Tag: shaman

Iravan, de eerste ontmoeting

Iravan, de eerste ontmoeting


iravan

Mijn collega de verzamelaar redde deze pop van grofvuil, en bracht het mee naar kantoor, waar het verplaatst werd van de ene kamer naar de andere.

In de eerste kamer liet mijn Molukse collega de pop vallen, compleet met de tas en de fles waar de pop inzat.
Ik zei nog tegen hem: dat brengt ongeluk he, zomaar een wayangpop in huis halen!

In de tweede kamer vond een jonge vrouwelijke collega dat de pop haar teveel aankeek, de pop was teveel ‘aanwezig’.

In de derde kamer zat ik. Inderdaad, de pop heeft sterk sprekende ogen, de aanwezigheid is voelbaar.
De verzamelaar-collega vertelde me dat ze de pop had gewassen met rozenwater, behandeld met Reiki, en extra mooi aangekleed, kortom helemaal opgeladen.
In overleg met deze collega heb ik de pop mee naar huis genomen.

Surfend op internet kwam ik het volgende tegen: Bambang Irawan!

Irawan = Iravan met de volgende thema’s: slangengod, zelfopoffering, orakel-schedel, transgender.

Vooral het laatste thema vind ik toepasselijk! De jonge vrouwelijke collega vroeg me: is het een man of een vrouw?
De pop heeft inderdaad iets androgyn, ambivalent, transgender!

Ik heb Iravan verwelkomd in mijn huis, op mijn huisaltaar, ben benieuwd wat de pop me komt vertellen!

QUI, mijn inwijdingsschilderij: De Toren, zuiveren en offeren.

QUI, mijn inwijdingsschilderij: De Toren, zuiveren en offeren.


Droom
Ik ben aanwezig bij een groepsritueel.
In mijn rechterhand houd ik een lange witte veer (ongeveer een meter lang).
Omdat ik reeds eerder hielp, word ik opgeroepen om weer te helpen in het ritueel:
Lucia moet ritueel gewassen worden, dat doe ik door haar met rozenwater te besprenkelen.
…
Twee vrouwen brengen het Offer: ze springen van het hoge gebouw (De Toren?) in het water.

QUI, mijn inwijdingsschilderij: de magische kast

QUI, mijn inwijdingsschilderij: de magische kast


Onlangs keek ik naar het eerste deel van Narnia the Lion, the Witch and the Wardrobe en besefte hoe dun de sluier tussen de werelden kan zijn!
Ik kijk naar mijn schilderij en zie een kast met vele geheime lades (zo ben ikzelf ooit beschreven door vrienden).

Afgelopen zondag ontmantelde ik een IKEA-Granemo vitrinekast (ondertussen om begrijpelijke redenen niet meer in de collectie van de fabrikant) in het huis van mijn ouders om te verhuizen naar mijn huis; toen ik de puzzelstukken in mijn woonkamer zag, dacht ik: ik lijk wel gek, waar ben ik aan begonnen, notabene een IKEA kast uitelkaar halen om straks inelkaar te zetten?

Die nacht sliep ik weer in de woonkamer dichtbij mijn schilderij, en kreeg ik een heldere droom.
Misschien was die meegekomen met de kast, en ontsnapt uit de Droomtijd….

—————————————————————————————————————-

DROOM:

Uitvaart van mijn vader vindt plaats in de open lucht op een groot terrein (Openlucht Museum, Stichting Heilige Land, Archeon, Land van Ooit, of zoiets).

De ceremonie begint: “Alle mobieltjes uit svp”

Ik zie mijn oudste hartsvriendin en vraag haar bij me te staan, ik heb haar steun nodig.

Een neef van mijn vader ‘aspecteerde‘ hem door in woord en gebaar even hem te ‘zijn’, compleet met mimiek en spraak, de manier waarop hij keek, zijn hoofd hield, zijn manier van spreken.
Hij keek met liefde met mijn moeder, ze wisselden hun trouwringen uit en plaatsen het aan hun rechterduim, en drukten hun ringen tegen elkaar aan.

Ze toonden een hologram van de laatste momenten van mijn vader (zoals die ook had kunnen gebeuren in de dagelijkse werkelijkheid): Hij is bezig met een preekvoorbereiding thuis, zegt tegen mijn moeder dat hij moe is en wilt slapen; hij legt zijn hoofd in haar schoot en ontslaapt.

…..Diverse toespraken van verschillende mensen die ik  niet heb onthouden….

Een opname met de stem van mijn vader die mij benoemt tot zijn opvolger!

Dan is het mijn beurt om te spreken….

……langzamerhand kom ik in de staat van halfwaak/halfslaap….

”Ik wil hem opvolgen. Misschien niet in de vorm en de stijl die hij voor ogen had, maar wel in zijn geest”

….het laatste stuk maak ik af in wakende staat…

“Ik zal het woord doen als Spreker voor de Doden, hun diepste gevoelens verwoorden: pijn, verdriet, woede, angst, vreugde, passie.
Mijn vader heeft bij zijn emeritaats-toespraak verteld hoe krachtig hij zijn roeping ervaarde, en tegelijkertijd worstelde hij met het gegeven dat hij zijn gezin verwaarloosde.
Bij die toespraak kon ik echt zijn worsteling ervaren en respecteren.
Dat heeft heel veel genezing gebracht in mijn hart, waardoor de pijn van onze verbroken en verstoorde relatie beetje bij beetje werd geheeld

 

QUI, the magickal painting: Foxy Lady visionquest reloaded

QUI, the magickal painting: Foxy Lady visionquest reloaded


Faery, a human lifetime ago…

The Master of Ravens said:
I can teach you nothing new at this moment…
take up your visionquest into the world of Men…
Remember our compact with Ravenqueen!

And so, Foxy Lady went out of Faery into the world of Men…
Remembering the last temple of Earthshaking Sealord, high up the Great Mountain…

The faithfull, who fled the wrath of the Sorcerer-King, made their last stand.
Lightning smote their ranks, but still they stood firm…

Unable to stand the strain of eldritch energies,
the Land broke apart,
the Sea invaded,
all were scattered to the corners of the Earth…

Downwards into the Deep
Skyclad, unarmed, alone
Unto a lonely barren path

Voices of lost souls
Visions of forgotten realms
Passing away in the Void

Clad in in Night and Shadows
The Dark Lady awaits
On her Opal Throne

Unspoken Words
Unseen Sights
Were given

 

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Fascinatie

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Fascinatie



Fascinerend:

Als ik het schilderij puur intellectueel zou benaderen, verdwaal ik in het doolhof van symboliek en (tover)spreuken.

Aan de ene kant de stier: doet me denken aan de minotaurus van Kreta.
The Bull from Sea. The King must die (Mary Renault).
Ook al zo’n beschaving dat net als Atlantis onderging door een zeebeving.

Aan de andere kant kijk ik naar een mysterieus object:
Ik noemde het meteen Pompoen. Het lijkt op een groot Masker, op de achtergrond een staande steen?
Paaseiland beeld?
Het blijft mijn blik trekken.

Maskers hebben me altijd gefascineerd.
The Mask of the Red Death (Edgar Allen Poe).
Magisch, dat masker.

Het schilderij toont donker, somber.
Gedachten over dood, ondergang, verval, komen bij mij naar boven.
Afdalend uit de Lichte Bovenwereld via de Middenwereld der Schaduwen.
Verder omlaag naar de Donkere Benedenwereld.
Descent into Hell?
Hoe komt het, dat ik bij sjamanistische reizen eerder in het Dodenrijk kom dan in de Bovenwereld?

En wat heeft het Masker mij te vertellen?

 

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Afdaling

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Afdaling


Bij het opstaan, losse flarden van gedachten:

Incarnerend: uit de Wereld van het Licht, afdalend naar de Wereld der Schaduwen.
(Zoals Inanna afdaalde in het Dodenrijk).

Deja Vue: dit hebben we eerder gezien, dit hebben we eerder gedaan.

Spirits/Gidsen: link, rechts, rondom.

Vreemde spreuken, tekens, half bekend voorkomend.

Een magisch schilderij, vol mystieke symbolen, ik moet echt moeite doen om te doorgronden wat er allemaal nog te zien valt.

….later, ‘s avonds…

Als dit schilderij mij weerspiegelt, kom ik dan zo over op de buitenwereld? Is dit nu wat de buitenwereld van mij te zien krijgt?
Een waas van geheimzinnigheid, fragmenten van onbegrijpelijke citaten, esoterische verwijzingen?

 

 

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie


Samhain, 2010:

Op de verhalenmiddag in het Zonnehuis:

Vandaag wilde ik het hebben over Halloween: niet over de Amerikaanse versie, waarin mensen als spook verkleed gaan, maar over de oorspronkelijke versie waabij mensen de overledenen herdenken en eren.

Vorig jaar december overleed mijn vader, over hem wilde ik het hebben.

Mijn vader was een dominee, de man die juist in het weekeinde niet het vlees sneed omdat hij er nooit was in het weekeinde.

Ik heb hem als vader gemist in mijn jeugd, en natuurlijk heb ik in mijn puberteit tegen die situatie aangeschopt.

Maar toen mijn vader zijn emeritaats-toespraak in de kerk hield, vertelde hij over zijn roeping om God te dienen, maar ook over zijn besef dat hij zijn gezin tekort deed, en over zijn worsteling met deze situatie.
Ik kon zijn emotie zien, zijn oprechte worsteling, toen kon ik begrip en respect krijgen voor zijn keuze.

Dit is het verhaal wat ik over mijn vader wilde vertellen, om hem te herdenken en te eren op deze dag.

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010


Samhain 2010 is voor mij anders dan andere keren:

Eind vorig jaar overleed mijn vader, deze maand is mijn moeder verhuist naar een verzorgingstehuis.

Het leeuwendeel aan rationele regeldingen is achter de rug, langzamerhand krijg ik meer ruimte voor de emotionele verwerking.

Naast het rouwen om wat er niet meer is, is er ook het waarderen van wat ik heb meegekregen (kennis, ervaring).

Als rite de passage had ik een groot aantal vrienden uitgenodigd, uiteindelijk kwamen precies de juiste mensen:  KarinMaria , Lucia, Zia.

Voor mijn vader had ik een speciaal plekje gereserveerd

Op deze avond ontving ik mijn magisch schilderij QUI, later schrijf ik hier meer over

Herfstequinox 2010

Herfstequinox 2010


Volle maan, donder en bliksem…Thor heeft er zin in!

De balans opmaken: wat is mijn oogst van afgelopen periode, wat neem ik mee en wat laat ik achter?

De droom over de begrafenis van mijn vader in een nieuwe duiding opnieuw bekeken:
Het labyrinth is doorzichtig, oude structuren worden doorbroken, maar de rode roos van de liefde blijf over, terwijl de overledene vanuit de geestenwereld naar zijn eigen begrafenis kijkt.

Ik laat mijn zorgen achter, en neem mijn liefdevolle hartsverbindingen mee.

Met ons drietjes plaatsen we de cirkel, waarbinnen we onze inspiratie oproepen.

Ik voel de verbinding met de oudste voorouders, helemaal tot aan de grens van China met Mongolia, de Toba-Wei.

En op de achtergrond blijft Cao Wei voelbaar, de gevreesde krijgsheer.

Wat losgelaten kan worden verbranden we, wat we willen meenemen gaat in de medicijnbuidel.

Een inspirerende avond, een fijn samenzijn met gelijkgezinden!

Droom: de begrafenis

Droom: de begrafenis


We waren bezig met de begrafenis van mijn vader op een eiland, daarvoor moest veel geregeld worden.
De toegang tot de grafplek ging via een doolhof van houten wanden met glazen ramen.
De grafplaat was een mozaiek van wit marmer met een rode roos bovenaan, de ondergrond was spiegel glas.
Vele genodigden, een namenlijst vol met Chinese namen.
Iemand liet de plaat tijdens het plaatsen vallen, het bovenste derde deel (waar de roos op stond), brak zodat het roos-gedeelte gescheiden was van de rest door een breuk, en de spiegelvloer was gebarsten.
Er moest snel vervanging geregeld worden, mijn vader was er levend (!) bij tijdens het geregel.
Het eiland bleek een soort tussenwereld, waar allerlei entiteiten: geesten van overledenen, natuurgeesten, emoties nog rondhingen voordat ze verder konden gaan naar de volgende wereld.
Terijl ik de entiteiten hielp om verder te gaan, voelde ik in halfslaap hoe in de wakende wereld mijn buikkramp wegtrok.