Month: October 2005

Who goes there?


Aan allen die hier iets plaatsen: Vertel eens iets over jezelf!

Ik zal beginnen met mezelf:

Mijn voorouders kwamen omstreeks 1800 vanuit Fujian (zuidchina) naar Java, mijn ouders gingen in de vijftiger jaren naar Nederland, zodat ik in Naarden werd geboren.
Van mijn zesde tot mijn dertiende jaar heb ik gewoond te Yogyakarta (Midden-Java), daarna ging ons gezin weer terug naar Nederland.

Ik heb me verdiept in Westerse Esoterie (met name Golden Dawn) en Oosterse Esoterie (taijiquan, qigong).

In deze fase van mijn leven verdiep ik me het meeste in het archetype van de Xia, vergelijkbaar met het archetype van de krijger-sjamaan.

Verder voel ik me zeer geinspireerd door Starhawk
vanwege de verbanden die zij legt tussen esoterie en politieke actie.

Ik heb een ambivalente houding mbt Abrahamisme (Joden, Christenen, Moslims):
Ik stel me critisch op tegenover Zionisme, maar heb bewondering voor van andere aspecten van Jodendom (zoals het Chassidisme, vertolkt door Martin Buber).
Evenzeer ben ik kritisch tegenover de Christelijke Kerk, maar voel me toch wel geinspireerd door de evangelien (de officiele & de apocrieve).
De Qur’an kom ik niet doorheen, maar bepaalde Moslim-schrijfers (zoals Djalla-udin Rumi, Omar Khayyam) vind ik heel bijzonder.

Sowieso ben ik critisch mbt geïnstitutionaliseerde godsdiensten en filosofieën, of het nu Abrahamisme betreft of andere *.ismen!

Dezelfde critische houding heb ik ook mbt ‘mainstream’ paganisme, of het nu Wicca (Gardnerian, Alexandrian, whatever) of Asatru betreft.

Wicca moet maar lekker klein blijven


Bron: Trouw 22-10-2005:
Wicca moet maar lekker klein blijven

Stadsheksen Rinia, Mercedes en Sim zijn tevreden over hun maandelijkse caféavond voor paganisten. “Maar je kunt nog altijd beter zeggen dat je op yogales zit.”
Het zou elke bruine kroeg in Amsterdam kunnen zijn: een lange bar, een paar tafeltjes met kaarsen, te harde muziek. Maar in deze schemerige ruimte huist een heksencafé. De enige tekenen: boven de bar hangt een klein pentagram en op een tafeltje naast de wc’s ligt het Book of Shadows, het door de betrokken heksen zelf samengestelde ‘heilige boek’. Daarin enthousiaste briefjes van gasten, een handleiding voor het maken van ‘maanlinten’ (voor elke stand van de maan een andere kleur) en de huisregels (er mag in het heksencafé niet gerekruteerd worden).

Drie vrouwen, Rinia, Mercedes en Sim – ze willen niet met hun achternaam in de krant – zijn de initiatiefnemers.

Rinia (40) omschrijft een heks als “iemand die zich met wicca bezighoudt, een natuurreligie gebaseerd op oude Keltische gebruiken”. Zelf kwam ze met wicca in aanraking nadat ze ‘ergens in het leven een plank had misgeslagen’ en op zoek was naar zingeving.

Haar zusje Mercedes (33) raakte ook geïnteresseerd, en samen verdiepten ze zich in de rituelen. Toen ze op een heksenforum Sim (25) tegenkwamen, was de kring compleet. De drie vrouwen organiseerden een avond om met gelijkgestemden in contact te komen, en zo ontstond twee jaar geleden het heksencafé in Amsterdam.

Elke eerste zondag van de maand komen aanhangers van uiteenlopende natuurreligies er samen om ervaringen uit te wisselen en een netwerk op te bouwen. Alle paganistische (heidense) stromingen zijn welkom.

“Die openheid kunnen we ons permitteren omdat we stadsheksen zijn”, zegt Rinia, “Op het platteland ligt dat moeilijker. Door de strengere sociale controle en de invloed van de kerk kunnen heksengemeenschappen in een dorp zich niet makkelijk profileren. Dat zijn gesloten groepen.”

Maar ook in Amsterdam heersen volgens haar nog rare ideeën over natuurreligies. “Wij hebben veel raakvlakken met new age, maar je kunt beter zeggen dat je aan yoga of reiki doet dan dat je heks bent.”

Behalve tussen stads- en dorpsheksen is er ook verschil tussen heksen die zelfstandig opereren en die bij covens (heksenkringen) zijn aangesloten.

Sommige covens, zegt Sim, hebben ‘zware inwijdingsrituelen’, vieren álle acht jaarfeesten (feesten die overgangen in de natuur symboliseren) en elk maanfeest. “Je moet niet denken dat je daar een beetje de Harry Potter kunt uithangen; het is heel intensief.”

Rinia: “Vergeleken met hen zijn wij fröbelheksen. We pikken eruit waar we voor ons gevoel iets mee kunnen: genezen met kruiden, een paar jaarfeesten, wat rituelen. De strenge wicca’s bewandelen een vastgelegd pad met strenge regels. Zij griebelen van wat wij doen.”

Wanneer iemand een echte wicca is, vinden ze moeilijk vast te stellen, maar een aantal basisprincipes is volgens de drie van groot belang. Het erkennen van de god en de godin, het erkennen van zowel het goede als het kwade in je leven en de aandacht voor je omgeving.

En natuurlijk de Wet van Drie, zegt Mercedes. “Alles wat je een ander aandoet, of het nou goed is of kwaad, komt drie keer terug.”

De god en de godin staan symbool voor de mannelijke en de vrouwelijke kracht op aarde. “Anders dan in het christendom”, zegt Rinia. “Daar is al het vrouwelijke onder tafel geveegd. De kerk heeft sowieso geen fraaie geschiedenis: kruistochten, brandstapels – daar wil ik niet bij horen.”

De andere twee knikken instemmend. Sim: “Het christendom zoekt God buiten de mensen. Onzin. En dat idee van Jezus als verlosser; ik verlos mezelf wel.”

“De kerk heeft veel van de oude rituelen gewoon overgenomen”, zegt Mercedes, “Pasen komt van het vruchtbaarheidsfeest Ostara, kerst van midwinter, Allerheiligen van Samhain, het moment waarop het nieuwe heksenjaar begint.”

De meeste wiccarituelen beginnen met het trekken van een cirkel om de deelnemers. Mercedes: “Je creëert een tussenwereld. Binnenin die cirkel laat je alleen toe wat je voor het ritueel nodig hebt – zowel fysiek als mentaal. Dus ook bepaalde gedachten moeten erbuiten blijven.”

De vier windstreken worden aangeroepen als wachters. Wat er verder in de cirkel gebeurt, hangt van het ritueel af. “Met Ostara verwelkomen we de zomer en brengen we eieren in de cirkel als symbool van nieuw leven”, zegt Mercedes. “Halloween gaat over afscheid nemen – dan gedenken we de doden, en dat maakt vaak heftige emoties los.”

Sim: “De thema’s van de jaarfeesten betrek je op je eigen leven. Met het oogstfeest formuleer je bijvoorbeeld wat je het afgelopen seizoen zelf geoogst hebt. Zo dwingen processen in de natuur je naar jezelf te kijken. Het is soms een enorme confrontatie met jezelf.”

Om die confrontatie gaat het uiteindelijk, vinden de drie.

Rinia: “Daarin verschillen new age en wicca van elkaar. New-agemensen denken: ik koop een leuke steen en die lost mijn problemen op. Voor ons is het: ik loop hier tegenaan, dus ik moet dit zelf oplossen.”

Het heksencafé heeft moeilijke perioden gekend. Rinia: “Er kwamen bezoekers die vonden dat alles anders moest. Er was veel roddel en achterklap. Dan denk je: waar doe ik dit voor?”

Sim: “Het café trekt soms vreemde mensen aan. Laatst nog hadden we een man die beweerde dat hij God was. En door Harry Potter waren we bang dat naïeve lezers naar ons café zouden komen. Dat is gelukkig niet gebeurd. Als je op zoek bent naar een toverschool, kom je bij ons bedrogen uit.”

Mercedes: “We hebben nu elke maand een redelijk vaste groep bezoekers. De meesten zijn rond de dertig, veertig jaar en serieus met paganisme bezig. Zo willen we het houden.”

“Het gaat goed nu”, zegt Rinia. “Mensen moeten ons zelf vinden. Overtuigen en binnenhalen doen we niet. Als religie te veel invloed krijgt, wordt het een bron van ellende. Laat wicca maar lekker klein blijven.”

http://www.trouw.nl/deverdieping/religie_filosofie/

de meer-dimensionaliteit van chinese klassieken


elk chinees symbool heeft diverse bijbetekenissen, vertaling met slechts één woord maakt een meerdimensionaal ‘plaatje’ tot een platte tekst.

Om de meer-dimensionaliteit van chinese klassieken invoelbaar te maken, zou je eigenlijk bij elk symbool de diverse bijbetekenissen moeten plaatsen, zodat je bij elke nieuwe lezing van de tekst telkens weer opnieuw een ander vertaalspoor kan volgen, net zoals je bij een tarot-legging dezelfde reeks plaatjes telkens anders kan duiden.

Goede voorbeelden in dit opzicht zijn:

‘tao te ching’ the definitive edition (Jonathan Star)
‘i ching’ het klassieke chinese boek der veranderingen, nieuwe vertaling en corcodantie (geschreven door Rudolf Ritsema & Stephen Karcher, vertaald door Ria van Hengel)

Hexagram 61, vers 2


quote:
een roepende kraanvogel in de schaduwzijn jong antwoordt hemik heb een goede bekerdie wil ik met je delen

(Richard Wilhelm-vertaling)

Dit orakel kreeg ik onlangs toegespeeld door Innoxia

Het sluit aan bij bepaalde thema’s in mijn leven op dit moment:

Op bepaalde forums voer ik de naam Whitecrane, en plaats ik mijn visie op het gebied van spiritualiteit en maatschappij, dat geeft vaak aanleiding tot pittige discussies.
Soms voelt het aan als een eenzame roepende in de woestijn, (een roepende kraanvogel in de schaduw)
Op andere momenten krijg ik van zielsverwanten steun (zijn jong antwoordt hem), waardoor waardevolle uitwisselingen ontstaan (ik heb een goede beker, die wil ik met je delen)

What if God was one of us (Joan Osborne)



 

If God had a name what would it be?
And would you call it to his face?
If you were faced with him
In all his glory
What would you ask if you had just one question?

*And yeah, yeah, God is great
Yeah, yeah, God is good
Yeah, yeah, yeah-yeah-yeah

What if God was one of us?
Just a slob like one of us
Just a stranger on the bus
Trying to make his way home

If God had a face what would it look like?
And would you want to see
If seeing meant that
you would have to believe
in things like heaven and in Jesus and the saints
and all the prophets (*)

Trying to make his way home
Back up to heaven all alone
Nobody calling on the phone
‘cept for the Pope maybe in Rome(*)

Just trying to make his way home
Like a holy rolling stone
Back up to heaven all alone
Just trying to make his way home
Nobody calling on the phone
‘cept for the Pope maybe in Rome