Licht, afdalend naar de Wereld der Schaduwen.
(Zoals Inanna afdaalde in het Dodenrijk).

Deja Vue: dit hebben we eerder gezien, dit hebben we eerder gedaan.

Spirits/Gidsen: link, rechts, rondom.

Vreemde spreuken, tekens, half bekend voorkomend.

Een magisch schilderij, vol mystieke symbolen, ik moet echt moeite doen om te doorgronden wat er allemaal nog te zien valt.

….later, ‘s avonds…

Als dit schilderij mij weerspiegelt, kom ik dan zo over op de buitenwereld? Is dit nu wat de buitenwereld van mij te zien krijgt?
Een waas van geheimzinnigheid, fragmenten van onbegrijpelijke citaten, esoterische verwijzingen?

 

 

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie


Samhain, 2010:

Op de verhalenmiddag in het Zonnehuis:

Vandaag wilde ik het hebben over Halloween: niet over de Amerikaanse versie, waarin mensen als spook verkleed gaan, maar over de oorspronkelijke versie waabij mensen de overledenen herdenken en eren.

Vorig jaar december overleed mijn vader, over hem wilde ik het hebben.

Mijn vader was een dominee, de man die juist in het weekeinde niet het vlees sneed omdat hij er nooit was in het weekeinde.

Ik heb hem als vader gemist in mijn jeugd, en natuurlijk heb ik in mijn puberteit tegen die situatie aangeschopt.

Maar toen mijn vader zijn emeritaats-toespraak in de kerk hield, vertelde hij over zijn roeping om God te dienen, maar ook over zijn besef dat hij zijn gezin tekort deed, en over zijn worsteling met deze situatie.
Ik kon zijn emotie zien, zijn oprechte worsteling, toen kon ik begrip en respect krijgen voor zijn keuze.

Dit is het verhaal wat ik over mijn vader wilde vertellen, om hem te herdenken en te eren op deze dag.

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010


Samhain 2010 is voor mij anders dan andere keren:

Eind vorig jaar overleed mijn vader, deze maand is mijn moeder verhuist naar een verzorgingstehuis.

Het leeuwendeel aan rationele regeldingen is achter de rug, langzamerhand krijg ik meer ruimte voor de emotionele verwerking.

Naast het rouwen om wat er niet meer is, is er ook het waarderen van wat ik heb meegekregen (kennis, ervaring).

Als rite de passage had ik een groot aantal vrienden uitgenodigd, uiteindelijk kwamen precies de juiste mensen:  KarinMaria , Lucia, Zia.

Voor mijn vader had ik een speciaal plekje gereserveerd

Op deze avond ontving ik mijn magisch schilderij QUI, later schrijf ik hier meer over