Tag: shaman

Reisblog: mijn eerste grote droom

Reisblog: mijn eerste grote droom


Mijn slaap/waakritme is nog steeds verstoord, ik kom slecht in slaap en word op rare momenten midden in de nacht klaarwakker.

DROOM:
Ik was met een groep tijdens een feest een spel aan het spelen, waarbij chips als fiches werken gebruikt.
Als onderdeel van zijn strategie, vernietigde P een bak (in de vorm van een speelgoed vrachtwagen) met een volle lading chips: hij graaide met zijn grote handen een grote portie en propte die in zijn mond, en met zijn andere hand kneep hij een handvol helemaal fijn.
Ik werd boos, vond het niet OK om voedsel zo te vernietigen.

Er ontstond een discussie, waar D in betrokken raakte, ze vond mijn houding onzinnig.
Ik legde uit dat ik een groot taboe heb op het vernietigen van voedsel.
De discussie escaleerde, waarna ik D verbande uit het feest.

Toen we elkaar later tegen kwamen, was ik nog steeds kwaad.
Ze gaf me een brief waarin ze in zoetsappige new-agey bewoordingen uitlegde waarom ze zich zo opstelde, het was maar een spel en ze had recht op haar eigen mening.
Ik zette haar een dolk op de keel en zei dat ik de brief aan mijn advocaat zou geven.

Ik had het gevoel dat, wanneer ik haar weer in een andere groep zou tegenkomen terwijl zij zich zo zou blijven Opstellingen, ik in staat zou zijn om haar te doden.

Toen ik met Z sprak over de situatie, legde ze uit dat de opstelling van D te maken had met een interne machtsstrijd tussen de traditionele wiccans, een van onze wederzijdse kennissen zou door die groep uitgebannen worden.
Deze kwestie deed me verder niets, ik had niks met Wicca.

Om mijn escalerende ruzie aan te pakken, haalde ik B (een ervaren mediator) erbij.
D vond dit allemaal niet nodig, discussieerde met B, die de techniek van omgekeerde coaching toepaste: hij reageerde op al haar beweringen tegendraads met ontkenningen.

Uiteindelijk ontstond toch een drie gesprek…

Aan het einde van de droom was het gesprek nog niet afgelopen.

Reisblog: mijn eerste excursie

Reisblog: mijn eerste excursie


Vannacht weer kort geslapen, kan nog niet wennen aan het dag/nacht ritme.
Oude nachtmerriespoken van mijn jeugd in Nusantara komen even gedag zeggen, gelukkig heb ik nu meer kennis en vaardigheden om daar mee om te gaan.
Na een korte nacht is het alweer snel tijd voor de excursie met Enoss.
De bus in, tot mijn verassing tref ik een Deens en een Hollands koppel waarmee ik meteen aan de praat raakte, en ook met de chauffeur was het gezellig.
Onze gids had een behoorlijk uitgebreid programma in de planning, maar vanwege (feest)drukte op de straat hadden  we minstens een uur nodig om de stad uit te komen.
Gelukkig keek ik mijn ogen uit onderweg, op zoek naar herinneringen in beeld, geluid en geur.
Ik heb behoorlijk veel foto’s gemaakt, maar met wisselvallig WIFI is het lasting uploaden, daar moet ik later de tijd voor nemen.
Veel is hetzelfde, maar ook veel veranderd: veel gemotoriseerd verkeer (vooral scooters en auto’s), veel mobieltjes, veel toeristen.
Bandung is warmer dan ik me herinner, maar destijds zaten we ook hoger in heuvelachtig gebied.
We begonnen met een bezoek aan de bamboe-weverij: Hier weven ze bamboe muren.
Hier voor het eerst weer zo’n klassiek hurk wc gezien en gebruikt, dat is weer wennen.
Verder door naar de Luwak-boerderij…

004luwakDe civet-katten zien er aaibaar uit, maar het lijkt me geen pretje om zo in gevangenschap te zitten omdat je koffiebonen en weer uitpoept, en de mensen het resultaat lekkere koffie vinden.
Nou, ik heb een kopje Luwak Tubruk gedronken, voor 3 euro is het niet duurder dan een espresso in Hotel Americain Amsterdam, maar zo bijzonder vind ik het ook weer niet.
We gaan langs een aardbeienveld, leuk om te zien maar niet écht wow.
Nu volgens een serie wandelingen over steile bergpaadjes, omhoog gaat me beter af dan omlaag, maar het is de moeite waard vanwege het natuurschoon.
Op naar het natuurschoon van Kawah Putih (Witte Kraters), hier komen nog zwaveldampen uit de grond, en er is een meer (in de kleur van pruisisch blauw) waar je niet in mag zwemmen omdat het spul heel giftig is.
Onderweg passeren we gewiekste handelaars die zakjes geneeskrachtig spul verkopen (zwavelzand, zwavelstenen), grappig om te weten dat je dat verderop ook self kan rapen met een beetje moeite.
De bowmen hier zijn door de zwavel gaan kronkelen, ik vind een paar losse boomwortels die me roepen ‘neem mij mee’. Ach ja, ik heb een zwak voor verweesde krachtvoorwerpen.
Als tussenstation bezoeken we een theeplantage, mooie glooiende groene heuvels.
Verderop zijn de warmwaterbronnen waar je wel in mag poedelen of zwemmen, maar met een water temperatuur van veertig garden heb je binnen een uur wel genoeg. Dit water schijn geneeskrachtig te werken, goed tegen reuma en huidklachten, maar je ruikt na zo’n bad wel een beetje naar rotte eieren.
We reizen in slakkengang door de spits op terugreis, onderweg maak ik veel foto’s vanuit de rijdende auto, zo passeren we de Oude Treinbrug met uitzicht op de rijstvelden.
Door de feest file zijn we behoorlijk uitgelopen met de tijd, dus de brug laten we voorbijgaan, zo nu en dan valt een van ons in slaap (gelukkig blijft de chauffeur wakker).
004bandung

Zodra ik terug ben in het hotel, ga ik meteen onder de douche om de zwavel af te spoelen, schone kleren aandoen, dineren, de dag laten bezinken.

Tijdens mijn gesprekken met de andere gasten realiseer ik mij dat Nederland ook een belangrijk deel van mij is geworden, naast China en Nusantara.

Reisblog: de andere werkelijkheid

Reisblog: de andere werkelijkheid


Na aankomst in  hotel Sukajadi voelt alles nog onwerkelijk aan, als in een droom of in een trance loop ik door het hotel.
000aankomst.JPG
De sluier tussen de dagelijkse en de andere werkelijkheid voelt hier dunner aan, de Anderen zijn veel dichterbij dan in Nederland.

002other
Ik maak veel foto’s in het hotel, ze hebben op een moderne manier composities gemaakt van vintage kunst.

001sukajadi.JPG

Mijn fysieke lichaam moet ook nog bijkomen van jet-lag, terwijl mijn geest al druk bezig is met planner maken voor de komen de periode, dat stemmetje jut me op om allerlei toeristische plekjes te verkennen.

Toch besluit ik om deze eerste paar dagen maar rusting aan te doen!

Reisblog: voortekenen

Reisblog: voortekenen


Droom:

Ik sprak met een orakelvrouw en vroeg om raad over mijn reis.
We zaten in kleermakerzit tegenover elkaar met een cirkel om ons heen, terwijl een stuk vliegertouw tussen ons in de grens aangaf.
Terwijl ik langzaam steeds dichterbij moest gaan zitten, prikte ze met een stokje beurtelings in de aarde aan haar kant en aan mijn kant, totdat ik zo dichtbij was dat de ruimte tussen ons te klein werd.
Zo ontstond een patroon van puntjes tussen ons in, een geomantisch figuur!

Ze raadde me aan om mijn kleine spiegel-amulet mee te nemen.

…

Een paar dagen later na deze droom raadpleegde ik de orakelkaarten van Aliran Tenaga Dalam met de vraag: wat zal deze reis me brengen?kebatinan

 

 

Wildeman Over het IJ

Wildeman Over het IJ


Toen ik de trailer zag van Wildeman, zag ik dit als een goede setting om een sjamanistische trance aan te gaan.

Een goede vriendin plaatste een aantal kritische kanttekeningen:
‘Maar wat is het doel van het ritueel?….
Traditioneel heeft elk ritueel een duidelijk doel. Contact met Goden / Voorouders / Spirits maken om met ze communiceren, te onderhandelen, te danken of iets te vragen. Of een ritueel heeft het doel om een bepaalde overgang officieel te markeren, doop, huwelijk, besnijdenis, eerste menstruatie etc.. En dat laatste ging dan altijd gepaard met het eerste.
Pas toen mensen het contact met ‘iets buiten zichzelf’ ‘waren verloren, hier in het westen, zijn rituelen ‘lege hulzen’ geworden waarbij het vooral nog om uiterlijkheden gaat en/of om een feel good ervaring waarbij het alleen nog om het individu gaat.
Kunstenaars, zoals deze mannen, geven hun werk graag nog wat meer sjeu door het tot een ritueel om te dopen. Soms roepen ze daarbij zelfs, onbewust(!), krachten van buiten zichzelf op.’

Mijn antwoord hierop was:
‘ongeacht de intentie van de kunstenaars ga ik met mijn eigen intentie aan de slag bij de wildeman happening, ik zie het dan als oefening in trance’

Voorafgaand aan ‘Wildeman’, heb ik mezelf opnieuw kritisch bevraagd:
Wat is mijn doel eigenlijk?
Afgaand op de trailer, krijg ik het gevoel dat deze setting zich uitstekend leent voor een ‘reis in de benedenwereld’, maar wat kom ik daar doen?
Ik zou graag meer contact krijgen met de chtonische krachten!

De sessie werd in de open lucht ingeleid door twee filosofische verhalen van Jonatan, gebaseerd op een droom en een meditatie, daarna gingen we het gebouw in.
…
Ik word geblinddoek rondgeleid door het gebouw… begeleidende electronische muziek doen me denken aan Dreamtime Healing Concert

Enerzijds moet ik durven vertrouwen op mijn begeleider, anderzijds ook op mijn eigen gevoel van balans en gronding, vooral als er wat meer tempo wordt gemaakt op een ondergrond met lichte oneffenheden.
Dit doet me denken aan specifieke inwijdingsrituelen, de tocht naar de benedenwereld.
…
Als ik ga liggen, me laat onderdompelen in de geluiden van de muziek, zijn er momenten dat ik even ‘elders’ ben in de Droomtijd, flarden van beelden komen voorbij en vervagen heel snel.
…
Zodra ik sta, ontstaat er ruimte en impuls om mee te bewegen op de muziek, voor mij is dit de beste kans om contact te maken met de chtonische krachten…
Beelden en gevoelens stromen door me heen:
De gehoornde helm op mijn hoofd, speer en schild in mijn handen.., mijn handen als klauwen…

….
Het gaat door me heen en ebt weg…
…
De blinddoek gaat af, ik sta in een halfdonkere ruimte met de anderen, halverwege de zaal staat een halfdoorzichtig gordijn waarachter andere gestalten te zien zijn.
Onder getrommel springt Wildeman door de groep heen.
…
Rustig aan maken we de overgang naar de dagelijkse werkelijkheid buiten, er is gelegenheid tot napraten.
Leuk gesprek gehad met Robin, hem bevraagd over zijn connectie met sjamanisme, als gemeenschappelijke grond vinden we de trainingen bij Daan van Kampenhout

…

Ik vond het bijzonder inspirerend om eindelijk (weer) mee te doen aan een (wilde)mannen project!

Zie ook: Voorstelling | Over het IJ Festival

Droom na Trancereis, op weg naar Temujin 

Droom na Trancereis, op weg naar Temujin 


Ik ben samen met mijn geliefde op een of ander new-age week-end happening (hier was ik eerder aanwezig tijdens een andere droom).
Ik had gewonnen bij een wedstrijd, maar bij de uitreiking liep een ander programma uit en kreeg ik pas veel later mijn prijs.
Uiteindelijk kreeg ik een gouden langzwaard.
Daarna had ik nog een andere prijs gewonnen, bij de uitreiking zou ik uitgeroepen worden tot Held.

zie ook: Trancereis, op weg naar Temujin | Dreamquest

Trancereis, op weg naar…

Trancereis, op weg naar…


In de voorbereiding op trancereizen, voelde ik tijdens een wandeling over de Noordermarkt, me geroepen door een Batak-staf, de Tunggal Panaluan. Toen ik deze vasthield, voelde ik meteen dat hij met me mee moest. Deze staf voelde aan als een antenne naar de andere werkelijkheid!
batak staff
Geinspireerd door de grote staf, ging ik aan de slag met het samenstellen van een kleine staf.
Hierbij werd ik geholpen door beelden van Eshu-Elegbara, opener van de weg, bewaker van de kruiswegen. Deze kleine staf voelt een stuk heftiger aan dan de grote staf, wellicht omdat ik er zoveel energie en creativiteit aan heb besteed!

Gevoel van verwondering…enerzijds laat ik me inspireren door het Noord-europese Spaecraft, anderzijds komen krachtvoorwerpen en symbole  op mijn pad, behorende tot andere tradities!
You must be joking…

eshu staff
Voorafgaand aan de trancereis, geluisterd naar een verhaal over Frau Holle.
Lewis Carroll beschrijft een vergelijkbare poort naar Wonderland….

Op trancereis, met als intentie: wat heb ik nodig om mijn spiritueel pad te kunnen volgen?

Een duik in het diepe, door een donkere poort, reizend over het groene land…
Ik kom aan op een geasfalteerde weg, en rijd op een motor samen met een hele colonne Satu Darah totdat het tijd is om terug te keren naar de dagelijkse werkelijkheid.

Overweging: het reizen naar mijn roots in Centraal en Zuidoost Azie, is een belangrijk onderdeel van het proces die ik aanga op mijn pad!

 

Zinnig Noord – tot bloei komen

Zinnig Noord – tot bloei komen


Overdenking:
“Wat is jouw bloei, waartoe voel je geroepen?
Waarin ben je nu aan het bloeien, op je eigen manier?”

Voorafgaande aan de wandeling, met de routeleider de route voorbereiden, rollen en taken verdelen, sparren over het thema.
Ik vond het belangrijk dat deze wandeling plaatsvond in mijn eigen wijk, met start en eindpunt in wereldse omgeving buiten de kerk.
In mijn visie moet spiritualiteit vooral in de dagelijkse werkelijkheid beleefd en tot uitvoering gebracht worden.
En waarover hebben we het eigenlijk als we spreken over ‘ bloei’?
Bloei is een fase van een doorlopende cyclus: een bloem stelt zich met geur en kleur open om bevrucht te worden; in de volgende fase is de bloem uitgebloeid en verwelkt, maar de bevruchte bloemen dragen vrucht voor de volgende fase.
Een mens is geen bloem, maar in de beeldspraak spreken we van iemand die is opgebloeid, die is dan geinspireerd en stelt zich open voor nieuwe mogelijkheden, die later daadwerkelijk uitgevoerd kunnen worden.
Het gaat om ‘bloei’ in het hier en nu, geen ver afgelegen ideaalbeeld!

Goed doorgenomen, wie doet wat wanneer.
Routeleider voorop om tempo en overgangen in de gaten te houden, achterwacht helemaal aan het einde om de achterhoede te bewaken, in het midden een extra steunpunt die ook oplet.

Zo’n route lopen als mede-organisator is toch heel anders dan gewoon als deelnemer meelopen, nu voelde ik me veel meer betrokken en verantwoordelijk om het proces te bewaken en te faciliteren.
Ik moest weer denken aan andere spirituele wandelingen waar ik aan heb meegewerkt, toen was ik vaak in de rol van Wachter; destijds voornamelijk in assisterende rol, nu meer als co-pilot.

Als ritueel begeleider nam ik de verantwoording voor drie mini-rituelen:
Warming-up vooraf: contact met je voeten, gronden, vervolgens vanuit het contact met de aarde  je armen strekken, openen als een bloem met het gezicht naar de hemel toe.
Tijdens de wandeling nam iedereen een kleurig stuk lint als focus voor het thema ‘bloei’; voor mij voelde het wel prettig aan om deze aan mijn linkerpols te binden.
Halverwege de wandeling: eenieder die dit wilde, kon de lint (al dan niet beschreven met inzicht, wens of gebed) aan een boom binden.
Daarna vond ik het wel passend om wat water te schenken aan de boom.
Aan het einde van de wandeling ‘cooling down’:
Contact met je voeten, gronden, vanuit het contact met de aarde reiken naar de hemel, de verzamelde energie, inspiratie en inzichten bundelen en tot je nemen.

We sloten af met gezamenlijk brood en soep, op de plek waar we begonnen zijn we geeindigd: Lokaal Spaanders

Inspiratie:
Onlangs zag ik in mijn tuin hoe een hommel in een bloem dook, dit beeld nam ik met me mee tijdens de stiltewandeling. Terwijl een deel van mijn aandacht bezig was met procesbewaking van het wandelen, was een ander deel van mijn aandacht bezig met dit beeld van mezelf openstellen als een bloem, opdat Ibbur zich welkom bij me voelt.

Zie ook: Zinnig Noord – Stiltewandelingen in en om Amsterdam Noord

Droom: trancedans

Droom: trancedans


Ik deed op mijn werk mee met een teambuilding-workshop, die bedoeld was om ons effectiever te laten functioneren op het werk:

We zongen en dansten, er werd muziek gemaakt met trommel en ratel, sommigen maakten tribale staven…
Ik leerde een specifieke trancedans, die krachtig aanvoelde.
Tijdens de dans voelde ik bij mezelf een lichte trance opkomen, maar ik voelde ook dat het belangrijk was om voorzichtig te zijn, wie weet wat zich kon aandienen?

De dans werd widdershins gedaan, en op een gegeven moment verliet ik de kring om door een deur te lopen.
Maar toen ik weer door de deur terug wilde gaan, was deze gesloten, en kwam er een kwaadaardige entiteit doorheen die mij aanviel…

Ik was weer terug in mijn slaapkamer, de entiteit was mij achterna gegaan.
Met behulp van de trancedans, die ik had geleerd, joeg ik de entiteit weg.