Tag: shaman

Rode Wolvenmaan januari 2019

Rode Wolvenmaan januari 2019


Voor het eerst sinds lange tijd deed ik mee aan een maanviering in groepsverband.
Op diverse media werd al aangegeven dat deze wel heel bijzonder zou moeten zijn: astronomisch zeldzaam, astrologisch significant, magisch…

Nu had ik al heel lang de wens om in mijn eigen wijk zo’n samenkomst bij te wonen, en was ik blij om uitgenodigd te worden door iemand waarmee ik al langer een uitwisseling wilde hebben op dit gebied.

Het thema van deze bijeenkomst was reiniging en genezing
Eenieder had op eigen manier thuis water opgeladen aan het maanlicht, in mijn geval was het bloesemwater dat was opgeladen in de Godinnentempel.
In de loop van het ritueel mengden we de meegenomen wateren, en zongen we onze intenties in het water.
Later verdeelden we het water weer onderling, en gaven we de Aarde haar deel.

Bij de geleide meditatie kwamen de volgende beelden bij mij naar boven:
Ik stond ‘s avonds bij volle maan aan een meer.
De heldere maan weerspiegelde zich in het water.
Aan de waterkant stond aan mijn rechterkant een Blauwe Reiger, en onder in het water zag ik een grote zalm zwemmen.

Later herinnerde ik mij die ene keer, dat ik ‘ nachts te fiets langs de Kalfjeslaan Amstelveen reed. 
Het was toen volle maan, die zich weerspiegelde in het water, en naast de Zilverberk stond de Blauwe Reiger.
Voor mij was dit destijds het begin van mijn band met Maan, Reiger, Berk.

In die zin vond ik het wel passend dat een van de deelnemers berkentakken uitdeelde voor reiniging.

Beth-Berk als begin van OGHAM!

Dit deed me denken aan de aanroeping van de Witte Godin, zoals beschreven door Robert Graves


 

Alphito (Ailm) Baitule (Beth) Lusia (Luis) Nonacris (Nion) 
White Barley Goddess, Deliveress from guilt, Lady of the Nine Heights,
*
Anna (Onn) Fearina (Fearn) Salmaona (Saille) 
Queen of Spring, Mother of the Willow,
*
Strabloe (Straif) [H]athaneatidas (Huath) Ura (Ura) Druei (Duir)
Ura, reeve the Immortal ones to your oak tree 
*
Tanaous (Tinn) Kolabreusomena (Coll) 
Stretched out, ready to taunt them in your wild dance,
*
Kirkotokous (Quert) Athroize (Eadha) te Mani (Muin) 
And gather the Children of Circe together to the Moon;
*
Grogopa (Gort) GNathoi (Ngetal) Ruseis (Ruis) Iota (Idho)
As the fearful-faced Goddess of Destiny you will make a snarling noise with your chops.

Overdenking:
Wat ik zo bijzonder vindt van dit gedicht, is dat de verschllende aspecten van de Godin aan bod komen: niet alleen de ‘lichte’, maar ook de ‘donkere’ kant. Het gedicht roept voor mij krachtige beelden op!

Disclaimer:
Ik ben me bewust van de academische controverses met betrekking tot de interpretaties van Graves.
Persoonlijk beschouw ik zijn boek niet als een historisch accuraat document, net zomin als de bijbel en andere heilig verklaarde boeken.
Maar als poetisch-mythisch verhaal ervaar ik dit werk van Graves als bijzonder inspirerend.
Graves biedt een gemeenschappelijke mythos voor de neo-paganistische stromingen, een raamwerk waarbinnen diverse stromingen met elkaar kunnen communiceren.
Ook de manier, waarmee Graves geinspireerde beelden samenvoegt tot een coherente mythos, spreken me aan.

Zie ook: January’s Super Blood Wolf Moon Is a Can’t-Miss Lunar Eclipse

East is east and West is west

East is east and West is west


Oh, East is East, and West is West, and never the twain shall meet,
Till Earth and Sky stand presently at God’s great Judgment seat;
But there is neither East nor West, Border, nor Breed, nor Birth,
When two strong men stand face to face, though they come from the ends of the earth!

Rudyard Kipling

Een terugkerende levensvraag die me bezighoud is: Hoe integreer ik de spiritualiteit van Oost en West?
Volgens mij een veelvoorkomende vraag voor mensen die zich etnisch en/of cultureel Euraziatisch ervaren.
In mijn geval heb ik affiniteit met enerzijds de chinees-indische spiritualiteit, anderzijds de Europese spiritualiteit.
Maar hoe komt dit in mij samen?
Met deze vraag ben ik een systeemopstelling ingegaan.
Aan de aziatische kant stond Guanyin/Mazu, aan de europese kant stond Grimnir…
Asia maakte de oversteek naar Europa, en het bleek dat beide aspecten heel welwillend met elkaar wilden samenwerken…
Het is dus aan mij om mijn aarzeling te overwinnen, zelf de brug te maken.
…
Ik ontving de raad om Europa een plek te geven op mijn altaar, maar ook om niet te vergeten Asia evenveel eer te geven.





Aan de voet van de wereldboom deel 2

Aan de voet van de wereldboom deel 2


Tijdens workshop seidh kreeg ik de gelegenheid om mijn voorgaande Droom verder uit te werken via trancewerk.

Beelden….

Aan de  bron van Urd zaten de Drie…
Door mijn eerdere Droom had ik het gevoel dat Urd de Bron van de Drie was.
Kijkend naar Urd zag ik de lange lijn van zich herhalende voorouderpatronen, tot ik uitkwam bij de spirituele voorouderlijn Cao Wei.

In de overlevering wordt hem een rode mantel toegekend, wellicht is dat de mantel die ik ook moet omslaan!

Zelf zie ik weer het beeld van mijn eerdere Droom …als ik mijn innerlijk kanaal goed weet af te stemmen, kan de Inspiratie door mij heenkomen.

Toegevoegde inspiraties van anderen…
Ik doe er goed aan om me verder te verdiepen in de krijgskunst

Met name de Kraanvogel verdient mijn aandacht!

Overdenkingen…
Wat is het pad dat ik te volgen heb?

Het archetype van de Wachter spreekt me in ieder geval aan!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ontmoetingen met Krampus

Ontmoetingen met Krampus


In half slaap/wakend, soezerige staat van bewustzijn, was ik in ‘gesprek’ met Krampus, ik vroeg me namelijk af of ik er goed aan deed om die specifieke energie te aspecteren.
In dit ‘gesprek’ voelde het aan of Krampus bij me aanklopte om binnen te komen, maar dan als zijn meest woeste verschijning.


Herne eist ruimte, bekommert zich niet om moderne noties van decorum.

Sunderum is hiermee vergeleken een watje.

Vooralsnog voelt het voor mij niet goed om die oude god-vorm te aspecteren.

….

Later droomde ik in de nacht:
Ik ben aanwezig op een ritueel, waar zoveel geregeld moest worden, dat ik me gespannen voelde, waardoor het regelen niet vloeiend ging.
….
Ik werd wakker met het gevoel dat ik geen zin had in dit gedoe.

 

 

Droom: aan de voet van de wereldboom

Droom: aan de voet van de wereldboom


Ik stond aan de voet van de wereldboom..

.220px-Om_Yggdrasil_by_Frølich

Bij de drie bronnen van wijsheid zag ik drie manden…in de mand aan mijn linkerhand lag een beige doek.

Terwijl ik daar stond, voelde ik dat de Wijze Wandelaar bij me aanklopte.

71n5IpCGqHL._SY355_

Het was alsof hij via mijn kruin naar binnen wilde komen, maar dat vond ik te indringend, dat wilde ik niet aangaan.
Wat ik wel aankon, was me door zijn aanwezigheid laten omhullen, ik sloeg de doek om me heen en voelde de Aanwezigheid om me heen.
Het voelde aan alsof hij me vroeg om zijn spreekbuis te willen zijn…
Dan zou ik dienen als een holle buis, waar de stem van Spirit doorheen kon klinken.


Zou een didgeridoo zich zo voelen?

Het zijn niet zozeer woorden maar gevoelens en beelden die door me heen gaan:

Dhikr_Rifa-iyya

Een ketting is net zo sterk als de zwakste schakel…wanneer bij intens spiritueel/magisch werk de zwakste schakel de opgeroepen kracht niet op de juiste manier kan laten stromen, kan deze een gevaar vormen voor zichzelf en diens omgeving.

 

 

Trancereis naar de bovenwereld

Trancereis naar de bovenwereld


Vandaag heb ik weer geoefend met Seidh: tot nog toe deed ik veel trancereizen naar de benedenwereld, het domein van Holda, maar nu zou de reis naar de bovenwereld gaan.

Voorafgaand aan deze sessie deelde ik mijn aanraking met chinees sjamanisme in Taiwan; er zijn zeer zeker raakvlakken met europees sjamanisme aan te wijzen, zoals het gebruik van muziek-zang-dans en spreuken om in een ander staat van bewustzijn te komen

Maar het kan ook met heel eenvoudige hulpmiddelen: ik neem mijn staf in de hand en zing met de anderen, schommel mee in het ritme.

De lange staf beweegt in mijn handen, dan vormt zich het beeld hoe dit mijn voertuig kan zijn, zoals de heksen van weleer op hun bezems de hemel invlogen!

Bij deze eerste poging zie ik slechts een kale, lege, witte vlakte. Er zijn wel Aanwezigheden, die zich niet vertonen

Bij de tweede poging is het alsof er een paardenkop op mijn staf rust… Beweeg ik de staf, of beweegt de staf mij? Wie is paard, wie is ruiter? Ben ik paard, ruiter, of beide? “Wie daar?” vraagt de Wachter op de Brug. Ik noem mijn naam, vraag om toegang, neem de houding van de krijger aan en wordt doorgelaten.

Ik zie vaag een hal met Aanwezigheden…. Het is alsof de Wijze Wandelaar me iets te zeggen heeft: “als je werkelijk contact wilt, dan moet je ook bereid zijn om bereden de worden”

Aan het einde van deze trancereis langzamerhand terug naar de dagelijkse werkelijkheid, laten bezinken wat ervaren werd, uitwisselen met anderen op hetzelfde pad.

Overdenking: in Azie ontdekte ik hoe fijn het is om helemaal ondergedompeld te kunnen worden in een levende traditie, maar terug in Europa is het een uitdaging om te merken dat die tradities niet zomaar over te planten zijn. Het was bijzonder om te zien hoe daar de verering van de oude goden van het land in het alledaagse leven ingebed zijn. Die goden waren oorspronkelijk door migranten meegenomen naar hun nieuwe thuisland, tegelijkertijd hadden ze ook te maken met de reeds aanwezige goden. Dit thema blijft me bezighouden, het spanningsveld tussen de goden die mijn voorouders meenamen op hun migraties, en de goden van het land van aankomst.

 

Guan Yu

 

In Nederland voel ik wel enig contact met de kleine spirits van het land, als ik bepaalde bomen of vogels zie. Maar ik weet zo nog niet of ik veel affiniteit zou hebben met de kabouters.

Taiwan dag 13

Taiwan dag 13


Vandaag de laatste dag Taiwan

Beginnen met een stevig ontbijt

Nu nog een dagdeel ruimte voor eigen invulling: wandelen, shoppen…

In alle rust gewandeld door de vlindertuin…

Kleine magische plekjes ontdekt…

Langs de tempel van de plaatselijke god…

Nog even de tijd nemen om de leuke plekjes hier te bezoeken, afscheid te nemen van de plaatselijke spirits.

Moment van bezinning en terugblik op de afgelopen reis…

Straks staan er nog een aantal programmapunten te gaan:

Bezoek aan WenWu tempel bij SunMoon Lake

Doorreizen naar tussenstop Taichung (Op dit moment veel regen in Taipei wegens langswaaiende Typhoon Trami), daar gaan we lunchen en sight-seeing, met als optie:
Taichung Park

Kunstgalerij

Wordt vervolgd….

Taiwan dag 12

Taiwan dag 12


Rondvaart Sun_Moon Lake:
De boot maakt een behoorlijke vaart om naar de hoogtepunten te gaan!

We varen langs een klein eiland, waar de oorspronkelijke stam het Witte Hert vereren…

Onze gids wilde nog de gedenkshal van Generalissimo Chiang Kai Chek laten zien. Kennelijk wordt hij hier nog als een heilige vereerd, want je moet je schoenen uit doen. Maar niemand van onze groep heeft daar trek in dus bewonderen we zijn tuin.

De vaart terug gaat net zo snel als de heen weg…

Hierna splitsen we uit in subgroepjes, ik ga met de kabelbaan omhoog…

Ik kom aan bij een ‘aboriginals village’, hier heeft men diverse gebouwen van de oorspronkelijke bevolking nagebouwd. Er worden zelfs shows gegeven met zang en dans, het geheel heeft een sfeer die tussen Archeon en Disneyland staat.

Kennelijk vereren de stammen de Uil als beschermer, want ik zie deze overal terug

Tussen al dit kitsch zie ik toch nog magische plekjes

Ik sluit dit onderdeel af met een eenvoudige lunch

En dan terug met de kabelbaan, genieten van het uitzicht.

Terug op het hotel, tijd voor rust en bezinning,

Wordt vervolgd…

Taiwan dag 11

Taiwan dag 11


Op weg naar Alishan, passeren we de theevelden…

We gaan naar het bos, waar ooit veel bomen stonden die een paar duizend jaar oud waren. De meesten zijn tijdens de Japanse bezetting gekapt, om er tempels in Japan voor te maken. De overblijvende stronken zijn reusachtig en nog bijzonder magisch gevormd.


Gelukkig staat er nog een complete boom uit de oude periode, deze werd niet gekapt omdat hij teveel grillige vormen had.

tussendoor nemen we natuurlijk een lekkere lunch


Verder onderweg begint de schemering te vallen..

We arriveren in een mooi hotel met kunstzinnige inrichting…

En sluiten de avond af met een eenvoudige doch voedzame maaltijd bij de Sun-Moon lake 🙂

Taiwan dag 10

Taiwan dag 10


Vandaag een vrij programma.
Alsnog vanzelf vroeg op, als eerste in de eetzaal.

Moment van bezinning, ik realiseer me het volgende:
Mijn directe voorouders kwamen in de negentiende eeuw van Fujian-provincie (Zuid-China) naar Java. Uit dezelfde provincie werd al eerder Taiwan gekoloniseerd door Han-Chinezen uit Fujian.
In de Grote Tempel van de Landgod hoorde ik mensen Taiwanees spreken, in feite is dit het Fujian-dialect, een enkel woord herkende ik uit wat ik opving tijdens mijn jeugd in Java.
De sfeer en de symboliek, de rituelen en de beelden van deze tempel deden me denken aan de tempel die op het schoolplein van mijn jeugd stond.
Dat verklaart volgens mij waarom ik meer affiniteit voel met het volks-taoisme dat veel Sjamanistische aspecten heeft!

Vandaag wilde ik weer graag een aantal tempels bezoeken, volgens Lonely Planet kan ik een grote rondgang langs vele tempels doen:
Grand Mazu, Guanyu, Altar of Heaven, City God, Dongyue, Linshui, Koxinga, Fahua, Wufei, Confucius.
Ik denk niet dat ik ze allemaal doe, maar bovenaan mijn lijst staan Mazu, Guanyu, Dongyue.

Mazu: omdat zij hier de meest populaire manifestatie is van de Grote Godin.
Koningin van de Zee, vereerd door de zeevarende Fujian-Chinezen.
Guanyu: omdat hij de grote held is van de verhalen uit mijn jeugd, toonbeeld van moed en trouw.
Dongyue: omdat hier mediums actief contact leggen met de spirit-helpers.

Wordt vervolgd hieronder….
Onze lokale gids vond het wel leuk om met mij te gaan wandelen en wat dieper in te gaan op de esoterische details.

We begonnen met de tempel van Confucius:

Het geschrift is hier overduidelijk de belangrijkste drager van de boodschap, in tegenstelling tot de eerder bezochte tempels van Boeddhisme en Taoisme die een overdaad aan beelden tonen. Eigenlijk vind ik een Confucianistische tempel heel erg saai, het is meer een leer huis dan een heiligdom.

Een interessante opstelling zag ik bij de verzameling van staven, die gebruikt worden bij de Confucianistische dansen ter inwijding van nieuwe studenten. Volgens mij zijn dit de laatste resten van het oude sjamanisme, voorzover die nog bewaard zijn in het Confucianisme.

Na de tempel van Confucius kwamen we langs de tempel van de Vijf Concubines van de laatste Ming-pretendent, zij kozen na zijn overlijden ervoor om hem te volgen.

De Grote tempel van Mazu mocht ik natuurlijk niet overslaan, hier nam ik de tijd voor mijn gebeden en offers. Mijn grootste wens is om contact te krijgen met de Chinese dragers van mijn familienaam.

Om een of andere reden voelde ik schroom om de Grote Godin te fotograferen, maar ik kreeg wel de gelegenheid om een amulet mee te nemen….

Even later slaat de synchroniciteit toe;
we hadden net een gesprek over de bengelachtige God NeZha, toen we zijn tempel zagen!
En bij het verlaten van deze steeg zag ik een uithangbord van een waarzegger die dezelfde familienaam heeft als mijzelf, maar volgens mijn gids is dit in Taiwan een veelvoorkomende familienaam, bovendien is dit volgens hem geen medium maar een toekomstvoorspeller op het gebied van wereldse zaken zoals relaties en buisiness, dus zou het weinig nut hebben om hierbinnen te gaaan..

Even een lokale versnapering genomen in een klein eethuis, waar maximaal acht mensen in zouden passen.
De tijd genomen om wat uitvoeriger bij te praten met onze lokale gids.
Ik ben dankbaar voor de gelegenheden die ik deze reis kreeg, om mijn wensen te vervullen: het bezoeken van Mazu en Guanyu, en het vinden van de handpoppen!

Daarna langs de tempel van Koxinga, die laat zien hoe de Nederlanders zich aan hem overgaven.

Helemaal op het einde de tempel van Guanyu bezocht, maar ook hier voelde ik de schroom om foto’s te maken.
Wel de tijd genomen voor offers en gebeden, zoals voorgenomen.

Hierna werd het wel tijd om terug te keren naar het hotel, ruimte voor rust en bezinning!