Vandaag deed ik mee met de storytelling game met Petra Ardai (immersieve storytelling), Jörgen Gario Unom (spoken word) & Esther Verhamme (online storytelling).
We waren met een selecte groep.
Naast de organisatoren waren er twee gasten die ook betrokken waren bij het warming up festival, een groot aantal aanmelders had zich weer afgemeld wegens ziekte en/of slecht weder.
Dus zoals het nu liep had ik praktisch een prive workshop!
We begonnen met wat lijfwerk:
Rekken, strekken…
Daarna gingen we in een kring staan, verbonden met anderhalvemeter-stokken, samen spontaan te bewegen, een bijzondere uitdaging!
Vervolgens liepen we elk voor zich de paden van onze herinneringen in de ruimte.
Omdat ik veel verhuist ben, heb ik weinig herinneringspaden uit mijn jeugd, maar wel recente routes die ik veel heb gelopen met diverse wandelingen sinds de lockdown.
Mijn meest favoriete route gaat langs magische plekken in mijn wijk, de liminale plaatsen: DDR-bouw naast Amsterdamse school, Old-school kapper naast yuppen-koffietent, nazaten van havenarbeiders naast bakfietsmoeders, krakers broedplaatsen naast upscale expat woontorens.
Het liefste loop ik langs de holle boom waar ik doorheen kan kijken naar de andere werkelijkheid, en de natuurtuin waar kinderen kunnen spelen en fikkie kunnen stoken in de vuurschaal.
Het schuurt op die plekken waar verschillende bubbels op elkaar botsen, en juist door dat schuren ontstaat een bijzondere energie!
Met een grote verzameling stokken bouwen we een gezamenlijke habitat voor ons verhaal, mijn favoriete plekken geef ik een plaats in het geheel.
Samen geven we vorm aan ons verhaal, een gemeenschap die bedreigd wordt door externe en interne factoren, vergelijkbaar met ‘the Quiet Year‘:
Een verzameling van hutten op palen, midden in de oceaan, restanten van een beschaving na extreme klimaatveranderingen.
Tot mijn verassing krijgt de holle boom een centrale plek in de gemeenschap, als laatste overlevende boom.
De gemeenschap staat onder spanning door een aankomende orkaan, iedereen schiet in de overlevingsstand, er ontstaan onderlinge conflicten door toenemend gebrek aan levensbenodigdheden.
De holle boom sluit de holte, keert naar binnen; de laatste nakomelingen van het geslacht van Adam en Eva verliezen hun gevoel voor veiligheid, de laatste dieren gaan zich te buiten in voortplantingsdrift in de hoop dat nog iets overleeft.
Hoe het tij te keren?
De holle boom herinnert zich een oud gebed:
“I must not fear.Fear is the mind-killer.
Fear is the little-death that brings total obliteration.
I will face my fear.I will permit it to pass over me and through me.
And when it has gone past, I will turn the inner eye to see its path.
Where the fear has gone there will be nothing.
Only I will remain.”
Dan opent de holle boom de holte, geeft toegang aan vluchtende kleine wezens…
De mensen hervinden door dit gebeuren hun gevoel voor veiligheid….
De orkaan neemt in kracht af…
Ping: Rehearsing the Revolution – Tolhuistuin
Ik ben onder de indruk van hun intenties…
You must be logged in to post a comment.