Tag: story

Paris

Paris



Je suis l’dauphin d’la place Dauphine
Et la place Blanche a mauvaise mine
Les camions sont pleins de lait
Les balayeurs sont pleins d’balais

Il est cinq heures
Paris s’éveille
Paris s’éveille

Les travestis vont se raser
Les stripteaseuses sont rhabillées
Les traversins sont écrasés
Les amoureux sont fatigués

Il est cinq heures
Paris s’éveille
Paris s’éveille

Le café est dans les tasses
Les cafés nettoient leurs glaces
Et sur le boulevard Montparnasse
La gare n’est plus qu’une carcasse

Il est cinq heures
Paris s’éveille
Paris s’éveille

La tour Eiffel a froid aux pieds
L’Arc de Triomphe est ranimé
Et l’Obélisque est bien dressé
Entre la nuit et la journée

Il est cinq heures
Paris s’éveille
Paris s’éveille

Les banlieusards sont dans les gares
A la Villette on tranche le lard
Paris by night, regagne les cars
Les boulangers font des bâtards

Il est cinq heures
Paris s’éveille
Paris s’éveille

Les journaux sont imprimés
Les ouvriers sont déprimés
Les gens se lèvent, ils sont brimés
C’est l’heure où je vais me coucher

Il est cinq heures
Paris se lève
Il est cinq heures
Je n’ai pas sommeil

Jacques Dutronc

Le Moribond

Le Moribond


Adieu Chirac je t’aimais bien Adieu Chirac je t’aimais bien tu sais On a chanté les mêmes vins On a chanté les mêmes filles On a chanté les mêmes chagrins Adieu Chirac je vais mourir C’est dur de mourir au printemps tu sais Mais je pars aux fleurs la paix dans l’âme Car vu que tu es bon comme du pain blanc Je suppose que tu prendras soin de la France Je veux qu’on rie Je veux qu’on danse Je veux qu’on s’amuse comme des fous Je veux qu’on rie Je veux qu’on danse Quand c’est qu’on me mettra dans le trou Adieu Royal je t’aimais bien Adieu Royal je t’aimais bien tu sais On n’était pas du même bord On n’était pas du même chemin Mais on cherchait le même port Adieu Royal je vais mourir C’est dur de mourir au printemps tu sais Mais je pars aux fleurs la paix dans l’âme Car vu que tu étais sa confidente Je sais que tu prendras soin de la France Je veux qu’on rie Je veux qu’on danse Je veux qu’on s’amuse comme des fous Je veux qu’on rie Je veux qu’on danse Quand c’est qu’on me mettra dans le trou Adieu Sarko je t’aimais pas bien Adieu Sarko je t’aimais pas bien tu sais J’en crève de crever aujourd’hui Alors que toi tu es bien vivant Et même plus solide que l’ennui Adieu Sarko je vais mourir C’est dur de mourir au printemps tu sais Mais je pars aux fleurs la paix dans l’âme Car vu que tu étais son amant Je sais que tu prendras soin de la France Je veux qu’on rie Je veux qu’on danse Je veux qu’on s’amuse comme des fous Je veux qu’on rie Je veux qu’on danse Quand c’est qu’on me mettra dans le trou Adieu la France je t’aimais bien Adieu la France je t’aimais bien tu sais Mais je prends le train pour le Bon Dieu Je prends le train qui est avant le tien Mais on prend tous le train qu’on peut Adieu la France je vais mourir C’est dur de mourir au printemps tu sais Mais je pars aux fleurs les yeux fermés la France Car vu que je les ai fermés souvent Je sais que tu prendras soin de mon âme Je veux qu’on rie Je veux qu’on danse Je veux qu’on s’amuse comme des fous Je veux qu’on rie Je veux qu’on danse Quand c’est qu’on me mettra dans le trou Jacques Brel –

Die Lorelei

Die Lorelei


Ich weiß nicht, was soll es bedeuten, Daß ich so traurig bin, Ein Märchen aus uralten Zeiten, Das kommt mir nicht aus dem Sinn. Die Luft ist kühl und es dunkelt, Und ruhig fließt der Rhein; Der Gipfel des Berges funkelt, Im Abendsonnenschein. Die schönste Jungfrau sitzet Dort oben wunderbar, Ihr gold’nes Geschmeide blitzet, Sie kämmt ihr goldenes Haar, Sie kämmt es mit goldenem Kamme, Und singt ein Lied dabei; Das hat eine wundersame, Gewalt’ge Melodei. Den Schiffer im kleinen Schiffe, Ergreift es mit wildem Weh; Er schaut nicht die Felsenriffe, Er schaut nur hinauf in die Höh’. Ich glaube, die Wellen verschlingen Am Ende Schiffer und Kahn, Und das hat mit ihrem Singen, Die Loreley getan. Heinrich Heine, 1823

Zu Bacharach am Rheine

Zu Bacharach am Rheine


Zu Bacharach am Rheine Wohnt eine Zauberin, Sie war so schön und feine Und riß viel Herzen hin. Und brachte viel zu schanden Der Männer rings umher, Aus ihren Liebesbanden War keine Rettung mehr. Der Bischof ließ sie laden Vor geistliche Gewalt – Und mußte sie begnaden, So schön war ihr’ Gestalt. Er sprach zu ihr gerühret: "Du arme Lore Lay! Wer hat dich denn verführet Zu böser Zauberei?" "Herr Bischof laßt mich sterben, Ich bin des Lebens müd, Weil jeder muß verderben, Der meine Augen sieht. Die Augen sind zwei Flammen, Mein Arm ein Zauberstab – O legt mich in die Flammen! O brechet mir den Stab!" "Ich kann dich nicht verdammen, Bis du mir erst bekennt, Warum in diesen Flammen Mein eigen Herz schon brennt. Den Stab kann ich nicht brechen, Du schöne Lore Lay! Ich müßte dann zerbrechen Mein eigen Herz entzwei." "Herr Bischof mit mir Armen Treibt nicht so bösen Spott, Und bittet um Erbarmen, Für mich den lieben Gott. Ich darf nicht länger leben, Ich liebe keinen mehr – Den Tod sollt Ihr mir geben, Drum kam ich zu Euch her. – Mein Schatz hat mich betrogen, Hat sich von mir gewandt, Ist fort von hier gezogen, Fort in ein fremdes Land. Die Augen sanft und wilde, Die Wangen rot und weiß, Die Worte still und milde Das ist mein Zauberkreis. Ich selbst muß drin verderben, Das Herz tut mir so weh, Vor Schmerzen möcht’ ich sterben, Wenn ich mein Bildnis seh’. Drum laßt mein Recht mich finden, Mich sterben, wie ein Christ, Denn alles muß verschwinden, Weil er nicht bei mir ist." Drei Ritter läßt er holen: "Bringt sie ins Kloster hin, Geh Lore! – Gott befohlen Sei dein berückter Sinn. Du sollst ein Nönnchen werden, Ein Nönnchen schwarz und weiß, Bereite dich auf Erden Zu deines Todes Reis’." Zum Kloster sie nun ritten, Die Ritter alle drei, Und traurig in der Mitten Die schöne Lore Lay. "O Ritter laßt mich gehen, Auf diesen Felsen groß, Ich will noch einmal sehen Nach meines Lieben Schloß. Ich will noch einmal sehen Wohl in den tiefen Rhein, Und dann ins Kloster gehen Und Gottes Jungfrau sein." Der Felsen ist so jähe, So steil ist seine Wand, Doch klimmt sie in die Höhe, Bis daß sie oben stand. Es binden die drei Ritter, Die Rosse unten an, Und klettern immer weiter, Zum Felsen auch hinan. Die Jungfrau sprach: "da gehet Ein Schifflein auf dem Rhein, Der in dem Schifflein stehet, Der soll mein Liebster sein. Mein Herz wird mir so munter, Er muß mein Liebster sein!-" Da lehnt sie sich hinunter Und stürzet in den Rhein. Die Ritter mußten sterben, Sie konnten nicht hinab, Sie mußten all verderben, Ohn’ Priester und ohn’ Grab. Wer hat dies Lied gesungen? Ein Schiffer auf dem Rhein, Und immer hat’s geklungen Von dem drei Ritterstein: Lore Lay Lore Lay Lore Lay Als wären es meiner drei. (Clemens Brentano, 1800)

Ten Native American Commandments

Ten Native American Commandments


quote:
Treat the Earth and all that dwell thereon with respect Remain close to the Great Spirit Show great respect for your fellow beings Work together for the benefit of all Mankind Give assistance and kindness wherever needed Do what you know to be right Look after the well-being of mind and body Dedicate a share of your efforts to the greater good Be truthful and honest at all times Take full responsibility for your actions

Anonymus

Het Onze Vader in het Aramees

Het Onze Vader in het Aramees


quote:
Avoen de-bisj-maïa Nit ka-dasj sjim-moech Tih-thih mal-tsjoetoe Neh weh sev-ja-noech Ai-tsjana de-bisj-maïa Ap bar-a Hah lan lach-ma de soenka-nan jo-mana Osjok-lan cho-been: ai-tsjana de-ap chnan sjvakkan le-cha-ja-ween Ola ta-elan le nisjoena: Il la passan min biesja Mit-thil de-di-loech hai mal-tsjoeta oe-chela oe tisj-booch-ta Le-alam al-mien Amien
Aquarius

Aquarius


When the moon is in the Seventh House

And Jupiter aligns with Mars
Then peace will guide the planets
And love will steer the stars

This is the dawning of the age of Aquarius
The age of Aquarius
Aquarius!
Aquarius!

Harmony and understanding
Sympathy and trust abounding
No more falsehoods or derisions
Golden living dreams of visions
Mystic crystal revalation
And the mind’s true liberation
Aquarius!
Aquarius!

When the moon is in the Seventh House
And Jupiter aligns with Mars
Then peace will guide the planets
And love will steer the stars

This is the dawning of the age of Aquarius
The age of Aquarius
Aquarius!
Aquarius!

Hair

Als de rook om je hoofd is verdwenen

Als de rook om je hoofd is verdwenen



Valt het je op dat de zon feller schijnt
als de rook om je hoofd is verdwenen.
Valt het je op dat de wind harder waait
als je hem tegen hebt in plaats van mee.
‘t Is koeler in huis dan aan zee
als de rook om je hoofd is verdwenen.

Je kerft je naam in de nerf van een boom
en niemand weet ooit wie je bent.
De boswachter glimlacht als hij je herkent,
je drijft langzaam mee met de stroom
als de rook om je hoofd is verdwenen.
Als de rook om je hoofd is verdwenen.

Als er gebeld wordt, verlaat je het pand
en je loopt langs de trap naar beneden.
De tramconducteur voor de deur op de stoep
knikt je zwijgend maar zeer beleefd toe.
Je wilt wel wat zeggen maar je bent veel te moe
want je komt langs de trap naar beneden.

Je verduistert de zon met de wind in je rug,
de tramconducteur schudt zijn hoofd.
Vandaag is er niemand meer die hij gelooft,
zijn blindenstok tikt op de brug.
Als de rook om je hoofd is verdwenen.
Als de rook om je hoofd is verdwenen.

Valt het je op dat de dag langer duurt
als de rook om je hoofd is verdwenen.
Valt het je op dat de nacht warmer is
als de nevel je ogen verzwaart,
de kaars waar je samen naar staart
als de rook om je hoofd is verdwenen.

De klok en de klepel verzetten de tijd,
je glijdt in een sneeuwdiepe kuil.
Ze vragen de morgen, je geeft hem in ruil
voor het ei dat je eet bij ‘t ontbijt.
Als de rook om je hoofd is verdwenen.
Als de rook om je hoofd is verdwenen.

Als de rook om je hoofd is verdwenen.
Als de rook om je hoofd is verdwenen.

Boudewijn de Groot

Het denken mag zich nooit onderwerpen

Het denken mag zich nooit onderwerpen


Het denken mag zich nooit onderwerpen
noch aan een dogma
noch aan een partij
noch aan een hartstocht
noch aan een belang
noch aan een vooroordeel
noch aan het even wat
maar uitsluitend aan de feiten zelf
want zich onderwerpen
betekent het einde van alle denken

Henri Jules Poincaré (1854-1912)

Het Verhalenspel: Ost Arden

Het Verhalenspel: Ost Arden


SpittingCobra (aka Whitecrane) naderde grimmig de veste Killem Bath in Ost Arden. Maar al te goed herinnerde SpittingCobra de tijd, dat de anderen hier heer en meester waren, totdat Prester John en zijn Paladijnen alles wegjoegen wat niet paste in hun ideaal van recht en orde. Eigenlijk was de huidige heerser van Killem Bath, Hertog Jona, slechts een usurpator. Wat wist hij nou van het verleden van de anderen? En nu waren er de laatste tijd mysterieuze verdwijningen in deze streek, er werd gefluisterd dat de anderen hiermee te maken zouden hebben. SpittingCobra wist als geen ander, dat mensen als Hertog Jona weinig onderscheid zagen tussen de verschillende facties van de anderen, hierover waren reeds eerder harde woorden en daden gevallen. SpittingCobra was nu wederom via een tussenpersoon van de anderen benaderd om op te treden als gezant naar Hertog Jona, om escalatie te voorkomen. “Jullie weten, wat dat er een bloedvete tussen mijn familie en die van Hertog Jona is” had SpittingCobra tegengeworpen. “We weten niemand anders, die we zouden kunnen vragen als middelaar” had de tussenpersoon gezegd. “En er ligt nog steeds een geis op je, dat je niet mag weigeren om gezant te zijn’ “Het zij zo”, zuchtte Spitting Cobra.