QUI, mijn inwijdingsschilderij: Calavera


Mijn inwijdings-schilderij ervaar ik als moeilijk toegankelijk, het heeft meerdere verhullende sluiers, en ook nog krachtige Wachters.
Herinneringen:
Ik was de eerste kleinzoon van mijn grootouders, daardoor had ik een speciale band met mijn grootvader.
Op mijn vierde overleed mijn grootvader, ik herinner me nog dat ik als kind op de rechter arm van een tante gedragen werd naar de kamer waar hij lag; grootmoeder zat aan zijn linkerkant te weeklagen.
Volgens mij ben ik destijds niet meegenomen naar de uitvaart, maar omdat mijn moeder de begrafenisdeun wel eens neuriede weet ik dat Chopin’s marche funebre was gespeeld.
Jarenlang heb ik nachtmerries gehad van schedels en geraamtes. Vooral de laatsten wachtten me op in de diepten van de diepe slaap.
Die angsten ben ik pas kwijtgeraakt na de inwijdingsrituelen van het eerste padvinders zomerkamp.
We moesten een voor een door het donker lopen, de route was aangegeven door fakkels op lange afstanden.
Ik ging als eerste, en wist dat ik onderweg schrikmomenten kon verwachten.

Door een onduidelijkheid in de markering van fakkels, schijn ik een stuk afgesneden te hebben en daardoor wat schrikmomenten ontlopen te hebben, maar onderweg moest ik wel mijn angsten voor het donker onder ogen zien.
Aan het einde van deze inwijding was ik mijn angst grotendeels kwijt, daarna had ik telkens bij angstige momenten de herinnering dat ik de ergste angst onder ogen had gezien!
Bij het kijken naar dit schilderij word ik opnieuw geconfronteerd met Calavera de Schedel, de Wachter op de Drempel.
Er is een barriere aan sluiers opgeworpen, een rookgordijn van spreuken en symbolen.
Als ik er te lang naar zou blijven kijken, zou ik gehypnotiseerd raken, verlamd.
Ik loop door en begin weer te schrijven…

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Masker


Masker, wat wil je me vertellen?

De schedel van Bran is het Orakel der helden…

De voorouders spreken via de schedel.

En als ik het Masker gebruik, kan ik specifieke onderdelen van mijn Zelf uitvergroten, waardoor specifieke Aspecten van de voorouders naar voren kunnen treden.
Dan kan ik waarlijk Spreker voor de Doden zijn.

Wat willen de voorouders van mij? Dat ik hun verhaal vertel, hun woede en pijn uit, zodat het overerfde familieleed kan genezen.

De voorouders waren nomaden, migranten, vaak in conflict met de sedentaire burgers. En telkens als ik dat thema herken in hedendaags maatschappelijk klimaat, dan raakt het ook mijn pijn en woede die ik moet uiten. Ik spreek me uit in blogs en forums.

Maar niet alleen de klaagzangen, maar ook de overwinningsliederen willen gezongen worden: de kleine successen van de meest recente voorouders die als kleinhandelaars hun plek verwierven in de maatschappij, maar ook de grote overwinningen van de zwervende krijgsheren die koninkrijken stichtten.

Ik eer de voorouders door hun verhaal te vertellen, hoe ze leefden en stierven. Door hun verhaal op het Web te zetten, worden ze vereeuwigd.

Dit verhaal gaat over het schilderij, over mij, mijn voorouders, vorige levens?
Oeroude lessen uit de geschiedenis hervertellen in nieuw licht van het heden, ook dat is mijn erfgoed, daar ben ik trots op!

 

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Afdaling


Bij het opstaan, losse flarden van gedachten:

Incarnerend: uit de Wereld van het Licht, afdalend naar de Wereld der Schaduwen.
(Zoals Inanna afdaalde in het Dodenrijk).

Deja Vue: dit hebben we eerder gezien, dit hebben we eerder gedaan.

Spirits/Gidsen: link, rechts, rondom.

Vreemde spreuken, tekens, half bekend voorkomend.

Een magisch schilderij, vol mystieke symbolen, ik moet echt moeite doen om te doorgronden wat er allemaal nog te zien valt.

….later, ’s avonds…

Als dit schilderij mij weerspiegelt, kom ik dan zo over op de buitenwereld? Is dit nu wat de buitenwereld van mij te zien krijgt?
Een waas van geheimzinnigheid, fragmenten van onbegrijpelijke citaten, esoterische verwijzingen?

 

 

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie


Samhain, 2010:

Op de verhalenmiddag in het Zonnehuis:

Vandaag wilde ik het hebben over Halloween: niet over de Amerikaanse versie, waarin mensen als spook verkleed gaan, maar over de oorspronkelijke versie waabij mensen de overledenen herdenken en eren.

Vorig jaar december overleed mijn vader, over hem wilde ik het hebben.

Mijn vader was een dominee, de man die juist in het weekeinde niet het vlees sneed omdat hij er nooit was in het weekeinde.

Ik heb hem als vader gemist in mijn jeugd, en natuurlijk heb ik in mijn puberteit tegen die situatie aangeschopt.

Maar toen mijn vader zijn emeritaats-toespraak in de kerk hield, vertelde hij over zijn roeping om God te dienen, maar ook over zijn besef dat hij zijn gezin tekort deed, en over zijn worsteling met deze situatie.
Ik kon zijn emotie zien, zijn oprechte worsteling, toen kon ik begrip en respect krijgen voor zijn keuze.

Dit is het verhaal wat ik over mijn vader wilde vertellen, om hem te herdenken en te eren op deze dag.

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010


Samhain 2010 is voor mij anders dan andere keren:

Eind vorig jaar overleed mijn vader, deze maand is mijn moeder verhuist naar een verzorgingstehuis.

Het leeuwendeel aan rationele regeldingen is achter de rug, langzamerhand krijg ik meer ruimte voor de emotionele verwerking.

Naast het rouwen om wat er niet meer is, is er ook het waarderen van wat ik heb meegekregen (kennis, ervaring).

Als rite de passage had ik een groot aantal vrienden uitgenodigd, uiteindelijk kwamen precies de juiste mensen:  KarinMaria , Lucia, Zia.

Voor mijn vader had ik een speciaal plekje gereserveerd

Op deze avond ontving ik mijn magisch schilderij QUI, later schrijf ik hier meer over

Herfstequinox 2010


Volle maan, donder en bliksem…Thor heeft er zin in!

De balans opmaken: wat is mijn oogst van afgelopen periode, wat neem ik mee en wat laat ik achter?

De droom over de begrafenis van mijn vader in een nieuwe duiding opnieuw bekeken:
Het labyrinth is doorzichtig, oude structuren worden doorbroken, maar de rode roos van de liefde blijf over, terwijl de overledene vanuit de geestenwereld naar zijn eigen begrafenis kijkt.

Ik laat mijn zorgen achter, en neem mijn liefdevolle hartsverbindingen mee.

Met ons drietjes plaatsen we de cirkel, waarbinnen we onze inspiratie oproepen.

Ik voel de verbinding met de oudste voorouders, helemaal tot aan de grens van China met Mongolia, de Toba-Wei.

En op de achtergrond blijft Cao Wei voelbaar, de gevreesde krijgsheer.

Wat losgelaten kan worden verbranden we, wat we willen meenemen gaat in de medicijnbuidel.

Een inspirerende avond, een fijn samenzijn met gelijkgezinden!