Het Ego als helper


Onder invloed van Neo-buddhisme is het in vele New-Age kringen de mode om het Ego af te wijzen, alsof het een vijand is die vernietigd moet worden.

Nu heb ik niks tegen Gautama de Buddha, maar heb ik des te meer tegen de vele dogmatische doctrines van de diverse afsplitsingen die sindsdien door velen klakkeloos worden nagepraat en overgenomen.

Volgens mij is het zo dat je een Persona (het Masker) door aanleg en opvoeding hebt meegekregen als gereedschap om je te begeven in de dagelijkse werkelijkheid.
Hier en daar bijschaven en polijsten zal wel lukken, maar (pogingen tot) volledig weggooien lijkt me verspilling van energie.

Het Spel van het leven moet immers gespeeld worden, het is niet de bedoeling dat je permanent als een drop-out je daaraan onttrekt in de wildernis.