Tag: shaman

Reisblog: Yogyakarta, droom het duel

Reisblog: Yogyakarta, droom het duel


Droom:

 ik bewaakte met mijn waard een terrein tegen indringers, hier bij moest ik een man herhaaldelijk van het terrein afsturen. Bij de tweede keer waarschuwde ik hem dat ik de volgen de keer hem moest uitdagen voor een duel. Toen ik hem de derde keer betrapt had, daagde ik hem uit.

De volgen de Dag, toen het duel zou plaatsvinden, kwam hij niet zelf, maar had hij een vertegenwoordiger gestuurd. Dit bleek een vriendin van me te zijn, die niet wist wat de oorzaak van het duel was.

Toen ik het haar uitlegde, geloofde ze mij op mijn woord, en verklaarde zij dat zij als vertegenwoordiger het duel opgaf. Namens de tegenpartij bood ze excuus aan.

Reisblog: Yogyakarta, reli-tour

Reisblog: Yogyakarta, reli-tour


Vandaag is het offerfeest, de stralen zijn rustig omdat de meeste mensen zich al hebben verzameld bij de moskee of andere verzamelpunten om bloedoffers te brengen. Overal valt het gezang te horen ‘God is Groot’ .

In de Javaanse spiritualiteit wordt gesteld dat er 1 God is, met meerdere verschijningsvormen en wegen om daartoe te komen, dit is ook vastgelegd in de staatsfilosofie Panca Sila, waar centraal staat ‘het na volgen van de Allerhoogste’, met als centrale spreuk: ‘eenheid in verscheidenheid’.

De dag begonnen op een plek, waar twee waringin (banyan) bomen samenkomen bij een heilige bron.
IMG_5129.JPGHier komen mensen offers en gebeden brengen, de genius loci worden gezien als intermediair naar de hogere machten. Deze plek is gewijd aan Semar, de goddelijke grappenmaker, aan wie een wijsheid wordt toegekend die groter is dan de Goden.

Terwijl we hier zitten, komen drie mannen offeren en bidden.

IMG_5126.JPGBij degene die de voorbede doet, is er een moment dat ik meen waar te nemen dat Spirit door hem spreekt, zijn stem en houding verandert, en het vuur van de wierook buigt zich in zijn richting. Helaas spreekt hij Hoog-Javaans, ik kan niet verstaan wat zijn boodschap is. Toch wel even een kippenvelmoment, om hier de aanwezigheid van de Oude spirits te kunnen voelen, terwijl op de achtergrond de woestijngod wordt aangeroepen.

IMG_5134.JPGNaast deze plek staat Ganesh, hier brengen we ons offer, hier vraag ik nogmaals om zegen voor mijn Reis.

IMG_5181.JPGWe reizen door naar respectievelijk een katholieke Kerk en een Moskee: beiden hebben gemeenschappelijk dat ze ook mensen van andere religies verwelkomen, en in hun bouwstijl zijn invloeden te zien van andere stromingen.

IMG_5177.JPGDe tour wordt afgesloten in de oudste Chinese Tempel van Yogyakarta, deze was tweehonderd jaar gebeden opgericht toen de toenmalige sultan een Chinese vrouw huwde.

IMG_5192.JPGDe beeldtaal van deze Tempel is voor mij nog het meest nabij!

Reisblog: Yogyakarta, rust en reflectie 

Reisblog: Yogyakarta, rust en reflectie 


Vandaag rust ingepland, na al die intensieve uitjes moet ik écht bijkomen van wandelen, rondkijken, foto’s maken, bezienswaardigheden, winkelen, musea, natuur, cultuur…mijn verkoudheid is nog niet over maar de kruidendrankjes helpen wel in herstel. Een klassiek Javaanse massage aangevraagd, deze was vakkundig stevig, maar ik mis wel de persoonlijke touch van Majjingol te Amsterdam.

Cicak de hagedis kwam even langs om gedag te zeggen, voelt aan als welkomstgroet in Yogyakarta.

Nu mijn vaste chauffeur weer weg is,  kom ik niet in de verleiding om de hele dag vol te boeken met evenementen, en realiseer ik me weer hoe ik deze rustmomenten écht moet nemen, ME-time inboeken!

Overdenkingen: vanaf begin van deze reis, en daarvoor al tijdens de voorbereidingen, blog ik bijna dagelijks en upload ik mijn foto’s via Instagram naar Facebook, zodat vrienden de beelden en ook nog tekst en uitleg kunnen volgen, maar er is veel wat niet overgedragen kan worden in woord en beeld alleen.

Tijdens deze reis herbeleef ik herinneringen, de goede en de slechte; ik hervind stukjes van mijn ziel, ik roep ze met gedachten en gezang.

‘As I sailed into Shadow, a white bird of my desire came and sat upon my right shoulder…a black bird of my desire came and sat upon my left shoulder….(Roger Zelazny, Nine princes in Amber)

Terwijl ik het citaat opschrijf realiseer ik me dat Oude Eenoog ook hier even bij me langskomt om me wat inspiratie in te fluisteren.  Helaas is hier geen mede, en zelfs arak is moeilijk te krijgen, maar ik kan wel thee met koek delen, ik ben dankbaar voor dit moment van rust en inspiratie!

Deze ochtend zonder ik me af op mijn kamer; via de open deur en raam zie en hoor ik wat bedrijvigheid op de achtergrond, maar ook hier is de sluier tussen de werelden dunner dan in Nederland.

Reisblog: Yogyakarta, Kunst!

Reisblog: Yogyakarta, Kunst!


Ontbijt begon meteen goed met Jamu Temulawak (kurkuma-drankje), spontaan aangeboden door de bediening, die heeft mij natuurlijk al een tijdje zien hoesten en proesten, dit soort attenties moet ik in Holland nog mee maken!

Het hotel waar ik nu zit, Puri Artha, heeft een kunstige inrichting met een mix van Java en Bali, het Ramayana-verhaal blijf ik dus tegenkomen overal.

puri artha

In het Sono-Budoyo museum kijk ik vooral naar de maskers

IMG_4861.JPG

en krissen, daar heb ik het meeste mee.

IMG_4897.JPG
Ook hier een prehistorisch godinnenbeeld gezien, fascinerend!

IMG_4830.JPGEen wandeling gemaakt door Imogiri, waar de graven van de sultans te vinden zijn: 400 treden is een hele klus, maar ik heb het gehaald!
IMG_4964.JPG
Het hoogste stuk, waar de meest bijzondere graven liggen, is heilige plek met strenge dresscode, daar had ik dus geen zin in, maar de klim vond ik wel de moeite waard.

Intermezzo in een kunstenaarsdorp, helaas waren de meeste workshops dicht vanwege zondag, dat zal wel nederlandse invloed zijn. Ik kon dus niet zo snel vinden wat ik écht wilde hebben, maar heb toch een leuk blanco masker gevonden waar mee ik aan de slag wil te zijner tijd.

De dag afgesloten op het strand van Parang Tritis: stevige golfslag, niet geschikt om te zwemmen. Bij pootje baden word ik toch verrast door een onverwachts iets heftiger golf, waardoor mijn korte broek een beetje nat wordt. Dan komt de herinnering boven dat ik dit ook als kind mee maakte. Ik loop nu door de lage golven en neurie die stukjes van mijn ziel dichterbij.
IMG_4995.JPG

Afscheid genomen van mijn gids, ik heb een gezellige tijd met hem gehad.

Reisblog: op weg naar Borobudur

Reisblog: op weg naar Borobudur


Ik voel me niet zo fit vandaag, slaap nog steeds onrustig, heb veel last van de smog in Bandung.

Op naar de trein Bandung-Yogyakarta, spannend zo in mijn eentje reizen in een vreemde omgeving.

Bij het station zie ik geen witte mensen, ook dat is wennen.

In de trein start een Hollands gezin in, dat geeft toch een vertrouwd gevoel, en langzamerhand wordt dit stuk van de trein steeds witter, veel toeristen.

Ik zit gelukkig bij het raam, ik kijk mijn ogen uit en maak veel foto’s. De zitplaats naast mij blijf to leeg.

Deze dagen voel ik me vaak op mezelf teruggeworpen.

Zo tussen het groen reizen is een verademing na het drukke vervuilde Bandung.
009train

Onderweg neurie ik soms, dan roep ik stukjes van mijn ziel, fragmenten die ik kwijtraakte toen ik destijds hier vertrok.

Dit onderdeel van mijn reis wordt begeleid door Jackal travel…hm…Anubis komt weer langs als gids in de benedenwereld.

Elegua vroeg ook al om mijn aandacht, ik hoop dat hij kretek-sigaretten lekker vindt.

Reisblog: mijn eerste grote droom

Reisblog: mijn eerste grote droom


Mijn slaap/waakritme is nog steeds verstoord, ik kom slecht in slaap en word op rare momenten midden in de nacht klaarwakker.

DROOM:
Ik was met een groep tijdens een feest een spel aan het spelen, waarbij chips als fiches werken gebruikt.
Als onderdeel van zijn strategie, vernietigde P een bak (in de vorm van een speelgoed vrachtwagen) met een volle lading chips: hij graaide met zijn grote handen een grote portie en propte die in zijn mond, en met zijn andere hand kneep hij een handvol helemaal fijn.
Ik werd boos, vond het niet OK om voedsel zo te vernietigen.

Er ontstond een discussie, waar D in betrokken raakte, ze vond mijn houding onzinnig.
Ik legde uit dat ik een groot taboe heb op het vernietigen van voedsel.
De discussie escaleerde, waarna ik D verbande uit het feest.

Toen we elkaar later tegen kwamen, was ik nog steeds kwaad.
Ze gaf me een brief waarin ze in zoetsappige new-agey bewoordingen uitlegde waarom ze zich zo opstelde, het was maar een spel en ze had recht op haar eigen mening.
Ik zette haar een dolk op de keel en zei dat ik de brief aan mijn advocaat zou geven.

Ik had het gevoel dat, wanneer ik haar weer in een andere groep zou tegenkomen terwijl zij zich zo zou blijven Opstellingen, ik in staat zou zijn om haar te doden.

Toen ik met Z sprak over de situatie, legde ze uit dat de opstelling van D te maken had met een interne machtsstrijd tussen de traditionele wiccans, een van onze wederzijdse kennissen zou door die groep uitgebannen worden.
Deze kwestie deed me verder niets, ik had niks met Wicca.

Om mijn escalerende ruzie aan te pakken, haalde ik B (een ervaren mediator) erbij.
D vond dit allemaal niet nodig, discussieerde met B, die de techniek van omgekeerde coaching toepaste: hij reageerde op al haar beweringen tegendraads met ontkenningen.

Uiteindelijk ontstond toch een drie gesprek…

Aan het einde van de droom was het gesprek nog niet afgelopen.

Reisblog: mijn eerste excursie

Reisblog: mijn eerste excursie


Vannacht weer kort geslapen, kan nog niet wennen aan het dag/nacht ritme.
Oude nachtmerriespoken van mijn jeugd in Nusantara komen even gedag zeggen, gelukkig heb ik nu meer kennis en vaardigheden om daar mee om te gaan.
Na een korte nacht is het alweer snel tijd voor de excursie met Enoss.
De bus in, tot mijn verassing tref ik een Deens en een Hollands koppel waarmee ik meteen aan de praat raakte, en ook met de chauffeur was het gezellig.
Onze gids had een behoorlijk uitgebreid programma in de planning, maar vanwege (feest)drukte op de straat hadden  we minstens een uur nodig om de stad uit te komen.
Gelukkig keek ik mijn ogen uit onderweg, op zoek naar herinneringen in beeld, geluid en geur.
Ik heb behoorlijk veel foto’s gemaakt, maar met wisselvallig WIFI is het lasting uploaden, daar moet ik later de tijd voor nemen.
Veel is hetzelfde, maar ook veel veranderd: veel gemotoriseerd verkeer (vooral scooters en auto’s), veel mobieltjes, veel toeristen.
Bandung is warmer dan ik me herinner, maar destijds zaten we ook hoger in heuvelachtig gebied.
We begonnen met een bezoek aan de bamboe-weverij: Hier weven ze bamboe muren.
Hier voor het eerst weer zo’n klassiek hurk wc gezien en gebruikt, dat is weer wennen.
Verder door naar de Luwak-boerderij…

004luwakDe civet-katten zien er aaibaar uit, maar het lijkt me geen pretje om zo in gevangenschap te zitten omdat je koffiebonen en weer uitpoept, en de mensen het resultaat lekkere koffie vinden.
Nou, ik heb een kopje Luwak Tubruk gedronken, voor 3 euro is het niet duurder dan een espresso in Hotel Americain Amsterdam, maar zo bijzonder vind ik het ook weer niet.
We gaan langs een aardbeienveld, leuk om te zien maar niet écht wow.
Nu volgens een serie wandelingen over steile bergpaadjes, omhoog gaat me beter af dan omlaag, maar het is de moeite waard vanwege het natuurschoon.
Op naar het natuurschoon van Kawah Putih (Witte Kraters), hier komen nog zwaveldampen uit de grond, en er is een meer (in de kleur van pruisisch blauw) waar je niet in mag zwemmen omdat het spul heel giftig is.
Onderweg passeren we gewiekste handelaars die zakjes geneeskrachtig spul verkopen (zwavelzand, zwavelstenen), grappig om te weten dat je dat verderop ook self kan rapen met een beetje moeite.
De bowmen hier zijn door de zwavel gaan kronkelen, ik vind een paar losse boomwortels die me roepen ‘neem mij mee’. Ach ja, ik heb een zwak voor verweesde krachtvoorwerpen.
Als tussenstation bezoeken we een theeplantage, mooie glooiende groene heuvels.
Verderop zijn de warmwaterbronnen waar je wel in mag poedelen of zwemmen, maar met een water temperatuur van veertig garden heb je binnen een uur wel genoeg. Dit water schijn geneeskrachtig te werken, goed tegen reuma en huidklachten, maar je ruikt na zo’n bad wel een beetje naar rotte eieren.
We reizen in slakkengang door de spits op terugreis, onderweg maak ik veel foto’s vanuit de rijdende auto, zo passeren we de Oude Treinbrug met uitzicht op de rijstvelden.
Door de feest file zijn we behoorlijk uitgelopen met de tijd, dus de brug laten we voorbijgaan, zo nu en dan valt een van ons in slaap (gelukkig blijft de chauffeur wakker).
004bandung

Zodra ik terug ben in het hotel, ga ik meteen onder de douche om de zwavel af te spoelen, schone kleren aandoen, dineren, de dag laten bezinken.

Tijdens mijn gesprekken met de andere gasten realiseer ik mij dat Nederland ook een belangrijk deel van mij is geworden, naast China en Nusantara.

Reisblog: de andere werkelijkheid

Reisblog: de andere werkelijkheid


Na aankomst in  hotel Sukajadi voelt alles nog onwerkelijk aan, als in een droom of in een trance loop ik door het hotel.
000aankomst.JPG
De sluier tussen de dagelijkse en de andere werkelijkheid voelt hier dunner aan, de Anderen zijn veel dichterbij dan in Nederland.

002other
Ik maak veel foto’s in het hotel, ze hebben op een moderne manier composities gemaakt van vintage kunst.

001sukajadi.JPG

Mijn fysieke lichaam moet ook nog bijkomen van jet-lag, terwijl mijn geest al druk bezig is met planner maken voor de komen de periode, dat stemmetje jut me op om allerlei toeristische plekjes te verkennen.

Toch besluit ik om deze eerste paar dagen maar rusting aan te doen!

Reisblog: voortekenen

Reisblog: voortekenen


Droom:

Ik sprak met een orakelvrouw en vroeg om raad over mijn reis.
We zaten in kleermakerzit tegenover elkaar met een cirkel om ons heen, terwijl een stuk vliegertouw tussen ons in de grens aangaf.
Terwijl ik langzaam steeds dichterbij moest gaan zitten, prikte ze met een stokje beurtelings in de aarde aan haar kant en aan mijn kant, totdat ik zo dichtbij was dat de ruimte tussen ons te klein werd.
Zo ontstond een patroon van puntjes tussen ons in, een geomantisch figuur!

Ze raadde me aan om mijn kleine spiegel-amulet mee te nemen.

…

Een paar dagen later na deze droom raadpleegde ik de orakelkaarten van Aliran Tenaga Dalam met de vraag: wat zal deze reis me brengen?kebatinan

 

 

Wildeman Over het IJ

Wildeman Over het IJ


Toen ik de trailer zag van Wildeman, zag ik dit als een goede setting om een sjamanistische trance aan te gaan.

Een goede vriendin plaatste een aantal kritische kanttekeningen:
‘Maar wat is het doel van het ritueel?….
Traditioneel heeft elk ritueel een duidelijk doel. Contact met Goden / Voorouders / Spirits maken om met ze communiceren, te onderhandelen, te danken of iets te vragen. Of een ritueel heeft het doel om een bepaalde overgang officieel te markeren, doop, huwelijk, besnijdenis, eerste menstruatie etc.. En dat laatste ging dan altijd gepaard met het eerste.
Pas toen mensen het contact met ‘iets buiten zichzelf’ ‘waren verloren, hier in het westen, zijn rituelen ‘lege hulzen’ geworden waarbij het vooral nog om uiterlijkheden gaat en/of om een feel good ervaring waarbij het alleen nog om het individu gaat.
Kunstenaars, zoals deze mannen, geven hun werk graag nog wat meer sjeu door het tot een ritueel om te dopen. Soms roepen ze daarbij zelfs, onbewust(!), krachten van buiten zichzelf op.’

Mijn antwoord hierop was:
‘ongeacht de intentie van de kunstenaars ga ik met mijn eigen intentie aan de slag bij de wildeman happening, ik zie het dan als oefening in trance’

Voorafgaand aan ‘Wildeman’, heb ik mezelf opnieuw kritisch bevraagd:
Wat is mijn doel eigenlijk?
Afgaand op de trailer, krijg ik het gevoel dat deze setting zich uitstekend leent voor een ‘reis in de benedenwereld’, maar wat kom ik daar doen?
Ik zou graag meer contact krijgen met de chtonische krachten!

De sessie werd in de open lucht ingeleid door twee filosofische verhalen van Jonatan, gebaseerd op een droom en een meditatie, daarna gingen we het gebouw in.
…
Ik word geblinddoek rondgeleid door het gebouw… begeleidende electronische muziek doen me denken aan Dreamtime Healing Concert

Enerzijds moet ik durven vertrouwen op mijn begeleider, anderzijds ook op mijn eigen gevoel van balans en gronding, vooral als er wat meer tempo wordt gemaakt op een ondergrond met lichte oneffenheden.
Dit doet me denken aan specifieke inwijdingsrituelen, de tocht naar de benedenwereld.
…
Als ik ga liggen, me laat onderdompelen in de geluiden van de muziek, zijn er momenten dat ik even ‘elders’ ben in de Droomtijd, flarden van beelden komen voorbij en vervagen heel snel.
…
Zodra ik sta, ontstaat er ruimte en impuls om mee te bewegen op de muziek, voor mij is dit de beste kans om contact te maken met de chtonische krachten…
Beelden en gevoelens stromen door me heen:
De gehoornde helm op mijn hoofd, speer en schild in mijn handen.., mijn handen als klauwen…

….
Het gaat door me heen en ebt weg…
…
De blinddoek gaat af, ik sta in een halfdonkere ruimte met de anderen, halverwege de zaal staat een halfdoorzichtig gordijn waarachter andere gestalten te zien zijn.
Onder getrommel springt Wildeman door de groep heen.
…
Rustig aan maken we de overgang naar de dagelijkse werkelijkheid buiten, er is gelegenheid tot napraten.
Leuk gesprek gehad met Robin, hem bevraagd over zijn connectie met sjamanisme, als gemeenschappelijke grond vinden we de trainingen bij Daan van Kampenhout

…

Ik vond het bijzonder inspirerend om eindelijk (weer) mee te doen aan een (wilde)mannen project!

Zie ook: Voorstelling | Over het IJ Festival