Today I was invited to join a Tariqa…
Is this an answer of my old dream of community-building? Will this help me to reconnect to my matrilineal ancestors? Am I willing to commit myself to this circle?
Seen this, done that in another lifetime, broke my heart when I had to choose for my own path when it diverged from the common ground.
So I questioned the Ummah: do we share a common vision, do we agree on methods and means?
For sure, I have to reconnect to the times and places when/where I grew up in the years of living dangerously.
I asked the oracle: is this the right path for what I have to do?
Comment: It feels like building a house on sand during the rainy season.
I am not so sure about really having a common ground, the grounding seems unreliable.
Vandaag liep ik tweemaal het Labyrinth in de Hoftuin van de Hermitage, met de intentie om me te bezinnen op terugkerende themas in relationele sfeer.
Het labyrinth meditatief inlopen, ervaar ik vaak als de afdaling van Innanna in de onderwereld.
De eerste ronde deed ik op blote voeten, om de verschillen in de ondergrond goed te kunnen voelen: gras, grind, grote kiezels, houtsnippers, zand…
Gaandeweg voelde ik me gesteund door mijn gidsen en helpers, vooral toen het pad moeizaam werd….
De houtsnippers vond ik verraderlijk, op zich zacht materiaal, maar met het risico van splinters…wat mij doet denken aan bepaalde ontmoetingen waarbij ik me meteen op mijn hoede voel omdat het te mooi lijkt om waar te zijn, en waarbij later ook blijkt dat het te mooi was om waar te zijn.
Het zand was wel prettig onder mijn voeten, maar deed me ook denken aan de woestijn, dit associeerde ik dan weer aan de barre periodes in mijn relatieleven.
Het grind was vrij neutraal, hier had ik weinig mee…sommige ontmoetingen zijn ook zo: niet koud, niet heet, maar lauw en smakeloos, ze laten geen indruk achter.
De grote kiezels waren confronterend, hier ging ik ook door de moeizame pijnlijke periodes van mijn liefdesleven.
Het gras was een verademing, verkoelend aan mijn voeten, net als de periodes dat alles in een stroom als het ware vanzelf goed gaat…
In het centrum van het labyrinth aangekomen, ervoer ik een moment van rust en genezing. Vele lasten waren van mijn rug verdwenen onderweg…
Na een moment van stilte, werd het weer tijd om het labyrinth uit te lopen, een stuk lichter, en met de gewaarwording dat mijn gidsen en helpers bij me bleven.
De tweede ronde deed ik met mijn schoenen aan. Nu kon ik me meer concentreren op de visuele schoonheid van het labyrinth.
Vooral de grote kiezels vielen me nu op! Aha!
De stukken in mijn leven, die me de meeste pijn gaven, brachten ook de mooiste ervaringen tegelijkertijd!
In het centrum aangekomen, ervoer ik hoe ik vanuit de allerdiepste bodem van de benedenwereld contact kon maken met de bovenwereld.
Dit was het belangrijkste inzicht dat ik met me mee kon nemen toen ik weer het labyrinth uitging!
Vandaag hadden we afsluiting van het seizoen ‘op zoek naar…’
Thema voor deze keer was ‘op zoek naar de zomer’
Het oorspronkelijke plan was om te gaan picknicken in het Twiske, maar vanwege sombere weersvoorspellingen werd er druk gemaild over alternatieve verzamelplekken: Bethelkerk bleek op het laatste moment al volgeboekt, Zonneplein was een goed alternatief, dichtbij genoeg om mensen in huiselijke sfeer uit te nodigen.
Iedereen had wat eten en drinken meegenomen voor potluck, de gezelligheid zat er snel in!
Aan het begin van de samenkomst ging de hoorn met zelfgebrouwen bier rond, om heilswensen te delen en uit te spreken.
‘op de zomer, deze bijeenkomst van gemeenschap der mensen, heil en zegen’
En natuurlijk moest er ook een plengoffer gebracht worden aan de spirit van het land.
Het is fijn om elkaar beter te leren kennen in huiselijke sfeer, zo krijgen gedeelde verhalen ook echt een gezicht.
Samen eten en drinken, van die kleine huisrituelen die van groot belang zijn voor community building in de praktijk.
Gezellig kletsen over van alles….
Diverse voorwerpen in het huis, hebben hun eigen verhaal en bieden gespreksstof.
Dit was een fijne dag, met dank aan alle helpers, zowel de zichtbare als de onzichtbare!
Op mijn verzoek begonnen we de wandeling in het hart van Tuindorp Oostzaan, het Zonneplein: hier kwam de wijk destijds in opstand toen de buurtfunctie dreigde te verdwijnen.
Sindsdien is veel gebeurd:
Er zijn nieuwkomers die het toch wagen om hun droom te manifesteren:
een hip koffiehuis
een pop-up restaurant Dit soort acties sluiten aan op mijn droom van community building!
Verder wandelend kregen we als thema:
Herinner jij je een droom, die van invloed is geweest op je leven?
Ik ben van jongs af aan een sterke dromer geweest: na de dood van mijn grootvader, toen ik vier jaar was, heb ik tien jaar lang dromen gehad over de Dood die aan me verscheen als een skelet. Dreamquest of unknown kadath heeft een sterke invloed op me gehad, dit was mijn eerste richtingaanwijzer voor droomreizen in de droomtijd, en ik werd verder geholpen met methodes uit het neosjamanisme.
Vele dromen zijn ‘slechts’ verwerkingsdromen, waarin ik de stress van alledag verwerk, maar soms heb ik ook heldere dromen waarin ik besef dat ik droom, dromen met een boodschap uit de andere werkelijkheid die ik me helder genoeg herinner om later op te schrijven.
Het verhaal van de Jakobsladder doet me denken aan sjamanistische trancereizen naar de bovenwereld, waarbij verbinding tussen bovenwereld en midden aarde vice-versa worden gelegd, de uitdaging is dan ook om de inspiratie van spirit uit te voeren in de dagelijkse werkelijkheid. Soms lukt dat, als ik me echt open stel voor die inspiratie, en die ook lijfelijk door me heen laat gaan.
Het blijft lastig om dit soort ervaringen te verwoorden in een ‘taal’ die voor mijn toehoorder invoelbaar blijft, en toch voel ik dat het belangrijk is om een poging te doen om iets van deze kennis en ervaring door te geven, omdat het leven zoveel rijker wordt aan inzicht.
Tijdens de stiltewandeling ervaarde ik de uitdaging om enerzijds geaard te lopen en anderzijds mijn blik te openen voor de andere werkelijkheid.
Er waren een paar momenten die me bijstaan:
Tijdens het passeren van een holle boom, zag ik een doorkijk naar het landschap er achter…
Een stuk verderop zag ik Reiger, bijna onzichtbaar verscholen tussen dik bladerdek van een boom langs het water…
Na een tijdje wandelen in stilte, kregen we de gelegenheid om in tweetallen uit te wisselen.
Gelukkig had ik een gesprekspartner waarmee ik de kans kreeg om diep in uitwisseling te kunnen gaan over onze ervaringen met dromen.
Wat was voor mij het kernwoord van deze dag?
Dreamquest!
Vandaag voelde ik me geroepen om op bezoek te gaan bij De Groene Godin, en de gelegenheid te nemen om het Ramayana verhaal te vertellen aan de hand van twee Wayang Golek Purwa: Rama en Sita.
Eigenlijk zijn deze poppen vrij eenvoudig te vinden voor toeristen, ik heb dit type verschillende keren in diverse kringloop winkels gezien, zelf kreeg ik ze van vrienden. De twee poppen wilden deze keer wel met me mee, het werd tijd dat ze verder konden gaan naar een ander.
Thuis had ik tot nog toe geen ritueel werk met deze poppen gedaan, ze keken als wachters uit op mijn zuidelijk gelegen tuin en werden voornamelijk opgeladen door de zon, ik ervaarde hen dan ook als vrij rustig en weinig beladen.
Tijdens mijn verhaal nam ik een van de poppen ter hand, en terwijl ik deze in beweging bracht voelde ik dat het levendig werd, ik werd hierdoor uitgenodigd om in een andere staat van bewustzijn te gaan.
Vanwege de setting waar ik me bevond, heb ik dit kort gehouden.
Dit gebeuren verraste me wel, deze poppen bleken krachtiger dan ik had verwacht, kennelijk hadden ze toch ‘iets’ opgepikt van de energie in mijn huis!
Terloops werd door een van de aanwezigen verwezen naar een traditie, die zegt dat een eenzame pop ongeluk brengt, terwijl ik de nadruk leg op het gegeven dat zo’n pop zich prettiger voelt als deze samen is met een gezel.
Er zijn in de indische gemeenschap nogal wat spookverhalen in omloop over dit soort poppen, maar zelf wilde ik niet zoveel nadruk leggen op sensatieverhalen uit de tweede hand.
Aan het slot van mijn verhaal had ik deze poppen willen schenken aan de eigenaars van deze winkel, omdat ze onlangs een jubileum hadden, maar het bleek passender om ze weg te schenken aan een ander koppel die veel affiniteit bleken te hebben met dit type spirit-doll.
Na wat ikzelf heb ervaren met deze poppen, besefte ik des te meer dat het werken met deze energie niet voor iedereen is aanbevolen.
Ik vond het fijn om deze gelegenheid genomen te hebben met mijn coming-out op het gebied van aziatische spiritualiteit en esoterie.
Wandelen door de polder, in stilte...
een valk zit te bidden in de lucht
plotseling duikt hij omlaag
hij vliegt weer op met een muis in zijn bek
Dit beeld inspireert me, doet me denken aan the Creation of Ea (A Wizard of Earthsea, Ursula Leguin)
"Only in silence the word,
only in dark the light,
only in dying life:
bright the hawk's flight on the empty sky"
~the Creation of Ea (A Wizard of Earthsea, Ursula Leguin)
Verder sluit het ook aan bij het aspect van de Jager die ik speelde met Beltane: een tijdlang roerloos bidden tot het juiste moment is gekomen.
Verder wandelend met een aantal overdenkingen.
Johannes 20: 19-22, Jezus verschijnt vlak na zijn opstanding aan zijn discipelen, waarna hij hen met de Geest beademt, Pasen en Pinksteren komen dan bij elkaar!
Interessant beeld, doet me denken aan inwijdingsrituelen van oude mysterietradities!
Vraag: wie/wat heeft me in mijn leven geinspireerd?
Antwoord:
Op de eerste plaatst mijn vader, die zijn roeping voorleefde, bruggen maakte tussen verschillende spirituele verhalen uit diverse tradities, uitspraken deed over maatschappelijk handelen en over realisering van verzoening in de dagelijkse werkelijkheid.
De inspiratie van onze chinese voorvaders zijn goed te traceren via historische documenten en overige overleveringen!
Het spoor van de onze onbekende en ongenoemde indische voormoeders is een stuk lastiger te vinden, er is zo weinig opgeschreven en overgeleverd!
Voorzover ik nu toegang kan krijgen is het op halfbewust intuitief niveau, dankzij de wayang golek en de kris die op mijn pad komt.
Vraag: hoe inspireer ik anderen?
Antwoord:
Op mijn werk, als ik processen weet te benoemen en omschrijven, en verbeteringen weet aan te geven.
In oefengroepen, als ik mijn observaties in feedback weet te verwoorden.
Aan het slot van de wandeling bespreken we in tweetallen onze ervaringen...ik had een fijne gesprekspartner waarvan ik het gevoel kreeg dat we op verwante kruisende paden zaten!
We sloten af met een gezamenlijke maaltijd in de groep, waar iedereen elkaars verhaal kon horen.
Het was een goede dag vandaag!
Zie: Zinnig Noord - Stiltewandelingen in en om Amsterdam Noord
leuke huisjes, rode dakpannen, Amsterdamse school
dichtbij stad en groen, dorps
de zon schijnt in mijn achtertuin op het zuiden
heftig vuurwerk jaarwisseling Zonneplein
een tuintje om mee te experimenteren met permacultuur
online artikelen schrijven ter ondersteuning buurtevenementen
centrum bezieling en spiritualiteit op het Zonneplein
Zouden jullie een nummer of een muziekstuk dat jullie heel mooi vinden of op een andere manier heel belangrijk voor je is, mee willen nemen?
mijn keuze viel op
Now I walk in beauty, beauty is before me,
beauty is behind me, above and below me
Jaren geleden heb ik dit lied gehoord aan het einde van een spiritueel ritueel, en eind vorig jaar gebruikt bij het eindritueel van de uitvaart van mijn moeder als zegewens voor haar reis naar de andere wereld.
Onlangs kwam ik er achter dat dit lied een variatie is op de Navajo Blessing Way.
Het is geen wonder dat dit lied in me opkwam, want onlangs was ik nog actief bezig met mijn voorouders te herdenken en eren tijdens QingMing.
En kennelijk zaten een paar anderen van mijn gespreksgroep in een vergelijkbaar proces van overdenkingen over het vergankelijke van het leven.
Als slot deden we een meditatie, waarbij we in gedachten onze plek van inspiratie opzochten .
En wederom kwam ik uit bij Atlantis, maar nu in de herrezen versie
Atlantis rising!
Dit is dus voor mij de plek van inspiratie in de andere werkelijkheid.
Lange tijd was dit voor mij het symbool van het verloren paradijs, maar nu krijg ik een beeld van een herrezen ideaal.
Vandaag moest ik kiezen tussen twee interessante programma’s, uiteindelijk voelde ik me geroepen om mee te doen met Zinnig Noord – stiltewandeling, die deze keer gedaan zou worden in samenwerking met Mathilde de Vriese van Zenatelier de Zamenhof.
Dit sprak me wel aan, een gezamenlijke wandeling vanuit de Christelijke en Boeddhistische tradities.
We begonnen met aandachtig in stilte lopen door de natuur, respectievelijk de focus van aandacht gelegd in reuk, gehoor, tast, ogen.
Vooral bij het laatste was het bijzonder om te werken met de perifere blik (in tegenstelling tot de normale gefocuste blik) terwijl tegelijkertijd extra aandacht geschonken moest worden aan de gronding van het voetenwerk, dat gaf in mijn geval de gewaarwording van een vergroot wijdse aandacht.
Er kwam een moment dat gewerkt kon worden met meditatieve teksten:
Als eerste Psalm 23 : de HEER is mijn herder…Al ging ik ook in een dal der schaduw des doods, ik zou geen kwaad vrezen, want Gij zijt met mij; Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij…
Hierbij moest ik meteen aan de slag in het verwerken van mijn allergische reactie op Joods-Christelijke leerstellingen, het werd beter toen ik de concepten kon vertalen in (voor mij) verteerbare begrippen:
in de oorspronkelijke grondtekst staat HEER voor de onuitgesproken NAAM.
Dit kan ik vertalen naar: het Onbekende, Onnoembare, Ishvara, Hemel, Kosmos, Universum, Whatever…
Dan wordt ik dus uitgedaagd om te durven vertrouwen op leiding en steun van het Universum.
En terwijl ik zo bezig ben met de worsteling met mijn allergische reacties en pijnpunten veroorzaakt door orthodoxie, ruim ik veel oud zeer op!
Behalve wandelingen door de natuur, kwam ook een moment dat we door een stuk dorp liepen in stilte.
Voor mij voelde het aan alsof we als geesten door het dorp liepen, we zagen de mensen van het dorp en zij zagen ons, maar er werd niet gesproken. Terwijl dit beeld naar boven kwam, heb ik als het ware de geesten van mijn voorouders uitgenodigd om mee te wandelen.
Toen we weer door de natuur liepen, kwamen we bij een sloot die we moesten oversteken met een klein pontje, die met de hand bediend moest worden.
Het water oversteken, ook al iets magisch/symbolisch voor mij, een overgang makend naar een ander staat van bewustzijn…
We namen plaats vlak bij het water, om daar aan de slag te gaan met een buddhistische meditatie, gebaseerd op de Hart Sutra:
Een golf ontstaat, heeft tijdelijk vorm en vergaat daarna weer, maar het water blijft bestaan. Zo is het ook met een mensenleven, ons lichaam is tijdelijk, maar de energie gaat niet verloren.
We sloten af met brood en thee in het Zen-Atelier.
Tot mijn blijdschap zag ik daar het beeld van GuanYin, de chinese versie van Avalokitesvara, dat vond ik wel heel passend omdat ik al de hele week met haar bezig ben!
Observatie:
Het samenlopen van Christelijke en Buddhistische tradities is voor mij geen vanzelfsprekendheid, het schuurt, het raakt pijnpunten van oude kwetsuren veroorzaakt door botsingen met de orthodoxie.
Maar juist door dit aan te gaan, kan ik het gif van die oude wonden naar de oppervlakte brengen om te genezen.
Voor mij voelt het aan dat ik hiertoe geroepen werd om hieraan mee te doen, een brug slaan tussen de verschillende vormen van spiritualiteit in mij!
Stardust told me: wolf is calling, would you come?
So I heeded the call, to dance with Wolf.
Entering the space, I felt the need to cleanse the room, setting up the boundary…Wolf was also guarding the perimeter.
The moon is strong today and the spirits are eager to join the party!
During the first round of sharing and check-in, I felt the Lord with the Beautiful Beard coming through, it seemed I heard the talks as if it were just noise in a strange language. At the same time also Wolf came through, eager to play.
As soon as we started moving, Wolf became stronger, manifesting several aspects: playful, questing, but also dangerous.
Shapechanging between Wolf and Man, even Anubis showed His face.
Finally Wolf went to the Dreaming, giving me rest and recuperation.
Observations:
For me Moving Meditations work better than Lotus postures to make the connection to the Other.
Furthermore, I feel the need for a strong circle, safe boundaries, a competent gate-warden, to be able to work on aspecting.
Doing this Work felt like service to the Other and the community.
On the other side: as soon as I allowed the energy of the Presence going through my body, it felt like healing.
Dit soort acties sluiten aan op mijn droom van community building!
Dreamquest 
You must be logged in to post a comment.