Month: September 2011

Mabon weekeinde


Ik had een uitnodiging voor een Mabon-bijeenkomst in Enschede, die helaas op het laatste moment werd afgeblazen. Gelukkig had ik ook nog een uitnodiging voor een bijeenkomst in Hengelo, daar kon ik een last-minute boeking regelen.

Het was leuk om eindelijk internet-contacten in werkelijkheid tegen te komen!
De meesten waren in de leeftijd van mijn kinderen, twintigers, en ik had bewondering voor het niveau waarop ze alles hadden georganiseerd:
Locatie, logies, catering, programma: alles low-budget, met een grote dosis inzet en inspiratie!

De zaterdag werd meteen gezellig met kampvuur, liederen en verhalen..
Ik vertelde het verhaal van Pwyll, hoe hij de Gehoornde Jager hielp om de Zomerkoning te verslaan in de voorde van de Rivier: niet op het water, noch op het land; niet bij dag, noch bij nacht…op het draaipunt van het jaarwiel, in de schemering, tussen de werelden.

Tussen de bedrijven door had ik leuke gesprekken  met iemand van mijn generatie, de nestrix van deze groep, met haar kon ik ook dieper ingaan op diverse kwesties bij het organiseren van dit soort evenementen, zoals de uitdaging van bruggen slaan tussen diverse tradities.

De zondag begon met een wandeling door het bos, om voorwerpen te zoeken voor het Mabon-ritueel. Onderweg was het leuk om eekhoorns te zien!
De diverse voorwerpen: blaadjes, steentjes, enzovoorts…gebruikten we om kaarsen te versieren, om onze herfst-intenties te bekrachtigen.
Mijn thema was deze keer: dankzeggingen en dankoffers voor mijn oogst van afgelopen periode.
Voor mijn gevoel was het dan ook passend om mijn kaars aan het einde van het ritueel weg te geven aan  de nestrix.

Moe maar voldaan kom ik thuis, het was een fijn evenement waar ik dankbaar voor ben!

Mabon 2011 sep 23


Mijn spirituele BFF vroeg me om samen een besloten Mabon-ritueel te doen.

Tijdens de voorbereiding hielp ik met appels schillen…het mesje schoot uit, en uit de kleine snee in mijn linkerwijsvinger kwam wat bloed.
Nu had ik een tijdje terug elders een aantal discussies gehad over bloedoffers, waarbij iemand me vroeg of ik daaraan deed.
Nu was dus de gelegenheid om de theorie in praktijk te brengen, en kon ik een druppel wijden om Herfst te verwelkomen.
Een rode druppel op een roodgeel verkleurd herfstblad op het altaar, dat voelde wel toepasselijk aan.

De cirkel werd getrokken, de wachters aangeroepen…
Mijn hoofdthema van deze Mabon was: loslaten van wat niet meer bij me past, meenemen wat ik nog wil behouden.
Tijdens hoogzomer viel mijn relatie uiteen, en nu was het eindelijk tijd om alle restjes van banden/verplichtingen te verbreken.
Enerzijds de pijn en de woede loslaten, en anderzijds de mooie momenten als herinnering bewaren en eren.
Op een papier schreef ik op wat ik wilde loslaten.
Een voorwerp, wat voor mij symbool stond voor het problematische aspect van die relatie, heb ik verbrijzeld met hamer en staak.
Na de rituele reiniging voelde ik me een stuk lichter!
Nadat we elk op eigen manier ons ding hadden gedaan, brachten we het ritueel tot een einde.

Dankzeggingen aan de aanwezigen, zowel de zichtbare als de onzichtbare..

Na het opheffen van de cirkel gingen we nog naar de Rivier, om ook fysiek los te laten wat we wilden loslaten.
Mijn brief voer als een scheepje stroomafwaarts, de brokstukken van mijn verbroken relatie gaf ik aan de stroom mee.

Het was een intensieve Mabon, ik ben blij dat ik dit kon doen met mijn BFF.

Remember, remember eleven september….1973


Salvador Allende’ last stand against the CIA-backed fascist coup of Pinochet!


My friends,

Surely this will be the last opportunity for me to address you. The Air Force has bombed the antennas of Radio Magallanes.

My words do not have bitterness but disappointment. May they be a moral punishment for those who have betrayed their oath: soldiers of Chile, titular commanders in chief, Admiral Merino, who has designated himself Commander of the Navy, and Mr. Mendoza, the despicable general who only yesterday pledged his fidelity and loyalty to the Government, and who also has appointed himself Chief of the Carabineros [paramilitary police].

Given these facts, the only thing left for me is to say to workers: I am not going to resign! Placed in a historic transition, I will pay for loyalty to the people with my life. And I say to them that I am certain that the seeds which we have planted in the good conscience of thousands and thousands of Chileans will not be shriveled forever.

They have force and will be able to dominate us, but social processes can be arrested by neither crime nor force. History is ours, and people make history.

Workers of my country: I want to thank you for the loyalty that you always had, the confidence that you deposited in a man who was only an interpreter of great yearnings for justice, who gave his word that he would respect the Constitution and the law and did just that. At this definitive moment, the last moment when I can address you, I wish you to take advantage of the lesson: foreign capital, imperialism, together with the reaction, created the climate in which the Armed Forces broke their tradition, the tradition taught by General Schneider and reaffirmed by Commander Araya, victims of the same social sector who today are hoping, with foreign assistance, to re-conquer the power to continue defending their profits and their privileges.

I address you, above all, the modest woman of our land, the campesina who believed in us, the mother who knew our concern for children. I address professionals of Chile, patriotic professionals who continued working against the sedition that was supported by professional associations, classist associations that also defended the advantages of capitalist society. I address the youth, those who sang and gave us their joy and their spirit of struggle. I address the man of Chile, the worker, the farmer, the intellectual, those who will be persecuted, because in our country fascism has been already present for many hours — in terrorist attacks, blowing up the bridges, cutting the railroad tracks, destroying the oil and gas pipelines, in the face of the silence of those who had the obligation to act. They were committed. History will judge them.

Surely Radio Magallanes will be silenced, and the calm metal instrument of my voice will no longer reach you. It does not matter. You will continue hearing it. I will always be next to you. At least my memory will be that of a man of dignity who was loyal to his country.

The people must defend themselves, but they must not sacrifice themselves. The people must not let themselves be destroyed or riddled with bullets, but they cannot be humiliated either.

Workers of my country, I have faith in Chile and its destiny. Other men will overcome this dark and bitter moment when treason seeks to prevail. Go forward knowing that, sooner rather than later, the great avenues will open again and free men will walk through them to construct a better society.

Long live Chile! Long live the people! Long live the workers!

These are my last words, and I am certain that my sacrifice will not be in vain, I am certain that, at the very least, it will be a moral lesson that will punish felony, cowardice, and treason.

Santiago (Chile), 11 September 1973