Tag: spirituality

Reisblog: Yogyakarta, reli-tour

Reisblog: Yogyakarta, reli-tour


Vandaag is het offerfeest, de stralen zijn rustig omdat de meeste mensen zich al hebben verzameld bij de moskee of andere verzamelpunten om bloedoffers te brengen. Overal valt het gezang te horen ‘God is Groot’ .

In de Javaanse spiritualiteit wordt gesteld dat er 1 God is, met meerdere verschijningsvormen en wegen om daartoe te komen, dit is ook vastgelegd in de staatsfilosofie Panca Sila, waar centraal staat ‘het na volgen van de Allerhoogste’, met als centrale spreuk: ‘eenheid in verscheidenheid’.

De dag begonnen op een plek, waar twee waringin (banyan) bomen samenkomen bij een heilige bron.
IMG_5129.JPGHier komen mensen offers en gebeden brengen, de genius loci worden gezien als intermediair naar de hogere machten. Deze plek is gewijd aan Semar, de goddelijke grappenmaker, aan wie een wijsheid wordt toegekend die groter is dan de Goden.

Terwijl we hier zitten, komen drie mannen offeren en bidden.

IMG_5126.JPGBij degene die de voorbede doet, is er een moment dat ik meen waar te nemen dat Spirit door hem spreekt, zijn stem en houding verandert, en het vuur van de wierook buigt zich in zijn richting. Helaas spreekt hij Hoog-Javaans, ik kan niet verstaan wat zijn boodschap is. Toch wel even een kippenvelmoment, om hier de aanwezigheid van de Oude spirits te kunnen voelen, terwijl op de achtergrond de woestijngod wordt aangeroepen.

IMG_5134.JPGNaast deze plek staat Ganesh, hier brengen we ons offer, hier vraag ik nogmaals om zegen voor mijn Reis.

IMG_5181.JPGWe reizen door naar respectievelijk een katholieke Kerk en een Moskee: beiden hebben gemeenschappelijk dat ze ook mensen van andere religies verwelkomen, en in hun bouwstijl zijn invloeden te zien van andere stromingen.

IMG_5177.JPGDe tour wordt afgesloten in de oudste Chinese Tempel van Yogyakarta, deze was tweehonderd jaar gebeden opgericht toen de toenmalige sultan een Chinese vrouw huwde.

IMG_5192.JPGDe beeldtaal van deze Tempel is voor mij nog het meest nabij!

Reisblog: Yogyakarta, kruiden & massages

Reisblog: Yogyakarta, kruiden & massages


Bij de gids achterop door het drukke verkeer sjezen, elke keer wordt het een beetje minder eng. Al met al sneller en goedkoper dan per taxi. Ook Yogyakarta is drukker dan vroeger, de straat oversteken blijft een avontuur, en ik zie ook hier mensen met mondkapjes vanwege de smog.

Op bezoek bij de plek waar al drie generaties lang Jamu (traditionele Javaanse kruidenmedicijnen) handgemaakt worden.

IMG_5096.JPGIk kreeg een kruidendrankje tegen mijn verkoudheid, hier zaten verschillende ingredienten in: gember, curcuma, honing, wijn, melk, eierdooier en verder wat geheime familierecepten.
Ik herinner me ook een drankje dat mijn vader wel eens nam, kencur (galanga), dat vond ik destijds niet te pruimen maar nu met een behoorlijke dosis honing is het goed te doen.

Bij de kruidenmarkt vertelde de gids over de diverse verkrijgbare kruiden, de meeste waren geschikt voor de huis-tuin-en keuken kwaaltjes: verkoudheid, verstopping, diarrhee, futloosheid, maanstonden, potentie, libido, etc.
Een paar items waren wel heel specialistisch, zo heb ik een stuk wortel meegenomen die gebruikt wordt om kwade invloeden te verdrijven.

IMG_5103Na de kruiden-excursie langs de blinde masseur in een massage-Instituut dat door de regering wordt gesubsidieerd: Blinde mannen leren hier het vak zodat ze hun kost en inwoning kunnen verdienen en wat extra overhouden, een soort Sociale werkplaats in Nederlandse ogen. Voor Europese begrippen is deze locatie nogal smoezelig, je moet geen smetvrees hebben!
IMG_5109.JPG

De massage was behoorlijk stevig, ik hoorde later van mijn gids dat de masseurs het wel prettig vinden om zich te kunnen uitleven bij Aziatische mensen, want bij witte mensen moeten ze zich meer inhouden. Specifieke drukpunten en energiebanen zijn stevig aangepakt om mijn verkoudheid te verdrijven.

IMG_5112.JPGDe ochtend afgesloten met een gezichtsmasker behandeling, dat vond ik wel grappig. Daarna liet de gids nog wat zakjes kruiden zien, interessant om te zien dat zeker een kwart over libido ging. Het leukste vond ik de Madurese joystick in drie varianten: Kalk, kruiden, kristal. Bedoeld voor de libido van de vrouw, knipoog, als u begrijpt wat ik bedoel, grijns.

Voor morgen heb ik een excursie langs de belangrijkste vormen van spiritualiteit in deze omgeving: Christendom, Islam, Buddhisme, Hinduisme, Animisme…ik ben benieuwd of de Chinese invloeden ook nog worden genoemd. Overigens is morgen het Offerfeest, dus moet ik een slag om de arm houden.

Reisblog: Yogyakarta, herinneringen

Reisblog: Yogyakarta, herinneringen


Gister uit eten geweest met Jacobus, waarmee ik als kind nog Lego had gespeeld. Dat herinnerde hij zich nog, omdat dit spel in onze stad toen nog niet beschikbaar was. Ik herinnerde me nog dat ik destijds regelmatig bij hun kwam spelen, zijn vader was ook dominee, en mijn moeder ging bij hun in de buurt naar de markt. Hij herinnerde zich dat mijn Maleis destijds nogal stijf was, het heeft er dus nooit goed in gezeten. Wat dat betreft is mijn zus vanaf haar geboorte te Yogyakarta veel meer ingeburgerd dan ik ooit kan zijn, ik heb hier niet zulke diepe wortels.
Het huis bezocht waar ik het langst heb gewoond, en waar mijn zus is geboren. ..
IMG_5030
Op die plek staat nu een bank en een universiteit met drie verdiepingen; oorspronkelijk was dit een koloniaal zendingshuis in oude stijl, maar nu is alles anders. We hadden een grote tuin met allerlei bomen: kokos, mango, papaya, jambu, moerbij….alles weg, afgezien van een tweetal grote bomen op de binnen plaats.

IMG_5031.JPGDeze plek heb ik destijds nog ervaren als mijn ouderlijk huis, het is toch wel verdrietig dat dit er niet meer is.
Een troost is, dat een hele collegezaal is vernoemd naar mijn vader, die goed was in fondsenwerving voor de kerk.IMG_5032.JPG

Het allereerste huis, waar ik heb gewoond, was gelukkig nog terug te vinden:
IMG_5036.JPG
vlak naast een Balinese Tempel; ik herinner me dat ik wel eens met vrienden op de aangrenzende muur heb geklommen, om de meisjes te zien die leskregen in Balinese dans. Deze keer ben ik voor het eerst die Tempel binnen gegegaan.

IMG_5041De middelbare school, waar ik naar toe ging, was door Indische Chinese Christenen gebouwd op het terrein van de Chinese Tempel; zo hebben wij in de schoolpauzes nog kunnen zien dat een Javaanse poppenspeler het schimmenspel op opvoerde in de Tempel .

IMG_5045Ook deze Tempel ben ik voor het eerst binnengegaan, en voortbordurend op vorig orakel (bij Sam Po Kong) extra steun gevraagd voor het knelpunt van dat orakel, maar het vervolg orakel kon me als beste antwoord alleen geduld aanraden.
IMG_5053.JPG
Vers 11 moet ik weer nalezen!

IMG_5064.JPGDe kerk en bijbehorende school waarmee ik begon in deze stad, waren nog goed herkenbaar, maar in mijn kindergeheugen was dit alles groter!

Deze excursie afgesloten met Gudeg als lunch.

Terug op hotel, tijd voor rust en reflectie!

Reisblog: Yogyakarta, rust en reflectie 

Reisblog: Yogyakarta, rust en reflectie 


Vandaag rust ingepland, na al die intensieve uitjes moet ik écht bijkomen van wandelen, rondkijken, foto’s maken, bezienswaardigheden, winkelen, musea, natuur, cultuur…mijn verkoudheid is nog niet over maar de kruidendrankjes helpen wel in herstel. Een klassiek Javaanse massage aangevraagd, deze was vakkundig stevig, maar ik mis wel de persoonlijke touch van Majjingol te Amsterdam.

Cicak de hagedis kwam even langs om gedag te zeggen, voelt aan als welkomstgroet in Yogyakarta.

Nu mijn vaste chauffeur weer weg is,  kom ik niet in de verleiding om de hele dag vol te boeken met evenementen, en realiseer ik me weer hoe ik deze rustmomenten écht moet nemen, ME-time inboeken!

Overdenkingen: vanaf begin van deze reis, en daarvoor al tijdens de voorbereidingen, blog ik bijna dagelijks en upload ik mijn foto’s via Instagram naar Facebook, zodat vrienden de beelden en ook nog tekst en uitleg kunnen volgen, maar er is veel wat niet overgedragen kan worden in woord en beeld alleen.

Tijdens deze reis herbeleef ik herinneringen, de goede en de slechte; ik hervind stukjes van mijn ziel, ik roep ze met gedachten en gezang.

‘As I sailed into Shadow, a white bird of my desire came and sat upon my right shoulder…a black bird of my desire came and sat upon my left shoulder….(Roger Zelazny, Nine princes in Amber)

Terwijl ik het citaat opschrijf realiseer ik me dat Oude Eenoog ook hier even bij me langskomt om me wat inspiratie in te fluisteren.  Helaas is hier geen mede, en zelfs arak is moeilijk te krijgen, maar ik kan wel thee met koek delen, ik ben dankbaar voor dit moment van rust en inspiratie!

Deze ochtend zonder ik me af op mijn kamer; via de open deur en raam zie en hoor ik wat bedrijvigheid op de achtergrond, maar ook hier is de sluier tussen de werelden dunner dan in Nederland.

Reisblog: Yogyakarta, diversiteit

Reisblog: Yogyakarta, diversiteit


De dag begonnen met een excursie in het paleis van Hamengkubuwono X, een moderne sultan. Hij heeft slechts 1 vrouw met vier dochters, en wil dat zijn oudste dochter tzt hem opvolgt, een sultane zou een unicum worden!
Er is een traditie, dat de Sultan bij troonsopvolging het Heilige Huwelijk voltooit met Lara Kidul, Godin van de Zuidzee. Hoe zou een sultane dit oplossen?
Hamengubuwono IX was een charismatische man, jammer dat die na de revolutie geen staatshoofd is geworden.
Mijn gids in het paleis was ongeveer van mijn leeftijd, met haar kon ik dus bepaalde herinningen ophalen (Oude kinderspelen die nu door de jeugd dankzij smartphone zijn vergeten helaas). Ook nog erover kunnen hebben dat ik vergeleken met onze jeugd veel meer vrouwen met hoofddoeken zie. Ze vond het zelf allemaal niet zo nodig, een goede Moslim ben je in je hart en niet via uiterlijke kleding, bovendien is de Javaanse Islam vermengd met oude religies (hinduisme, animisme). Ik zag inderdaad ergens in een hoekje een klein offer onopvallend liggen.

Interessant om te weten dat in koloniale tijd dit sultanaat nog veel lokale invloed had, de Diponegoro opstand begon hier, en tijdens de politionele acties was dit de tijdelijke hoofdstad van de republiek. Nog steeds heeft Yogyakarta een aparte status als sultanaat onder de republiek.
kraton

Gekeken naar de productie van Wayang Kulit, het schimmenspel van Hindu oorsprong dat typerend is voor Midden Java, en is nog steeds honderd procent handwerk!

IMG_4545

Zelf houd ik meer van Wayang Golek, de stokpoppen van West-Java. Deze laatsten hebben afzonderlijke poppenseries voor Moslim legendes en Hindu legendes.
golek.JPG

De traditionele batik productie vond ik interessant, de oude kleuren en patronen spreken me meer aan dan de moderne.

IMG_4572

Tussendoor naar de vogelmarkt;IMG_4608.JPG

de dierenvrienden in mijn kennissenkring zouden geschokt zijn van de aanwezigheid van beschermde soorten en hoe met dieren wordt omgegaan, men is hier veel minder sentimenteel met dieren. Behalve vogels ook andere dieren gezien…

IMG_4621.JPG

Bij het traditionele Yogyakarta zilverwerk gekeken hoe dit er aan toe ging, veel verfijnd filigrein bewonderd.
silver.JPG

Wandelend in  de traditionele markten…ik herinner me de geuren,  niet voor de gevoelige zieltjes geschikt, de eetlust vergaat je als je ziet hoe vlees ongekoeld wordt uitgestald.

IMG_4647.JPG
Als intermezzo kwamen we onverwachts terecht bij een Jatilan, waar bij een belangrijke scene van de Ramayana met Kuda Kepang (stokpaard) werd nagespeeld, deze vond ik krachtiger en interessanter dan de toeristenversie die ik onlangs zag!
IMG_4676.JPG

Op de markt uiteindelijk Jamu (kruidenmedicijn) gevonden.

Later kwamen we. een kleurrijke optocht tegen: Diverse groepen in uniformen uit verschillende periodes van het sultanaat, een mooie afsluiting van een intense dag.
IMG_4696.JPG

Het kruidenmedicijn gedronken…’with a spoon and some sugar the medicine goes down’, net als Tom Sawyer realiseer ik mij dat je wel snel beter wordt als het alternatief een drankje van Oma is. Het smaakt naar koffieprut. Maar in de loop van de nacht voel ik dat ik veel troep uitzweet, dit helpt wel, voel me een stuk beter!
IMG_4798.JPG

Reisblog: Borobudur-Semarang

Reisblog: Borobudur-Semarang


Per trein van Bandung naar Yogyakarta was een hele klus…te Yogyakarta bleek dat mijn oorspronkelijke chauffeur een ongeluk had gehad en een vervanger modest laten komen, gelukkig is deze wel gezellig. Hij is een indische chinees, dat schept toch wel een band. Hij liet een foto van zijn collega zien, dat had mijn dubbelganger kunnen zijn.

Te Borobudur de Tempel beklommen.
011borobudur.JPG
Omhoog spiralend ging niet, omdat een sector afgesloten was wegens restauratie. Steile trappen, maar het uitzicht van af de top is mooi!  Aansluitend een kleine Tempel in de buurt  bezocht, vooral het bijbehorend klooster had mooie beelden van Boeddha.

Een stuk verder naar een locatie gegaan ‘Gedong Songo’  wat volgens overlevering negen Tempels zou moeten hebben, maar slechts vijf waren overgebleven. Dichtbij was een Tempel, binnen was een yoni zonder lingham te zien. De overige Tempels zouden hoger in de heuvel zijn, maar toen ik de lange wandeling maakte had ik een afslag gemist dus geen Tempel  meer gezien, kennelijk wilden Ze niet gevonden worden door mij deze keer: Shiva, Durga, Agastya.

Doorrijdend naar Semarang, zien we het uitzicht op de Merapi, de vuurberg; dit mis ik nu in Nederland, vulkanen. Dan moet ik denken aan het lied van Doe Maar: geen berg aan de horizon….

In mijn gesprekken met de chauffeur komen veel herinneringen naar boven, over eten natuurlijk, maar ook over oude gebruiken.

Morgen gaan we in ieder geval naar Chinatown en de Chinese Tempel. De overlevering zegt dat Semarang is opgericht door de grote zeevaarder Zheng Ho.

Ook fijn om te merken dat ik niet zo veel hoe uit te leggen!

Reisblog: op weg naar Borobudur

Reisblog: op weg naar Borobudur


Ik voel me niet zo fit vandaag, slaap nog steeds onrustig, heb veel last van de smog in Bandung.

Op naar de trein Bandung-Yogyakarta, spannend zo in mijn eentje reizen in een vreemde omgeving.

Bij het station zie ik geen witte mensen, ook dat is wennen.

In de trein start een Hollands gezin in, dat geeft toch een vertrouwd gevoel, en langzamerhand wordt dit stuk van de trein steeds witter, veel toeristen.

Ik zit gelukkig bij het raam, ik kijk mijn ogen uit en maak veel foto’s. De zitplaats naast mij blijf to leeg.

Deze dagen voel ik me vaak op mezelf teruggeworpen.

Zo tussen het groen reizen is een verademing na het drukke vervuilde Bandung.
009train

Onderweg neurie ik soms, dan roep ik stukjes van mijn ziel, fragmenten die ik kwijtraakte toen ik destijds hier vertrok.

Dit onderdeel van mijn reis wordt begeleid door Jackal travel…hm…Anubis komt weer langs als gids in de benedenwereld.

Elegua vroeg ook al om mijn aandacht, ik hoop dat hij kretek-sigaretten lekker vindt.

Wildeman Over het IJ

Wildeman Over het IJ


Toen ik de trailer zag van Wildeman, zag ik dit als een goede setting om een sjamanistische trance aan te gaan.

Een goede vriendin plaatste een aantal kritische kanttekeningen:
‘Maar wat is het doel van het ritueel?….
Traditioneel heeft elk ritueel een duidelijk doel. Contact met Goden / Voorouders / Spirits maken om met ze communiceren, te onderhandelen, te danken of iets te vragen. Of een ritueel heeft het doel om een bepaalde overgang officieel te markeren, doop, huwelijk, besnijdenis, eerste menstruatie etc.. En dat laatste ging dan altijd gepaard met het eerste.
Pas toen mensen het contact met ‘iets buiten zichzelf’ ‘waren verloren, hier in het westen, zijn rituelen ‘lege hulzen’ geworden waarbij het vooral nog om uiterlijkheden gaat en/of om een feel good ervaring waarbij het alleen nog om het individu gaat.
Kunstenaars, zoals deze mannen, geven hun werk graag nog wat meer sjeu door het tot een ritueel om te dopen. Soms roepen ze daarbij zelfs, onbewust(!), krachten van buiten zichzelf op.’

Mijn antwoord hierop was:
‘ongeacht de intentie van de kunstenaars ga ik met mijn eigen intentie aan de slag bij de wildeman happening, ik zie het dan als oefening in trance’

Voorafgaand aan ‘Wildeman’, heb ik mezelf opnieuw kritisch bevraagd:
Wat is mijn doel eigenlijk?
Afgaand op de trailer, krijg ik het gevoel dat deze setting zich uitstekend leent voor een ‘reis in de benedenwereld’, maar wat kom ik daar doen?
Ik zou graag meer contact krijgen met de chtonische krachten!

De sessie werd in de open lucht ingeleid door twee filosofische verhalen van Jonatan, gebaseerd op een droom en een meditatie, daarna gingen we het gebouw in.

Ik word geblinddoek rondgeleid door het gebouw… begeleidende electronische muziek doen me denken aan Dreamtime Healing Concert

Enerzijds moet ik durven vertrouwen op mijn begeleider, anderzijds ook op mijn eigen gevoel van balans en gronding, vooral als er wat meer tempo wordt gemaakt op een ondergrond met lichte oneffenheden.
Dit doet me denken aan specifieke inwijdingsrituelen, de tocht naar de benedenwereld.

Als ik ga liggen, me laat onderdompelen in de geluiden van de muziek, zijn er momenten dat ik even ‘elders’ ben in de Droomtijd, flarden van beelden komen voorbij en vervagen heel snel.

Zodra ik sta, ontstaat er ruimte en impuls om mee te bewegen op de muziek, voor mij is dit de beste kans om contact te maken met de chtonische krachten…
Beelden en gevoelens stromen door me heen:
De gehoornde helm op mijn hoofd, speer en schild in mijn handen.., mijn handen als klauwen…

….
Het gaat door me heen en ebt weg…

De blinddoek gaat af, ik sta in een halfdonkere ruimte met de anderen, halverwege de zaal staat een halfdoorzichtig gordijn waarachter andere gestalten te zien zijn.
Onder getrommel springt Wildeman door de groep heen.

Rustig aan maken we de overgang naar de dagelijkse werkelijkheid buiten, er is gelegenheid tot napraten.
Leuk gesprek gehad met Robin, hem bevraagd over zijn connectie met sjamanisme, als gemeenschappelijke grond vinden we de trainingen bij Daan van Kampenhout

Ik vond het bijzonder inspirerend om eindelijk (weer) mee te doen aan een (wilde)mannen project!

Zie ook: Voorstelling | Over het IJ Festival

Op zoek naar Zin @Zinnig Noord 

Op zoek naar Zin @Zinnig Noord 


Sinds 10 October 2015 ben ik lid van de gespreksgroep ‘Op zoek naar…’, mede georganiseerd door leden pioniersplek van de PKN, ‘op zoek naar nieuwe manieren om van betekenis te zijn in een moderne, seculiere tijd en stad’.

Zelf ben ik in de jaren vijftig protestants opgevoed in de multi-religieuze setting van Midden-Java, met sterke invloeden uit de Chinese en Javaanse tradities.
Toen ik merkte, dat mijn multi-religieuze achtergrond niet werd geaccepteerd in de toenmalig verzuilde kerken, heb ik me in de jaren tachtig afgekeerd van de kerkelijke dogmatiek en ben ik andere Wegen gaan bewandelen.

Tot mijn verrassing blijkt  dat de gespreksgroep ‘Op zoek naar…‘ veel meer ruimte biedt voor multi-religieuze zingeving.
Zo ervaar ik Zinnig Noord als een uitgestoken hand van de pioniersplek naar de maatschappij in groter verband, terwijl ikzelf tegelijkertijd mijn hand uitreik naar de PKN.
Overigens ervaar ik bruggen bouwen op deze manier als een uitdaging, het zoeken naar overeenkomsten zonder tegenstellingen te verbloemen.
In tegenstelling tot de missie van de  pioniersplek , ben ik geen onderdeel van de PKN, ik kan me niet vinden in de gangbare dogmatiek van het Christendom.
Als belangrijke overeenkomst zie ik onze gezamenlijke behoefte om op diverse manieren op zoek te gaan naar zingeving.

De gespreksgroep ‘Op zoek naar…’ ervaar ik als een goede mogelijkheid voor het uitwisselen van verschillende invalshoeken op het gebied van zingeving.

Zelf heb ik vanuit mijn invalshoek de meeste inspiratie gevonden bij onderstaande onderwerpen:
Op zoek naar…
Innerlijke kracht
Het wonderbaarlijke
Muziek
Zomer 2016
Nieuwe hoop
Verbinding

Zie ook: Zinnig Noord – Over ZINNIG NOORD

Zinnig Noord – tot bloei komen

Zinnig Noord – tot bloei komen


Overdenking:
“Wat is jouw bloei, waartoe voel je geroepen?
Waarin ben je nu aan het bloeien, op je eigen manier?”

Voorafgaande aan de wandeling, met de routeleider de route voorbereiden, rollen en taken verdelen, sparren over het thema.
Ik vond het belangrijk dat deze wandeling plaatsvond in mijn eigen wijk, met start en eindpunt in wereldse omgeving buiten de kerk.
In mijn visie moet spiritualiteit vooral in de dagelijkse werkelijkheid beleefd en tot uitvoering gebracht worden.
En waarover hebben we het eigenlijk als we spreken over ‘ bloei’?
Bloei is een fase van een doorlopende cyclus: een bloem stelt zich met geur en kleur open om bevrucht te worden; in de volgende fase is de bloem uitgebloeid en verwelkt, maar de bevruchte bloemen dragen vrucht voor de volgende fase.
Een mens is geen bloem, maar in de beeldspraak spreken we van iemand die is opgebloeid, die is dan geinspireerd en stelt zich open voor nieuwe mogelijkheden, die later daadwerkelijk uitgevoerd kunnen worden.
Het gaat om ‘bloei’ in het hier en nu, geen ver afgelegen ideaalbeeld!

Goed doorgenomen, wie doet wat wanneer.
Routeleider voorop om tempo en overgangen in de gaten te houden, achterwacht helemaal aan het einde om de achterhoede te bewaken, in het midden een extra steunpunt die ook oplet.

Zo’n route lopen als mede-organisator is toch heel anders dan gewoon als deelnemer meelopen, nu voelde ik me veel meer betrokken en verantwoordelijk om het proces te bewaken en te faciliteren.
Ik moest weer denken aan andere spirituele wandelingen waar ik aan heb meegewerkt, toen was ik vaak in de rol van Wachter; destijds voornamelijk in assisterende rol, nu meer als co-pilot.

Als ritueel begeleider nam ik de verantwoording voor drie mini-rituelen:
Warming-up vooraf: contact met je voeten, gronden, vervolgens vanuit het contact met de aarde  je armen strekken, openen als een bloem met het gezicht naar de hemel toe.
Tijdens de wandeling nam iedereen een kleurig stuk lint als focus voor het thema ‘bloei’; voor mij voelde het wel prettig aan om deze aan mijn linkerpols te binden.
Halverwege de wandeling: eenieder die dit wilde, kon de lint (al dan niet beschreven met inzicht, wens of gebed) aan een boom binden.
Daarna vond ik het wel passend om wat water te schenken aan de boom.
Aan het einde van de wandeling ‘cooling down’:
Contact met je voeten, gronden, vanuit het contact met de aarde reiken naar de hemel, de verzamelde energie, inspiratie en inzichten bundelen en tot je nemen.

We sloten af met gezamenlijk brood en soep, op de plek waar we begonnen zijn we geeindigd: Lokaal Spaanders

Inspiratie:
Onlangs zag ik in mijn tuin hoe een hommel in een bloem dook, dit beeld nam ik met me mee tijdens de stiltewandeling. Terwijl een deel van mijn aandacht bezig was met procesbewaking van het wandelen, was een ander deel van mijn aandacht bezig met dit beeld van mezelf openstellen als een bloem, opdat Ibbur zich welkom bij me voelt.

Zie ook: Zinnig Noord – Stiltewandelingen in en om Amsterdam Noord