Voor herkenning en inspiratie
De Vrijdenkplaats is een platform waar mensen met dezelfde ervaringen en uitdagingen elkaar kunnen ontmoeten: geloofverlaters, zoekers en twijfelaars. Het biedt verbinding, herkenning, veiligheid en inspiratie. Iedereen is welkom, wat je geloofsachtergrond ook was.
Wil je met ons delen in welke geloofsovertuiging je bent opgevoed?
Mijn vader was pastor voor een protestantse migrantenkerk in een setting die nog veel voorchristelijke invloeden in zich heeft (Chinese voorouderverering, Javaanse mystiek)
Wat is jouw motivatie om mee te doen met De Vrijdenkplaats?
Ik was onder de indruk van ‘mag het licht aan’ als uiting van vrijdenkers en wilde deze stroming verder meemaken.
‘Toevallig’ zag ik op de leestafel ook een artikel over het Humanisme in de Chinese tradities (zoals Confucius), dat trok mijn aandacht en interesse.
En zou jij jezelf bijvoorbeeld wel of niet een geloofsverlater noemen?
Ik heb lang geleden gemerkt dat ik me niet meer thuisvoelde in de dogmatiek van de kerk, in mijn speurtocht naar alternatieven kwam ik via new age terecht in een poging om mijn eigen vorm van zingeving te formuleren: ‘spiritueel humanisme’ met sterke invloeden van Confucius.
Ik noem mezelf kritische kerkverlater, maar heb nog wel sterke affiniteit met en behoefte aan spiritualiteit die geaard is in maatschappelijk handelen.
Vandaag was ik van plan om een herfstwandeling te doen; we waren met z’n vieren en namen alle tijd en ruimte om te wandelen met aandacht voor de magische plekken in de wijk. Gaandeweg ontwikkel ik een wandeling die afwijkt van het stramien van Zinnig Noord. We namen uitgebreid de tijd in de natuurtuin en werden verrast door de aanwezigheid van een mispel
Een bijzondere vrucht, die pas na fermentatie eetbaar is voor de mens!
Onderweg kwamen we langs wat kerken: Gereformeerd, Evangelisch, Katholiek. Zo kwam het verhaal naar boven dat vroeger de jongelui van diverse zuilen de geloofstwisten uitvochten op de vuist… Lopen over de dijk maakte het spanningsveld voelbaar tussen de verschillende bubbels aan weerszijden, het schuurt en wringt…wat zou je met die wrijvingsenergie kunnen doen? De dijk weer aflopend via het Perenpad kwamen we langs een bijzondere boom: Halverwege, midden in de stam, een verticale spleet die een doorkijkje biedt naar de andere kant.
Op dinsdag 9 november heeft F. ons meegenomen voor een herfstwandeling. Hij zou ons verschillende plekken in Tuindorp-Oostzaan tonen om de energie te voelen. Ik wist niet echt wat ik hiervan kon verwachten, maar vond het idee spannend genoeg om mee te wandelen. We startten op het Zonneplein. In het midden staat een gedenkteken en je ziet om je heen de (kleine) winkels en het imposante Zonnehuis. F. vertelde dat het Zonnehuis als een blokkade gevoeld kan worden. En inderdaad. Het lijkt je tegen te houden: een enorm gebouw met bijgebouwen die als de armen van een mens je de weg versperren. Ikzelf zag het ook als een uitnodiging. De statige trap, waarmee je uitgenodigd wordt het gebouw te betreden. Heel functioneel, want het was/is een buurthuis voor de wijk. Daarna gingen we ‘bomen knuffelen’. Nou, daar had ik me wel iets anders bij voorgesteld. Ik dacht dat we al kussend de boom zouden omhelzen; zoiets als koeien knuffelen. Maar, nee hoor. We hebben de boom alleen met onze handen aangeraakt en geprobeerd de stroom/energie van de sappen te voelen. En ja, ik voelde het een beetje. Je zou deze energie dan ook in je lichaam kunnen voelen. En dan met je meenemen. Dat was voor mij nog een brug te ver. Wel voelde ik me na deze oefening heel ontspannen. We gingen naar een mooie, rustige plek, waar een soort vuurkorf stond. F. pakte een beetje tabak en een salieblaadje. Dat stak hij in brand en er kwam een zalige lucht vanaf. De plek kreeg hierdoor iets magisch. Op de Oostzanerdijk hield hij stil. Hij liet ons zien dat aan de ene kant Tuindorp-Oostzaan lag en aan de andere kant een woonwagenkamp. Een plek van botsing. De twee plekken zijn gescheiden door de dijk en het water. Waarschijnlijk willen deze mensen ook gescheiden blijven. Het woonwagenkamp wordt omgeven door een hoog hek. De twee ‘kampen’ willen zich niet vermengen. Tussen deze ervaringen door hebben we lekker gekletst over culturen en de verschillen onderling en veel uitleg gekregen over Tuindorp-Oostzaan. Ik vond het een prachtige ervaring en zal een volgende keer zeker weer meedoen met een dergelijke wandeling.
Impressie van deelnemer K.:
Wij hadden afgesproken op het Zonneplein, en F. vertelde het een en ander over de geschiedenis van het plein en het Zonnehuis, over de architectuur van het mooie gebouw. Daarna liepen wij naar het stukje puur natuur tuin , dit is een schitterend mooi stukje natuur tegenover de school, het wordt onderhouden door vrijwilligers. Hier vertelde F. wat over de natuur en de bomen en planten. Hij liet ons de Qi van de sapstroom van een oude boom voelen, dit was een magische ervaring, je voelde gewoon de tintelingen in je hand van de onder de schors vloeiende sapstroom, zeer bijzonder. Daarna over de Kometensingel gelopen daar vertelde hij iets over de oude Sacramentskerk, die weer een nieuwe bestemming heeft gekregen , hier worden nu vintage spullen verkocht en er worden weer activiteiten georganiseerd Daarna over de oude Oostzanerdijk gelopen en via de kometen singel en de grote Beerstraat weer terug op het Zonneplein, waar wij genoten van een heerlijk kopje koffie, hier hebben wij nog wat na zitten praten.
Het was een gezellige en inspirerende wandeling.Volgende week weer een wandeling maar ergens anders heen.
wandelen: bos, park, duin, strand, historische steden
lichaamsoefeningen: qigong, taiji
Hemels:
lezen
schrijven
tekenen
mediteren
rituelen
heilige/magische plekken
Futloos, nergens zin in, weinig energie/inspiratie, vergeetachtig, slordig, geirriteerd
houd je ogen open voor een echt boomblad wat misschien de juiste metafoor is voor jou.
In hoeverre is de zilverberk een metafoor voor mij? Ik ervaar die boom als een magische boom, vooral in combinatie met de blauwe reiger bij maanlicht. Zo te zien is de zilverberk een metafoor voor mijn connectie met de andere werkelijkheid!
I pass forth into light – I find myself Beneath a weeping birch, most beautiful
Of forest trees, the Lady of the Woods Samuel Taylor Coleridge
Omdat ik veel verhuist ben, heb ik weinig herinneringspaden uit mijn jeugd, maar wel recente routes die ik veel heb gelopen tijdens diverse wandelingen sinds de lockdown.
Mijn meest favoriete route gaat langs magische plekken in mijn wijk, de liminale plaatsen
Het schuurt op die plekken waar verschillende sferen op elkaar botsen, en juist door dat schuren ontstaat een bijzondere energie!
Al lopende ontdek ik de krachtplekken in mijn eigen omgeving.
Ik had een kennismakingsgesprek gecombineerd met een seizoenswandeling. Goendlir, de spirit van mijn staf stond er op om mee te gaan… Deze meenemen naar de afspraak voelde aan als een coming-out: ‘dit is waarmee ik bezig ben’
… Ik sta met mijn staf in de cirkel op het midden van het plein en voel hoe de staf me helpt om verbinding te leggen tussen de werelden: ik voel inspiratie van de bovenwereld, ankering van de benedenwereld, en verbinding met de middenwereld. Zo maak ik verbinding met de spirits van mijn omgeving in de drie werelden. Kleine rituelen, eenvoudige handelingen in het dagelijkse leven op midden-aarde, om mijn intentie in dagelijks handelen te bekrachtigen. Ik vind het belangrijk om dit te doen in mijn directe omgeving, mijn wijk, in het spanningsveld tussen nieuwkomers/yuppen en (nazaten van) oorspronkelijke bewoners, tussen landelijk groen en oprukkende gentrificatie. Het botst en het schuurt op die grensgebieden, en juist op die plekken ervaar ik enorme potentie, zoals door wrijving vuur ontstaat. … Oude gebouwen, tradities geven stevige kaders die ankerpunten en bescherming bieden, maar anderzijds kunnen die ook beperken en benauwen. In hoeverre kunnen nieuwe impulsen en oude structuren op een positieve manier op elkaar inwerken? Eerlijk gezegd vrees ik dat dit een moeilijk proces is!
‘Men knipt toch niet een stuk uit een nieuwe jas om er een oude mee te verstellen? Dat zou zonde zijn van die nieuwe jas. En de oude jas zou er toch niet mee gemaakt kunnen worden, omdat de nieuwe stof zou gaan krimpen. Zowel de oude jas als de nieuwe lap zouden scheuren. Men doet ook geen jonge wijn in oude leren zakken. Want door het gisten van de jonge wijn zou het oude, stugge leer gaan scheuren. Zowel de oude zakken als de jonge wijn zouden verloren gaan. Nee, jonge wijn hoort in nieuwe zakken.
(Lukas 5:36-39)
… Door de wandeling ontstond een dynamische en inspirerende uitwisseling met mijn gesprekspartner, zo ontdekten we aanknopingspunten en bruggen die ons zouden kunnen verbinden.
Dit jaar heb ik mij voorgenomen om ‘voor een jaar en een dag’ de vier seizoenen te vieren via een seizoenswandeling
Belangrijke keuzes ervaar ik als snoeien: als ik het ene kies, snij ik de mogelijkheid van het andere af.
Soms overvalt me de gedachte: Wat als…?
Een leraar vroeg me ooit: ‘Waarom kies je telkens voor die moeilijke weg?’
Tja…Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan 🙂
De makkelijke weg van de minste weerstand lijkt vaak zo verleidelijk!
Uit pure gemakzucht en/of angst zou ik kunnen kiezen voor de schijnbaar eenvoudige route.
Ga door de nauwe poort naar binnen. Want de brede weg, die velen volgen, en de ruime poort, waar velen door naar binnen gaan, leiden naar de ondergang.
Nauw is de poort naar het leven, en smal de weg ernaartoe, en slechts weinigen weten die te vinden.
Volgens Peter Wohlleben hebben bomen verbinding met elkaar via ondergronds netwerk van wortels en paddenstoelen, dat doet denken aan menselijke interacties.
Hoe zit het met de relaties tussen bomen die met elkaar verbinding aan het maken zijn?
Wat voor interactie ontstaat er?
Via hun ondergronds netwerk worden voedingsstoffen uitgewisseld, dat zou ik kunnen zien als nonverbale communicatie!
Maar hoe gaat dit, als het gaat om verschillende boomsoorten die elk op verschillende soorten grond staan?
De ‘informatie’ die dan wordt uitgewisseld, is dan heel verschillend.
Is er dan ook sprake van een ‘vertaalslag’ ?
Als ik deze beeldspraak weer terugvertaal naar menselijke interactie, dan ervaar ik intersectionaliteit als een uitdaging om een ‘vertaalslag’ te maken.
A: In 2015 deed ik voor het eerst mee aan interessante projecten van Zinnig Noord: storytelling, labyrinth; later deed ik mee aan stiltewandelingen. Kun je iets meer vertellen over jouw ervaring met de stiltewandeling destijds? Hoe heb je die destijds ervaren? Wat me toen aansprak, was het idee dat deze community een poging deed om een brug tussen kerk en maatschappij te slaan.
V: Waarom sprak dit je zo aan?
A: Als kritische kerkverlater ben ik een tijdje bezig geweest met post-kerk rouwverwerking , in die community kwam ik teveel dogmatiek tegen. Bij het programma van Zinnig Noord proefde ik de poging om gedurfd te experimenteren met meer hedendaagse spiritualiteit, met bruggetjes naar andere tradities
V: Wat inspireerde je tot het ontwikkelen van de wandelingen?
A: Na het aangaan van een aantal coachwandelingen, herinnerde ik mij de stiltewandelingen die ik eerder liep, en ook de speurtochten naar magische plekken in de stadsjungle zoals ik die vroeger samen deed met een goede vriendin.
V: Wat maakt dat je deze positieve ervaring wilt doorgeven aan anderen?
A: In mijn beleving zijn magische/spirituele ervaringen te vinden op allerlei plekken. Ik vind het belangrijk om die ervaringen met anderen aan te gaan en te delen.
V: Waarom spelen de seizoenen een belangrijke rol in de wandelingen?
Sinds eind negentiger jaren vorig millenium deed ik regelmatig mee met seizoensrituelen volgens het framework van wicca/moderne hekserij (met name de Reclaiming-traditie), en sinds dit millenium ben ik meer bezig met neo-sjamanisme. Seizoensrituelen helpen me om meer contact te krijgen met de natuur en de spirits van dit land.
V: Kun je dat laatste uitleggen?
A: Toen ik begon met tuinieren, kon ik ervaren hoe ik me meer verbonden kon voelen met mijn leefomgeving, ik kon meer wortelen en gronden, me hier echt thuisvoelen. Seizoensrituelen zoals het Jaarwiel vieren, bieden me een framework waarmee ik de seizoenen sterker kan markeren en ervaren.
V: Nog niet erg lang ben je met pensioen, heeft dit jouw manier van zingeven verandert?
A: Sinds kantoorwerk geen onderdeel meer is van mijn dagelijks ritme, heb ik tijd voor mijn ‘neven-activiviteiten’ die nu mijn hoofd-activiteiten zijn geworden: taijiquan, qigong, orakelen, bloggen, schrijven, vrijwilligerswerk (Doras & Zinnig Noord), wandelen, workshops zingeving.
V: Hoe is het om deze activiteiten meer aandacht te kunnen geven? Wat doet dit met je? Ben jij / is je leven daardoor verandert?
A: Enerzijds is het een uitdaging om dagelijks zelfstandig structuur aan te brengen in mijn dagritme. Anderzijds is het bevrijdend om echt ruimte te ervaren voor de dingen die ik echt belangrijk vind: bezinning, oefeningen, kennisoverdracht. Mijn leven is een stuk interessanter geworden!
V: Wie of wat is jouw community op dit moment?
A: Sinds de lockdown zijn een aantal groepen, waar ik onderdeel van was, uit elkaar gevallen. Ik zie mezelf dus niet als onderdeel van een community, maar eerder als onderdeel van diverse losse netwerken.
V: Wat is het verschil tussen een community en een netwerk? Welk van de twee heeft jouw voorkeur en waarom?
A: Verschil Community versus netwerk: ik vergelijk deze met het verschil tussen ‘close friends’ en ‘bekenden’. Ik heb maar een handvol ‘close friends’ waarmee ik intensief kan samenzijn en een groot aantal ‘bekenden’ op social media waarmee ik incidentele uitwisselingen mee heb online. Voor echt contact geef ik de voorkeur aan Community.
V: Zinnig Noord heeft dit jaar als thema ‘Grond’. Wat doe jij om te gronden?
A: Ik doe taijiquan, (chinese gevechtsdans), qigong (chinese yoga), wandelen (in het groen).
V: Hoe helpen deze activiteiten jou bij het gronden? Wellicht helpt het om in te zoomen op één van deze drie.
A: Met name Qigong helpt me met fysiek meer in balans te komen, te gronden, en mijn innerlijke kracht te versterken. Door specifieke houding en beweeg-oefeningen kan ik steviger staan, vloeiender bewegen, effectief kracht uitoefenen.
V: Is er nog iets dat je zelf wilt toevoegen?
A: In mijn contact met Zinnig Noord ervaar ik de humanistische benadering als een goed werkbare brug tussen Kerk en Maatschappij.
V: Kun je een voorbeeld geven waarin dit zichtbaar wordt?
A: Tijdens mijn contact met de Zinnig Noord programmamaker van 2020-2021, ervoer ik het als een verademing dat deze vanuit een Humanistische achtergrond kwam, dit sluit voor mij beter aan dan een christelijke theoloog.
‘Op zoek naar het wonderbaarlijke, ontmoetingen met bijzondere mensen’
Op zoek naar het wonderbaarlijke
Mijn queeste op het pad van persoonlijke zingeving:
Onder de vernis van Protestantisme, ervaar ik een diepe onderstroom van chinese en javaanse
spiritualiteit.
Toen mijn speurtocht begon in Nederland, was slechts New Age en Europese spiritualiteit op de boekenplanken te vinden, Taijiquan en Yoga in buurthuizen; pas later kwam ik weer in aanraking met bredere ontwikkelingen uit overige delen van de wereld, met name shamanism: Native American Mongolia
Ontmoetingen met bijzondere mensen
Diverse ontmoetingen met mensen die mij inspireren: Naast de inspirerende verhalen van mijn vader, heb ik veel geleerd van leraren Taijiquan & Qigong en boeken/leraren uit de chinese traditie (Confucius, Mencius), naast boeken/leraren in de westerse spiritualiteit (Gurdjieff, Regardie, Starhawk), als overbrugging ervaar ik core shamanism (Harner) als een uitstekende ‘brug’.
In deze fase van mijn leven definieer ik mezelf als spiritueel humanist.
Belangrijkste actuele inspiratiebronnen: Mencius met betrekking tot het vormen van humanistische samenlevingsvorm. Modern shamanisme met betrekking tot rituelen. Reclaiming met betrekking tot politieke actie.
You must be logged in to post a comment.