Eerste indruk van vrijheidslunch in een buurthuis: grote ruimte, goede bezetting van tafels, expo vakantiefotos Turkije, Bella Ciao in Farsi op de achtergrond, een goede binnenkomst.
We krijgen een plek aan een tafel voor vier personen helemaal vooraan de zaal, na de inleiding komt de voorzitter als gespreksleider aan onze tafel.
…
Gespreksthema:
Wat betekent verzet voor je?
Door getuige te zijn geweest van een coup die gepaard ging met politieke en etnische ‘zuiveringen’ , werd ik vanaf het einde van vorig millenium steeds bezorgder bij de opkomst van xenofobisch populisme. Ik heb destijds ervaren, dat een etnische/culturele minderheid ook na honderden jaren assimilatie kwetsbaar blijft als zondebok.
Als een fascistische partij aan de macht zou kunnen komen, moet ik voorbereid zijn op mentaal en fysiek gebied. Daar heb ik training voor nodig, want je weet nooit hoe je reageert als het er op aankomt: bevriezen/vluchten/vechten?
Dit kan ik niet in mijn eentje, dan moet ik verbinding hebben met gelijkgezinde groepen, maar wie durf ik te vertrouwen, wetende dat een van de vier stemmers gekozen heeft voor een fascist?
…
De microfoon komt langs alle tafels, onze tafel kwam aan de beurt, ik was als spreker aangewezen.
…
Er was heftig protest van vrouwen aan een andere tafel ‘omdat er al zoveel mannen aan de beurt waren geweest’, een vrouw van de tafel naast ons zei nog tegen mij ‘geef die microfoon maar aan mij’ terwijl ik het bleef vasthouden.
Het duurde even voordat de voorzitter het rumoer tot bedaren wist te brengen, waarna ik mijn woord kon doen.
…
Aan onze tafel vertelde de voorzitter dat hij het protesterende groepje had aangesproken, hij sprak zijn waardering uit over mijn toespraak maar had ook waargenomen dat er geen applaus kwam voor mij, in tegenstelling tot overige sprekers.
…
Het incident ervaar ik als een smet op de bijeenkomst:
Als enige persoon van kleur ben ik door een specifieke groep gehinderd om mijn stem te laten horen.
…
Voor mij was dit ook een test van mijn weerbaarheid en verzet in de praktijk:
Ik heb mijn stem niet laten afpakken, ik heb me niet de mond laten snoeren, ik heb rustig mijn verhaal kunnen doen.
…
Maar terugkijkend heb ik wel een vieze nasmaak van de vrijheidslunch, de vraag blijft:
Wie kan ik vertrouwen in deze groep als de razzia’s uitgevoerd worden?
Nooit meer is nu!
Ping:
Dreamquest 