Tag: mystery

Wat je aandacht geeft groeit?

Wat je aandacht geeft groeit?


“dat wat je aandacht geeft, groeit” is een zinnetje waar ik een hekel aan heb gekregen omdat het vaak als dogma wordt gehanteerd, een mantra om over iemand anders een oordeel te hebben.

Vaak word dan ook gezegd dat negatieve dingen niet benoemd mogen worden, dat je ‘erboven moet staan’ of ‘moet transformeren’.

Eigenlijk is het een overtuiging dat dikwijls samengaat met ‘blaming the victim’: “al dat negatieve is je eigen schuld vanwege slechte karma of slechte leefwijze”.

Avatar-adepten zouden kunnen zeggen ‘het is maar een overtuiging’

Persoonlijk ben ik van mening dat er soorten pijn bestaan die door hun heftigheid alle aandacht opeisen, alle energie opvreten.
Volkomen onverdiend en onverklaarbaar, het overkomt iemand door blind noodlot, geen Goddelijk plan te bekennen.

Herfstequinox 2010

Herfstequinox 2010


Volle maan, donder en bliksem…Thor heeft er zin in!

De balans opmaken: wat is mijn oogst van afgelopen periode, wat neem ik mee en wat laat ik achter?

De droom over de begrafenis van mijn vader in een nieuwe duiding opnieuw bekeken:
Het labyrinth is doorzichtig, oude structuren worden doorbroken, maar de rode roos van de liefde blijf over, terwijl de overledene vanuit de geestenwereld naar zijn eigen begrafenis kijkt.

Ik laat mijn zorgen achter, en neem mijn liefdevolle hartsverbindingen mee.

Met ons drietjes plaatsen we de cirkel, waarbinnen we onze inspiratie oproepen.

Ik voel de verbinding met de oudste voorouders, helemaal tot aan de grens van China met Mongolia, de Toba-Wei.

En op de achtergrond blijft Cao Wei voelbaar, de gevreesde krijgsheer.

Wat losgelaten kan worden verbranden we, wat we willen meenemen gaat in de medicijnbuidel.

Een inspirerende avond, een fijn samenzijn met gelijkgezinden!

Dromen in Drenthe

Dromen in Drenthe


Tijdens mijn vakantie in Drenthe heb ik heftig gedroomd, soms werd ik wakker van mijn eigen woorden en daden, volgens mijn lief heb ik behoorlijk liggen schreeuwen en meppen.

De dromen “de asielzoeker’ en ‘het reisaltaar’ heb ik in die periode opgeschreven omdat ze zo helder waren toen ik wakker werd, en omdat ze zo sterk afwijken van mijn ‘normale’ stressdromen (controlfreakerig organiseren van werk etc).

Duidingen?

Beide dromen weerspiegelen het feit dat ik steeds intensiever bezig ben met mijn chinese roots, maar weerspiegelt ook mijn beleving van de hernieuwde politieke strijd in onze samenleving.

Droom: de asielzoeker

Droom: de asielzoeker


Een Tibetaanse asielzoeker gaf een paar duizend euro aan de tibetaanse afdeling van de Khorshed om zijn papieren te regelen, maar iemand verduisterde het geld.
De asielzoeker schakelde een oude Triade in, de Tiandihui, die een regeling trof met de Khorshed.
De Khorshed gaven de Tibetaan een parel, maar later bleek deze gestolen zijn, het behoorde aan de halsband van een wachtersleeuw bij de Tempel van Guanyin.
De triade moest er nogmaals achterheen om alles te regelen, maar nu had de Tibetaan een ereschuld aan hen.

Mijn leefwijze

Mijn leefwijze


De uitdaging waarmee ik voortdurend bezig ben, is ‘hoe breng ik spiritualiteit in de praktijk in het dagelijkse leven?’

Voor mijn dagelijks brood doe ik administratie voor maatschappelijk werk, en dan hoop ik maar dat een goede manier van registreren meehelpt aan goede hulpverlening.

In mijn vrije tijd laad ik mezelf op me qigong en gongfu, ontmoetingen met bijzondere vrienden, magische rituelen. 

Het blijft een uitdaging om een brug te slaan tussen mijn spirituele overtuigingen en maatschappelijk handelen, mijn stem laten horen in het maatschappelijke debat, maar ook mijn handelen laten spreken in politieke actie.

Droom: Conflict!

Droom: Conflict!


Ik droomde dat we op mijn werk lijstjes maakten voor de structuur van moleculen.

Een collega had het idee dat dit het beste kon door de verschillende elementen een serienummer te geven; dit nummer zou dan moeten aangeven wat hun plek was in de structuur, en wat hun voorgeschiedenis was, zodat de nummering telkens zou veranderen als er een bewerking had plaatsgevonden met het materiaal.

Bovendien zouden de verschillende elementen een apart kleurtje moeten hebben, zodat het geheel zou lijken op een kleurige gebedsketting.

Ik was het absoluut oneens met die collega, want het zou de registratie onnodig bewerkelijk maken!

We kwamen er niet samen uit en bespraken het met de leidinggevende in de teamvergadering.

De teamleider gaf de collega gelijk, maar ik bleef er principieel tegen  om deze registratiewijze in te voeren.

Mijn tegenstem werd door de teamleider gezien werkweigering (wat zou kunnen leiden tot ontslag), maar ik diende formeel bezwaar tegen, bovendien diende ik een motie van wantrouwen in tegen de teamleider, die volgens mij buiten het boekje ging. Dit escaleerde tot op het niveau van de manager die de leidinggevende steunde, dus breidde mijn motie van wantrouwen zich ook uit tot de manager.

Bij het wakker worden voelde ik de boosheid uit de droom nog doorwerken.

Amazing Grace

Amazing Grace


Onlangs zag ik de film ‘Amazing Grace’

Nu wordt me duidelijker waarom dat lied mijn vader zo aansprak: het belichaamt enerzijds een diepbeleefde spiritualiteit, anderzijds een actief uitgevoerd radicaal maatschappelijk engagement.

Dit sluit aan op de manier waarop ik ernaar streef om mijn spirituele inspiraties te koppelen aan mijn politiek-maatschappelijk handelen.

Aangezien ik me goed thuis voel op internet, lever ik graag mijn bijdrage via forums, blogs en tweets voor een humaan leefklimaat.

Doe je met me mee?

Het Reisgeschenk, Leegte

Het Reisgeschenk, Leegte


Vandaag kwam mijn collega Nico het schilderij ophalen..

We kletsten wat onder het genot van frisdrank over werk en over relaties.

Ik legde hem de spelregels uit, en overhandigde het geschenk.

Nu kijk ik naar de lege muur waar het geschenk stond.

Het is even wennen, die Leegte…

Dat schilderij was heel erg aanwezig in mijn ruimte, het had een bijzondere kleurige energie, het inspireerde me tot schrijven.

Nu het schilderij weg is, voel ik  me even Leeg.

Het is nu echt tijd om dit hoofdstuk af te sluiten….

Reisgeschenk, bedankt!

Een goede reis!

Het reisgeschenk, ondertussen

Het reisgeschenk, ondertussen


Het is Vrijdag 25 juni 2010, vlak voor volle maan.

Ik kijk naar het schilderij en zij de magische overgang tussen vogels en vissen, tussen hemel en water.

De drie wezens bevinden zich in de tussenwereld.

Op deze vrijdagochtend droeg ik de urn van mijn vader naar zijn nis, voor het laatst kon ik de laatste resten van zijn fysieke lichaam vasthouden en dragen naar zijn laatste rustplaats, om als eerste spreker voor de doden mijn woord te doen:

…Pa, je hebt goed geleefd, je hart gevolgd, hoe moeilijk het ook was. Ik ben dankbaar dat je mijn vader was.
Nu moet ik afscheid van je nemen, je teruggeven aan Moeder Aarde, waar we allemaal vandaan komen.
Pa, bedankt!…

Een goede vriend van mijn vader leest het psalm voor: ‘de Heer is mijn herder…’

Mijn zwager leest de dagtekst van Overdenkingen, het tijdschrift dat een van de vele geesteskinderen van mijn vader is.

Mijn moeder spreekt haar eindgebed uit, en schenkt haar tranen aan de doden. Wat is ze fysiek broos in haar rolstoel met anderhalf been, slechte ogen en oren…en wat is ze psychisch sterk om zo vanuit haar hart te spreken!

De grafsteen gaat voor de nis, we nemen in stilte afscheid…

We gaan nog even op bezoek bij andere familieleden die hier in de buurt liggen.

Het is stralend zomerweer, de begraafplaats Zorgvlied is een prachtige plaats om meditatief rond te lopen met mijn lief en toeverlaat naast mij.

We sluiten de familiebijeenkomst af met een chinees-indische maaltijd bij mijn moeder.
Ik heb het gevoel dat ik een hoofdstuk heb afgesloten, en dat er een nieuwe zich voor mij opent: de zorg voor mijn moeder!

…later op de dag…

Mijn lief en ik nemen een hoognodige siesta terwijl de kinderen boodschappen doen, na een uurtje word ik wakker en laat ik de schone slaapster rusten terwijl ik voorbereidingen tref om vrienden te ontvangen in mijn huis.

Twee dierbare vrienden moet ik helaas missen, mijn hart gaat naar hen uit. Met iedereen heb ik korte gesprekken, verschillende netwerken blijken elkaar te overlappen via wederzijdse kennissen.

Een paar vrienden bevraag ik, of ze het Reisgeschenk willen aannemen, degene die het aanneemt glimt helemaal dus dat zit wel goed! Hij kan het nu nog niet meenemen maar maakt nog een afspraak, ondertussen bevindt het Reisgeschenk zich in de magische tijdruimte tussen twee eigenaren.

In de tussentijd heb ik nog even tijd en ruimte om te verwoorden wat het Reisgeschenk mij nog te vertellen heeft, totdat de nieuwe eigenaar langskomt.

Het reisgeschenk, spreker voor de doden

Het reisgeschenk, spreker voor de doden


Vandaag had ik een teamuitje: wandelingen door de joodse buurt van Amsterdam, met als eindpunt Joods Historisch Museum. Een stukje trambaan is daar als monument achtergebleven, ter herinnering aan de tramlijn waarmee deportaties via station naar Auschwitz werden georganiseerd. Dan zie ik die geestentrein nog steeds rijden.

Het raakt me op verschillende manieren:
Het is ongeloofelijk hoe het hart van Amsterdam werd uitgerukt als consequentie van een populist die sluimerende sociale onrust mobiliseerde tot rassenhaat.
Onbegrijpelijk, dat mensen erna zeiden ‘dat nooit meer’, maar dat wij in deze generatie opnieuw moeten meemaken dat een peroxide populist het heeft over etnische registratie en deportaties, en dat hij zelfs in de regering kan komen.
En dan nog zijn er mensen, die geloven dat het niet zo’n vaart zal lopen, want dat dacht men destijds ook van die vent met die Chaplins-snor.

Ik zie parallellen tussen de Joodse en de Chinese diaspora. Mijn voorouders hebben een vergelijkbare sterke literaire traditie, en het handhaven van culturele identiteit ondanks verstrooing door tijd en ruimte. De koning van Siam noemde de Chinezen ‘de Joden van het Oosten’, want ook Chinezen doen het goed in de handel, een feit dat afgunst opwekt bij de autochtonen. Ik heb meegemaakt dat dit ertoe leidde dat de militaire machthebbers pogingen deed om de Chinezen te dwingen tot assimilatie, in feite een culturele moord door het verbieden van taal en rituelen en familienamen.

Op dit moment wil ik spreken voor die doden, de geesten willen door mij heen spreken.
Ik kijk naar het zwijgende schilderij, het is alsof de drie spirits me vragen om mijn stem aan hun te lenen.

Aanstaande Vrijdag, als ik de laatste fysieke resten van mijn vader naar zijn graf breng, heb ik de gelegenheid om mijn stem aan hem uit te lenen, om namens hem een laatste groet te brengen.

Dit is heftig sjamanistisch werk, ik hoop dat ik het aan kan gaan.