Tag: mystery

Krachtdieren en Goden

Krachtdieren en Goden


Het verschil tussen krachtdieren en goden zie ik als een continuum.
In diverse tradities zie dit terug:
In de Japanse traditie wordt met ‘kami’ een heel scala aangegeven tussen spirits t/m goden, hetzelfde zie je in de chinese traditie waarbij bijvoorbeeld Aap en Draak vergoddelijkte ‘animal spirits’ zijn.
Bij de Native American zijn Raaf en Buffel zowel ‘totemdier’ alsook goden.
In de Nordische traditie baart Loki als Merrie.
Bij de Grieken staat Zeus bekend als shapechanger, hij paart met vrouwen als Zwaan of Stier.
In de Egyptische traditie heb je dier-mens composiet godvormen.
Diverse Hindu-goden, met name Visnu hebben een dier-avatar.

etc., etc., etc.

Het verschil in ‘energie’ zit volgens mij in het opgeroepen ‘aspect’.
Zo kan bijvoorbeeld Bastet opgeroepen worden als Kat, Vrouw, KatVrouw…

Oude zielen vs nieuwe zielen

Oude zielen vs nieuwe zielen


Het idee van oude vs nieuwe zielen komt uit de  New Age, waarschijnlijk overgenomen uit de theosofie, het idee is kennelijk dat zielen die al heel vaak gereincarneerd zijn de titel ‘oude zielen’ krijgen terwijl zielen met weinig reincarnatie-ervaring ‘nieuwe zielen’ worden genoemd.
Van oude zielen wordt verondersteld dat ze meer ervaring en dus meer wijsheid hebben vergaard dan jonge zielen.

Daar valt natuurlijk tegen te werpen, dat een oude ziel ondanks zoveel reincarnaties is ‘blijven zitten’ en de leerschool nogmaals moet overdoen terwijl nieuwe zielen het potentieel hebben om binnen 1 leven te slagen.

Waar die nieuwe zielen vandaan moeten komen is me ook niet duidelijk, het lijkt erop dat er steeds meer bijgemaakt moeten worden om de overbevolking van de aarde bij te houden.

Reincarnatie, hoe zit dat?

Reincarnatie, hoe zit dat?


De oudste documentatie over reincarnatie kom ik tegen in het Hinduisme, kort door de bocht geformuleerd kwam dat neer op de wet van karma: je daden hebben consequenties voor je reincarnatie.

In het latere vormen van Hinduisme en Buddhisme, zoals terug te vinden in het Tibetaans Dodenboek kom je het idee tegen dat je via specifieke rituelen en meditaties invloed kan uitoefenen op je reincarnatie, zelfs in je stervens-uur en in de periode tussen wedergeboortes.

Het idee dat je in de periode tussen wedergeboortes kan kiezen voor een specifieke reincarnatie als ‘les’ komt volgens mij uit het gedachtengoed van New-Age, eigenlijk een variant op het Christelijke idee dat je hele levensloop een les is ter voorbereiding op het hiernamaals.

Wat betreft reincarnatie stel ik me agnostisch op, ik kan het niet bevestigen of ontkennen vanuit eigen ervaring.

Nu weet ik best wel dat er mensen zijn met reincarnatie-ervaringen, maar dat bewijst natuurlijk niet dat iedereen reincarneert.
Het is dus een kwestie van geloven of niet, en in mijn geval zeg ik ‘misschien heb ik een en ander reeds eerder meegemaakt in een hypothetisch vorig leven’.

De doctrine, dat iemand zijn huidige levensomstandigheden heeft gekozen als levensles, of dat het de consequenties zijn van slecht karma uit het verleden, is in mijn visie even repressief als de doctrine van erfzonde.
Dan worden de meest afgrijselijke levensomstandigheden van een persoon verklaard met: hiervoor heb je gekozen, het is resultaat van slecht karma, het is erfzonde.
Wat mij betreft weiger ik te geloven in dit soort repressieve doctrines.

Seizoens-viering: Lente 2008

Seizoens-viering: Lente 2008


LENTE RITUEEL OP ZATERDAG 22 MAART

Een aantal actieve paganisten hebben onlangs besloten om in 2008 met elkaar 4 openbare seizoensrituelen in Amsterdam te organiseren:

  • Lente-equinox in maart
  • Zomer-zonnewende in juni
  • Herfst- equinox in september
  • Winter-zonnewende in december

De vieringen zullen algemeen van aard zijn en zijn niet aan een bepaalde traditie gebonden.
Er zal ruimte zijn voor de persoonlijke beleving van de deelnemers.
De Reclaiming ‘principes van eenheid’ zijn een belangrijke inspiratiebron voor de organisatie.

Graag van te voren opgeven, via het inschrijfformulier op de site http://vierseizoenen.woelmuis.nl/

Zin en onzin van inwijdingen

Zin en onzin van inwijdingen


Traditionele Wicca gaat ervan uit dat je alleen in een coven onder leiding van een Hogepriester(es) ingewijd kan worden.

Het idee dat je alleen in een groep onder leiding van een Meester(es) ingewijd kan worden kom je ook tegen in andere vormen van esoterie

Er zijn echter ook andere stromingen in het paganisme die geloven in zelf-inwijding.

Persoonlijk ben ik van mening dat bijzondere gebeurtenissen in je leven inzichten kunnen geven die vormen van inwijdingen zijn.

Inwijding zie ik als een moment van openbaring, waarin je ‘iets’ onthuld wordt over jezelf en de wereld om je heen.

Gedurende je hele leven kan je verschillende momenten van inwijding ondergaan, vandaar dat traditionele culturen vaak ‘rites de passage’ kennen.

Stel je voor dat…

Stel je voor dat…


Ik ben dol op SF en Fantasy, vooral als er gespeeld wordt met alternatieve werkelijkheden.
Pure speculaties die tot het uiterste worden uitgesponnen, in de zin van wat als…

Eigenlijk is zo’n zinnetje ‘wat als…’ heel erg subversief, je onderzoekt heel serieus een paradigma dat afwijkt van de gangbare, maar dan op een manier die een eigen logica heeft.

Orthodoxe machthebbers doen vaak veel moeite om dit soort speculaties de kop in te drukken, want met zo’n zinnetje ‘wat als…’ stel je eigenlijk een gangbaar dogma ter discussie, en waar een dogma ter discussie wordt gesteld kan een heel machtsstructuur aan dogma’s ter discussie gesteld worden.

Euclides stelde dat de kortste afstand tussen twee punten een rechte lijn is, en met je boerenvestand kan je dat zien als een waarheid als een koe waar niet aan te tornen is.
Maar toen vroeg iemand zich af: ‘wat als de korste afstanden tussen twee punten GEEN rechte lijn is, maar een kromme?’
Bingo! Instant herrie onder de wiskundigen, waardoor mensen nu nog zich helemaal suf kunnen piekeren over Non-euclidische wiskunde, met implicaties voor reizen door de tijdruimte.

In de Europese middeleeuwen was iederen het met elkaar eens  dat de aarde plat en vierkant is.
Totdat er zo’n vrijdenker opstond en de gevreesde woorden uitsprak: ‘wat als de aarde NIET plat en vierkant is, maar rond als een bal?
Om deze vraag zijn er nogal wat mensen door de Inquisitie vervolgd.

In Europa en Amerika geloven de meeste mensen dat Democratie de meest perfecte regeringsvorm is.
Maar wat als Democratie NIET de meeste perfecte regeringsvorm is, maar in plaats daarvan de Tyrannie?
Plato speculeerde er reeds over, dat in het laatste geval, een goede filosoof slechts 1 man hoefde te verbeteren.

‘Wat als…’ is een krachtige vraag dat chaos en verandering te weeg kan brengen.
Een maatschappij, waarin die vraag niet meer gesteld mag worden, stagneert.

Ragnarok, een voorspelling van het verleden?

Ragnarok, een voorspelling van het verleden?


Ragnarok, het (nood)lot der Goden, de eindstrijd waarin het complete Viking-pantheon onderling strijd levert: Asen en Wanen strijden tegen de Reuzen en ander gespuis; uiteindelijk wordt het hele pantheon vernietigd, de antagonisten moorden elkaar uit.

Het verhaal eindigt met een nieuw pantheon, samengesteld uit een paar overlevenden (zonen van Odin en Thor) en een paar wedergeboortes van eerder overleden goden (Balder & Hoder).

Dit verhaal wordt door sommige mensen tegenwoordig gezien als een voorspelling van Armageddon, maar voor hetzelfde geld zou je het kunnen duiden als een voorspelling van het einde van het Viking-pantheon, want dit verhaal werd opgetekend aan het einde van het Viking-tijdperk.

Significant is volgens mij de terugkeer van de Lichtgod Balder uit het dodenrijk, waarbij hij zich verzoent met Hoder die hem destijds per ongeluk doodde. Je zou daarin een voorafschaduwing kunnen zien van de komst van de Witte Christus, want tegen de tijd dat het verhaal van de Ragnarok werd opgetekend waren vele voormalige Viking-rijken bezig om over te gaan naar het christendom.

Priesterschap

Priesterschap


Authentiek priesterschap heeft volgens mij te maken met roeping, door de goden geroepen worden, vergelijkbaar met gnosis: een innerlijk weten, je weet wat je te doen staat, ongeacht wat de maatschappelijke of de religieuze doctrines.
Priesterschap gaat verder dan leken-deelname aan het religieuze leven, het heeft volgens mij ook te maken met leiderschap, voorbeeldfunctie voor de gemeenschap.
Van een priester zou ik ook meer verwachten mbt contact met de goden, praktische kennis van relieuze en menselijke kwesties.

Een priester, die zijn/haar roeping werkelijk doorleeft, in de praktijk brengt, dat is iemand die ik kan respecteren, ongeacht de stroming.

Overigens ben ik van mening, dat de maatschappelijke functie van de priester minstens even belangrijk is als de sacrale functie.
Het soort priesterschap dat mij het meeste aanspreekt is er een dat zich midden in de maatschappij beweegt, met de nadruk op pastoraal werk.

Wat natuurlijk niet uitsluit, dat iemand anders kiest voor een ander soort priesterschap, bijv. met de (exclusieve) nadruk op de sacrale functie of het andere uiterste de nadruk op de maatschappelijke functie.
Binnen diverse tradities zie je ook verschillende soorten priesters, elk met hun eigen specialisaties.

Aboriginal Art Museum

Aboriginal Art Museum


De rondleiding in het museum was heel inspirerend:

Bij het kijken naar zo’n Aboriginal schilderij met stippeltjespatroon moest ik even met een andere blik kijken, door de oogharen een beetje wazig bijvoorbeeld, zo zag ik een heel landschap wat ook later bleek te kloppen volgens het kaartje naast het schilderij.
Eigenlijk moet je zoiets zien in de rituele context waarin het wordt gemaakt, in de combinatie met zang, dans, verhaal over de Droomtijd.

De totempalen waren op een bijzondere manier bij elkaar gezet, aan de noordzijde afgezaagde boomstammen met stippeltjespatroon (symbool voor lichtjes bij nacht, van de aankomende schepen van de kolonisten) en kraanvogelveren (symbool voor de Aboriginal Wachters), aan de zuidzijde boomstammen waarvan de bovenzijde symbolische wortels toonden (voor het contact met de voorouders).

Een paar thema’s uitgelicht die ik ook in andere tradities ben tegengekomen:
De Witte Vogel als voorbode van de Dood.
De Kraanvogel als Wachter.
Het Magische Landschap dat samenvloeit met de Alledaagse Werkelijkheid.
De traditioneel vastgelegde rol van het individu in de samenleving.
Het belang van de orale traditie.
De noodzaak voor geheimhouding mbt specifieke details van de traditie.

Wat zijn Elven?

Wat zijn Elven?


Mbt de Keltische elven gaan de oude verhalen in de Ierse traditie over goddelijke wezens, die in een veldslag door mensen werden verslagen en naar de holle heuvels werden verbannen.
Ook bij dit type elven komen beroemde smeden voor (Zoals Govannon), en zijn onderaardse schatten te vinden (Zoals bij Arawn, heer van de onderwereld).
Samhain was zo gevaarlijk, omdat juist dan de Sidh uit de heuvels konden komen om rond te spoken.
In latere verhalen kom je ze ook meer tegen in (afgelegen) bossen.
Goden-voorouders-dodenrijk zijn dus ook voor deze elven mogelijke associaties.
Mbt de Nordische svart-alvar moet ik inderdaad eerder denken aan dwergen, chtonische onderwereld-types, via de associatie met mineralen ook te associeren met smeedkunst en schatten.

De Elzenkoning zou een verkeerde vertaling zijn van het Deense Ellerkonge, Elvenkoning, maar via die associatie wordt een natuurwezen samengevoegd tot Heer van de Dood.
Anderzijds, het hoofd van Bran (‘Els’) word na zijn dood nog geraadpleegd als Orakel, en later komt hij als Heer van de Onderwereld slag leveren tegen Gwydion (zie ook ‘the battle of the trees’)

Misschien dat de mythos van Elven valt terug te voeren tot een voorouder-cultus of dodencultus, maar de associatie naar natuurgeesten hoort er ook bij.
Wellicht een synthese, het idee dat voorouders als boomgeest voortleven?