Tag: Amsterdam

Wat zie ik in de omgeving van Westerpark?

Wat zie ik in de omgeving van Westerpark?


Amsterdam verandert voortdurend, maar soms doet ze alsof ze dat niet doorheeft.
De bouwput aan de Jacob Catskade ligt er al zo lang dat hij bijna bij de buurt is gaan horen.
Toch zie ik langzaam verbetering: nieuwe gevels, opgeknapte ramen, steigers die komen en weer verdwijnen.
De kade zelf wacht nog even.
De stad heeft geen haast; ze weet dat wij wel blijven.

Ik loop richting het zebrapad, een route die ik allang ken.
Ooit keek je hier rustig links en rechts, nu kijk je vooral alle kanten tegelijk.
Plotseling suist er een fatbike over de stoep.
Ik zet een stap achteruit, meer uit reflex dan uit paniek.
De berijder is al weg voordat ik boos kan worden.
Ik zucht.
Sommige dingen horen blijkbaar bij deze tijd, ook al verlang ik soms terug naar het langzamere tempo van vroeger, toen ik nog geen grijze haren had.

Bij de warme bakker lijkt de tijd even stil te staan.
De geur van vers brood, een leuke babbel bij de bestelling.
Mensen zitten er koffie te drinken, iemand werkt op een laptop.
Het stoort niemand.
Iedereen hoort er even bij.

Op de hoek staat de oude Jordanese slager, al generaties lang.
Hier kennen ze de oude buurtbewoners.
Ik bestel een onsje “wereldberoemd”.

Even verderop is de lekkernijenwinkel.
De man achter de balie straalt een aanstekelijke vrolijkheid uit, alsof hij iedereen persoonlijk welkom heet.
Hij snijdt een stukje hooibloemkaas af en vertelt er met liefde over.
In de keuken werkt zijn compagnon zwijgend door, toegewijd aan zijn vak. 

Op de markt is het druk, maar niet gehaast.
Kramen vol kleuren en stemmen.
Ik koop vis, groenten en fruit en blijf even staan bij iemand die zelf kombucha maakt.
In de fles drijft nog een kleine zwam.
Het oogt vreemd, maar ook oprecht.
Ambacht heeft zijn eigen charme.

Bij de Turkse groentenman haal ik mandarijnen en warme börek. 
Migratie verrijkt de keuken!

In de bibliotheek is het niet meer zo  stil als in de vorige generatie:
Kinderen luisteren naar verhalen, volwassenen knippen collages.
Het voelt open en levendig, als een plek waar iedereen welkom is.

Ik sluit af in het Westerpark.
Bomen ruisen zacht, de stad lijkt even verder weg.
Hier adem ik rust in en neem herinneringen mee naar huis.

Ping:

Amsterdam Museum: Odes aan vrouwen

Amsterdam Museum: Odes aan vrouwen


Zonder vrouwen zou Amsterdam niet kunnen bestaan. Hun aanwezigheid heeft de stad mogelijk gemaakt én gevormd. Maar in de geschiedenisboeken domineert het mannelijke perspectief. Daarom opent het Amsterdam Museum de tentoonstelling Vrouwen van Amsterdam – een ode

Ter gelegenheid van de 750e verjaardag van Amsterdam zijn we het project Vrouwen van Amsterdam gestart. De aftrap was op 8 maart 2024 op Internationale Vrouwendag. Vanaf die datum roepen we iedereen op om een ode te maken voor een vrouw die belangrijk is (geweest) voor de stad Amsterdam. Deze odes zijn te zien op dit platform en worden opgenomen in de collectie van het Amsterdam Museum.

zie: Odes aan vrouwen

Een greep uit een van de vele odes:

Benthe Knipmeijer is bijna veertig jaar kapster geweest aan het Zonneplein in Tuindorp Oostzaan. Schrijfster Christine Otten heeft haar een ode gebracht, waarin ze Benthe prijst voor haar doorzettingsvermogen en toewijding aan de buurt. Otten benadrukt hoe Benthe’s kapsalon een ontmoetingsplek was voor velen en hoe ze een belangrijke rol speelde in de gemeenschap. Ze bedankt Benthe voor haar niet-aflatende inzet en liefde voor haar vak. 

lees de ode op de website van Amsterdam Museum:

Magische wandelingen in Tuindorp Oostzaan – Herfst 01

Magische wandelingen in Tuindorp Oostzaan – Herfst 01


Vandaag was ik van plan om een herfstwandeling te doen; we waren met z’n vieren en namen alle tijd en ruimte om te wandelen met aandacht voor de magische plekken in de wijk.
Gaandeweg ontwikkel ik een wandeling die afwijkt van het stramien van Zinnig Noord.
We namen uitgebreid de tijd in de natuurtuin en werden verrast door de aanwezigheid van een mispel

Een bijzondere vrucht, die pas na fermentatie eetbaar is voor de mens!

Onderweg kwamen we langs wat kerken: Gereformeerd, Evangelisch, Katholiek. Zo kwam het verhaal naar boven dat vroeger de jongelui van diverse zuilen de geloofstwisten uitvochten op de vuist…
Lopen over de dijk maakte het spanningsveld voelbaar tussen de verschillende bubbels aan weerszijden, het schuurt en wringt…wat zou je met die wrijvingsenergie kunnen doen?
De dijk weer aflopend via het Perenpad kwamen we langs een bijzondere boom: Halverwege, midden in de stam, een verticale spleet die een doorkijkje biedt naar de andere kant.

Een uitstekende startplaats voor sjamanistiche trancereizen!

Impressie van deelnemer R.:

Op dinsdag 9 november heeft F. ons meegenomen voor een herfstwandeling.
Hij zou ons verschillende plekken in Tuindorp-Oostzaan tonen om de energie te voelen.
Ik wist niet echt wat ik hiervan kon verwachten, maar vond het idee spannend genoeg om mee te wandelen.
We startten op het Zonneplein. In het midden staat een gedenkteken en je ziet om je heen de (kleine) winkels en het imposante Zonnehuis.
F. vertelde dat het Zonnehuis als een blokkade gevoeld kan worden.
En inderdaad.
Het lijkt je tegen te houden: een enorm gebouw met bijgebouwen die als de armen van een mens je de weg versperren.
Ikzelf zag het ook als een uitnodiging.
De statige trap, waarmee je uitgenodigd wordt het gebouw te betreden.
Heel functioneel, want het was/is een buurthuis voor de wijk.
Daarna gingen we ‘bomen knuffelen’.
Nou, daar had ik me wel iets anders bij voorgesteld.
Ik dacht dat we al kussend de boom zouden omhelzen; zoiets als koeien knuffelen.
Maar, nee hoor.
We hebben de boom alleen met onze handen aangeraakt en geprobeerd de stroom/energie van de sappen te voelen.
En ja, ik voelde het een beetje.
Je zou deze energie dan ook in je lichaam kunnen voelen.
En dan met je meenemen.
Dat was voor mij nog een brug te ver.
Wel voelde ik me na deze oefening heel ontspannen.
We gingen naar een mooie, rustige plek, waar een soort vuurkorf stond.
F. pakte een beetje tabak en een salieblaadje.
Dat stak hij in brand en er kwam een zalige lucht vanaf.
De plek kreeg hierdoor iets magisch.
Op de Oostzanerdijk hield hij stil.
Hij liet ons zien dat aan de ene kant Tuindorp-Oostzaan lag en aan de andere kant een woonwagenkamp.
Een plek van botsing.
De twee plekken zijn gescheiden door de dijk en het water.
Waarschijnlijk willen deze mensen ook gescheiden blijven.
Het woonwagenkamp wordt omgeven door een hoog hek.
De twee ‘kampen’ willen zich niet vermengen.
Tussen deze ervaringen door hebben we lekker gekletst over culturen en de verschillen onderling en veel uitleg gekregen over Tuindorp-Oostzaan.
Ik vond het een prachtige ervaring en zal een volgende keer zeker weer meedoen met een dergelijke wandeling.

Impressie van deelnemer K.:

Wij hadden afgesproken op het Zonneplein, en F. vertelde het een en ander over de geschiedenis van het plein en het Zonnehuis, over de architectuur van het mooie gebouw.
Daarna liepen wij naar het stukje puur natuur tuin ,  dit is een schitterend mooi stukje natuur tegenover de school, het wordt onderhouden door vrijwilligers.
Hier vertelde F. wat over de natuur en de bomen en planten.
Hij liet ons de Qi van de sapstroom van een oude boom voelen, dit was een magische ervaring, je voelde gewoon de tintelingen in je hand van de onder de schors vloeiende sapstroom, zeer bijzonder.
Daarna over de Kometensingel gelopen daar vertelde hij iets over de oude Sacramentskerk, die weer een nieuwe bestemming heeft gekregen , hier worden nu vintage spullen verkocht en er worden weer activiteiten georganiseerd
Daarna over de oude Oostzanerdijk gelopen en via de kometen singel en de grote Beerstraat weer terug op het Zonneplein, waar wij genoten van een heerlijk kopje koffie, hier hebben wij nog wat na zitten praten.

Het was een gezellige en inspirerende wandeling.Volgende week weer een wandeling maar ergens anders heen.

Ping: Magische wandelingen in mijn wijk – Dreamquest

Magische wandelingen in mijn wijk

Magische wandelingen in mijn wijk



Omdat ik veel verhuist ben, heb ik weinig herinneringspaden uit mijn jeugd, maar wel recente routes die ik veel heb gelopen tijdens diverse wandelingen sinds de lockdown.
Mijn meest favoriete route gaat langs magische plekken in mijn wijk, de liminale plaatsen
Het schuurt op die plekken waar verschillende sferen op elkaar botsen, en juist door dat schuren ontstaat een bijzondere energie!
Al lopende ontdek ik de krachtplekken in mijn eigen omgeving.

Zie ook:
Zinnig Wandelen door de seizoenen

Rehearsing the revolution

Wandelen in schoonheid – Dreamquest

Rehearsing the Revolution @ Tolhuistuin

Rehearsing the Revolution @ Tolhuistuin


Vandaag deed ik mee met de storytelling game met Petra Ardai (immersieve storytelling), Jörgen Gario Unom (spoken word) & Esther Verhamme (online storytelling).

We waren met een selecte groep.
Naast de organisatoren waren er twee gasten die ook betrokken waren bij het warming up festival, een groot aantal aanmelders had zich weer afgemeld wegens ziekte en/of slecht weder.
Dus zoals het nu liep had ik praktisch een prive workshop!

We begonnen met wat lijfwerk:
Rekken, strekken…
Daarna gingen we in een kring staan, verbonden met anderhalvemeter-stokken, samen spontaan te bewegen, een bijzondere uitdaging!

Vervolgens liepen we elk voor zich de paden van onze herinneringen in de ruimte.
Omdat ik veel verhuist ben, heb ik weinig herinneringspaden uit mijn jeugd, maar wel recente routes die ik veel heb gelopen met diverse wandelingen sinds de lockdown.
Mijn meest favoriete route gaat langs magische plekken in mijn wijk, de liminale plaatsen: DDR-bouw naast Amsterdamse school, Old-school kapper naast yuppen-koffietent, nazaten van havenarbeiders naast bakfietsmoeders, krakers broedplaatsen naast upscale expat woontorens.
Het liefste loop ik langs de holle boom waar ik doorheen kan kijken naar de andere werkelijkheid, en de natuurtuin waar kinderen kunnen spelen en fikkie kunnen stoken in de vuurschaal.
Het schuurt op die plekken waar verschillende bubbels op elkaar botsen, en juist door dat schuren ontstaat een bijzondere energie!

Met een grote verzameling stokken bouwen we een gezamenlijke habitat voor ons verhaal, mijn favoriete plekken geef ik een plaats in het geheel.

Samen geven we vorm aan ons verhaal, een gemeenschap die bedreigd wordt door externe en interne factoren, vergelijkbaar met ‘the Quiet Year‘:
Een verzameling van hutten op palen, midden in de oceaan, restanten van een beschaving na extreme klimaatveranderingen.

Tot mijn verassing krijgt de holle boom een centrale plek in de gemeenschap, als laatste overlevende boom.

De gemeenschap staat onder spanning door een aankomende orkaan, iedereen schiet in de overlevingsstand, er ontstaan onderlinge conflicten door toenemend gebrek aan levensbenodigdheden.

De holle boom sluit de holte, keert naar binnen; de laatste nakomelingen van het geslacht van Adam en Eva verliezen hun gevoel voor veiligheid, de laatste dieren gaan zich te buiten in voortplantingsdrift in de hoop dat nog iets overleeft.

Hoe het tij te keren?

De holle boom herinnert zich een oud gebed:
“I must not fear.Fear is the mind-killer.
Fear is the little-death that brings total obliteration.
I will face my fear.I will permit it to pass over me and through me.
And when it has gone past, I will turn the inner eye to see its path.
Where the fear has gone there will be nothing.
Only I will remain.”

Dan opent de holle boom de holte, geeft toegang aan vluchtende kleine wezens…
De mensen hervinden door dit gebeuren hun gevoel voor veiligheid….
De orkaan neemt in kracht af…

Ping: Rehearsing the Revolution – Tolhuistuin

Zinnig Wandelen in Amsterdam Noord –de seizoenen

Zinnig Wandelen in Amsterdam Noord –de seizoenen


Seizoenswandelingen
“Wij mensen zijn geneigd de seizoenen en de wisseling ervan te zien als iets, dat buiten ons om plaats vindt. Wij maken echter deel uit van de cyclische beweging ervan. Sterker nog: wij zijn de seizoenen. Wij zijn de belichaming van dat ritme.” – Jaap Voigt

Tijdens de Seizoenswandelingen van Zinnig Noord maak je kennis met mindful wandelen.
Dankzij een aantal gerichte oefeningen word jij je bewust van je eigen lichaam en een constant veranderende natuur. Het gevoel van krakende sneeuw onder je schoenen, de allereerste groene knopjes aan de bomen, de geur van regen na een warme zomerdag, het geritsel van bladeren, de warmte van de zon… Zinnig Noord wil dit jaar alle pracht van de seizoenen met je delen!

 

wheel

Over de lente zegt Susan Smit

Het Engelse ‘Easter’ ontleent zijn naam aan de godin Eástra, en het Duitse ‘Ostern’ aan de Angelsaksische godin Eostra. Vroeger vierden wij in Nederland ook ‘Ooster’, maar de Kerk stelde de verhalen over de godin Ostara gelijk aan het Joodse Pesach feest, vandaar dat wij het hebben over ‘Pasen’ (dat we vieren op de eerste zondag na de eerste volle maan na de lente-equinox).

Na de lente-equinox verschuift de balans naar de lichte kant: tot en met Midzomer zullen de dagen steeds langer worden en de nachten korter. Er begint een nieuw levensgetijde. Niet alleen dag en nacht oftewel licht en donker zijn nu perfect in balans, maar ook innerlijk en uiterlijk, intuïtie en verstand, het bewuste en onbewuste, mannelijk en vrouwelijk zouden rond deze dag in balans kunnen komen. Benut het!

In Japan wordt het jaar verdeeld in 72 micro-seizoenen van zo´n 5 dagen per stuk.
Deze seizoenen kennen namen zoals `Eerste kersenbloesem’ en ‘Rupsen worden vlinders’.
Met micro-seizoenen wortelen mensen zich in hun omgeving en komt er aandacht voor de steeds terugkerende patronen van de natuur.
Welke 72 micro-seizoenen zijn in de Nederlandse natuur te herkennen?

Seizoensbeleving hangt af van tijd, plaats, cultuur, weersomstandigheden…

De vier seizoenen, zoals die bekend zijn in Europa, worden heel anders beleefd en ingedeeld in landen zoals Japan en China, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de moessons!

De seizoensbeleving van de ene cultuur kan je dus niet zomaar overplaatsen naar een andere cultuur.
Dit wordt des te duidelijker als je een specifiek seizoensfeest zomaar overzet naar je tegenvoeters.
Zo is het heel bizar om Kerst, de winterzonnewende, op dezelfde kalenderdatum te vieren in Australie waar de mensen op dat moment eigenlijk de zomerzonnewende vieren!

En omgekeerd, kan je de microseizoenen van Japan, niet zomaar toepassen in Nederlandse setting!

En toch wordt ik wel getroffen door de synchroniciteit van de 72 micro-seizoenen, omdat ik sinds enige tijd bezig ben met de 72 aspecten van het goddelijke, zoals uitgewerkt in de Qabbalah.

Zinnig Wandelen in Amsterdam Noord – inleiding

Zinnig Wandelen in Amsterdam Noord – inleiding


‘We ontdekken de mooiste plekjes van Amsterdam Noord (en omgeving) tijdens deze meditatieve wandelingen. We overdenken een thema dat past bij het seizoen, van loslaten tot in bloei komen’

zie: Stiltewandelingen

Aansluitend op deze publicatie van Zinnig Noord, brainstorm ik opnieuw over Zinnig Wandelen.

Ik onderzoek de manier waarop wandelen heilzaam kan zijn voor lichaam en geest.
Zomaar wat zegswijzen die ik tegenkom:
‘Even wandelen, de benen strekken, het hoofd leegmaken’
Als ik echt in volle bewustzijn kan wandelen, dan kan ik mijn eigen lijf en tevens mijn omgeving goed ervaren, mijn relatie met mezelf en mijn omgeving verbeteren.
Als ik dit ook met anderen in dezelfde intentie kan doen, versterken we elkaars aandacht en aanwezigheid!

zie: Wandelen in schoonheid

In neopaganistische kringen is het vrij gebruikelijk om de seizoensrituelen te vieren:

De Lente-equinox (omstreeks 21 maart)
Equinox: de dag is net zo lang als de nacht.
Lente: Vanaf dit punt worden de dagen langer dan de nachten
We vieren de definitieve doorbraak van het licht.
Thema: nieuwe bloei van het leven.

De Zomerzonnewende (omstreeks 21 juni)
De zon staat op het hoogste punt, dit is de langste dag, de warmste periode, maar hierna gaat het zonlicht weer afnemen.
We vieren het hoogtepunt van het licht.

De Herfstequinox (omstreeks 21 september)
Equinox: de dag is net zo lang als de nacht.
Herfst: Vanaf dit punt worden de nachten langer dan de dagen.
We vieren het afscheid van het licht.
Thema: oogsten, loslaten.

De Winterzonnewende (omstreeks 21 december)
De zon staat op haar laagste punt, dit is de langste nacht, de koudste periode, maar hierna gaat het zonlicht weer toenemen.
We vieren de wedergeboorte van het licht.
Thema: nieuwe hoop

Zie: Seizoensfeesten

Ter overweging:
De gangbare neopaganistische seizoensfeesten zijn gebaseerd op het klimaat van Westelijk halfrond, verder is het een mix van oude volksgebruiken en nieuwe reconstructies van geidealiseerd voorchristelijke heidendom.

In mijn visie is een seizoenswandeling een beleving van het seizoen, los van dogmatiek maar met erkenning van bestaande oude en nieuwe tradities

Krakers brengen nieuw leven in Amsterdamse Augustinuskerk

Krakers brengen nieuw leven in Amsterdamse Augustinuskerk


Onlangs ging ik op bezoek bij de Augustinus gemeenschap…

Ik ben onder de indruk van hun intenties…

Wij zetten ons in voor elkander om te genieten van kunst, cultuur en gezelligheid. Verbondenheid staat bij ons centraal en wij nodigen iedereen uit om bij te dragen aan deze creatieve beweging.

geef je stem aan het verlengen van tijdelijke bewoning van de Augustinuskerk, Nieuwendamerdijk 227 in Amsterdam Noord. Reden: Zo blijft het gebouw beheerd. En dat is fijn, want leegstand is niet goed voor het gebouw en ook niet voor de buurt!

De krakers doen leuke dingen voor de wijk:

De komende tijd trakteren de krakers de buurt dus nog op allerlei activiteiten – te volgen via de Facebookpagina De Augustinus Gemeenschap. Twee buurtbewoners geven yogalessen en de krakers hebben al vier keer een buurtmaaltijd georganiseerd voor bewoners en migranten. Justin: ’Tot nu toe hebben we alleen maar positieve reacties gekregen, daar zijn we blij mee. In de ideeënpot zitten veel suggesties, variërend van mindfulness en exposities tot filmavonden en kinderactiviteiten.’ Kasper: ’We willen mensen verbinden en de kans geven zichzelf te uiten. Daar beleven wij zelf ook plezier aan.’


Bij aankomst vertelt een van de bewoners, dat ze wonen in de crypte…mijn eerste reactie is ‘bij de doden’… volgens hem liggen geen grafzerken in die ruimte.
Ik ben onder de indruk van het gegeven dat het interieur van de kerk zo goed als intact is gebleven, de krakers hebben veel werk verricht aan schoonmaak en onderhoud!
De Vrouwe staat er rustig bij…

 

In alle rust rondgelopen in de kerk…
Nu er nog nauwelijks mensen zijn, valt me op hoe sterk de energie van al die opgebouwde rituelen sinds de negentiende eeuw hier na vier jaar leegstand nog aanwezig is…
Het is alsof de lege kerkbanken nog vol zitten van de spirits van vroegere bezoekers, ook de beelden en glas-in-lood voelen nog bezield aan.

Een van de deelnemers bespeelt de didgeridoo voor het altaar…
welke spirits zouden hier op afkomen?

 

 

 

 

zie ook: Krakers luiden klokken Amsterdamse Augustinuskerk | Binnenland | Telegraaf.nl

De man die bomen plantte  @ Tuin aan Zee

De man die bomen plantte  @ Tuin aan Zee


Nancy vertelde onlangs het verhaal van
De man die bomen plantte…

Nancy gaf aan het begin van het verhaal ieder van ons een eikelnoot.

Gedurende het hele verhaal hield ik dit zaadje in mijn hand terwijl de beelden door me heen gingen…

Het verhaal deed me denken aan John Appleseed….

Ter bezinning…wat doet dit verhaal met mij, wat roept het in mij op?

Een klein zaadje heeft de potentie om een grote boom te worden, die dan weer vele zaden voortbrengt.

Een enkel mens kan door voortdurende uitvoering van kleine handelingen grote invloed uitoefenen.

Welk zaad zou ik in mijn omgeving willen planten?

Ik denk meteen aan het Zonneplein bij het Zonnehuis, een dorpsplein dat lange tijd verpieterde in periode van crisis.
Oude bewoners trekken weg, nieuwe bewoners vestigen zich, maar er is een kloof tussen de oorspronkelijke bewoners en de nieuwkomers.
Zelf ben ik ook import, maar heb ik het gevoel dat ik er tussenin zit.
Zo’n vijf jaar heb ik geprobeerd om mee te helpen organiseren in de wijk, met minimaal resultaat.
Het voelt aan alsof de oude grond geen goede voedingsbodem heeft voor nieuwe initiatieven.
In het contact met de oude garde heb ik ervaren dat er veel weerstand en wantrouwen is naar alles wat nieuw is, dit stemt me verdrietig.

Toch zou ik graag iets willen bijdragen aan dit plein!
Er zijn een paar nieuwe initiatieven van nieuwkomers die een leuk bedrijfje opzetten, die zou ik graag willen steunen door er vaker te winkelen, en door hen te promoten via sociale media.

Een tijdje loop ik met het zaadje in mijn zak, totdat ik de ruimte voel om deze te planten op het Zonneplein.

zie ook: Agenda – Tuin aan Zee

Wildeman Over het IJ

Wildeman Over het IJ


Toen ik de trailer zag van Wildeman, zag ik dit als een goede setting om een sjamanistische trance aan te gaan.

Een goede vriendin plaatste een aantal kritische kanttekeningen:
‘Maar wat is het doel van het ritueel?….
Traditioneel heeft elk ritueel een duidelijk doel. Contact met Goden / Voorouders / Spirits maken om met ze communiceren, te onderhandelen, te danken of iets te vragen. Of een ritueel heeft het doel om een bepaalde overgang officieel te markeren, doop, huwelijk, besnijdenis, eerste menstruatie etc.. En dat laatste ging dan altijd gepaard met het eerste.
Pas toen mensen het contact met ‘iets buiten zichzelf’ ‘waren verloren, hier in het westen, zijn rituelen ‘lege hulzen’ geworden waarbij het vooral nog om uiterlijkheden gaat en/of om een feel good ervaring waarbij het alleen nog om het individu gaat.
Kunstenaars, zoals deze mannen, geven hun werk graag nog wat meer sjeu door het tot een ritueel om te dopen. Soms roepen ze daarbij zelfs, onbewust(!), krachten van buiten zichzelf op.’

Mijn antwoord hierop was:
‘ongeacht de intentie van de kunstenaars ga ik met mijn eigen intentie aan de slag bij de wildeman happening, ik zie het dan als oefening in trance’

Voorafgaand aan ‘Wildeman’, heb ik mezelf opnieuw kritisch bevraagd:
Wat is mijn doel eigenlijk?
Afgaand op de trailer, krijg ik het gevoel dat deze setting zich uitstekend leent voor een ‘reis in de benedenwereld’, maar wat kom ik daar doen?
Ik zou graag meer contact krijgen met de chtonische krachten!

De sessie werd in de open lucht ingeleid door twee filosofische verhalen van Jonatan, gebaseerd op een droom en een meditatie, daarna gingen we het gebouw in.

Ik word geblinddoek rondgeleid door het gebouw… begeleidende electronische muziek doen me denken aan Dreamtime Healing Concert

Enerzijds moet ik durven vertrouwen op mijn begeleider, anderzijds ook op mijn eigen gevoel van balans en gronding, vooral als er wat meer tempo wordt gemaakt op een ondergrond met lichte oneffenheden.
Dit doet me denken aan specifieke inwijdingsrituelen, de tocht naar de benedenwereld.

Als ik ga liggen, me laat onderdompelen in de geluiden van de muziek, zijn er momenten dat ik even ‘elders’ ben in de Droomtijd, flarden van beelden komen voorbij en vervagen heel snel.

Zodra ik sta, ontstaat er ruimte en impuls om mee te bewegen op de muziek, voor mij is dit de beste kans om contact te maken met de chtonische krachten…
Beelden en gevoelens stromen door me heen:
De gehoornde helm op mijn hoofd, speer en schild in mijn handen.., mijn handen als klauwen…

….
Het gaat door me heen en ebt weg…

De blinddoek gaat af, ik sta in een halfdonkere ruimte met de anderen, halverwege de zaal staat een halfdoorzichtig gordijn waarachter andere gestalten te zien zijn.
Onder getrommel springt Wildeman door de groep heen.

Rustig aan maken we de overgang naar de dagelijkse werkelijkheid buiten, er is gelegenheid tot napraten.
Leuk gesprek gehad met Robin, hem bevraagd over zijn connectie met sjamanisme, als gemeenschappelijke grond vinden we de trainingen bij Daan van Kampenhout

Ik vond het bijzonder inspirerend om eindelijk (weer) mee te doen aan een (wilde)mannen project!

Zie ook: Voorstelling | Over het IJ Festival