Month: January 2010

Quetzalquatl: Aan het einde van 40 dagen rouw


Aan het einde van 40 dagen rouw.
Commentaar:
Terugkijkend op het ritueel van een bidstond na 40 dagen rouw, realiseer ik me ook dat het een bijzonder multicultureel en multireligieus gebeuren was: Chinees-Indische christenen die een Moslim-gebruik hebben overgenomen, om het vervolgens in Nederland uit te voeren in een kring bestaande uit meerdere vormen van zingeving!

Aan het einde van 40 dagen rouw voor Pa


40 dagen na de dood van mijn vader hadden we een besloten bijeenkomst met familie en vrienden bij mijn moeder.
Ik deed een schriftlezing uit Prediker 3, omdat ik die in een rouwsituaties de meest toepasselijke vind, vooral in een gezelschap waarin grote verschillen zijn in vormen van zingeving.
Deze tekst helpt me om te berusten in de natuurlijke cyclus van leven en dood.

Alles heeft zijn tijd
1 Voor alles wat gebeurt is er een uur ,een tijd voor alles wat er is onder de hemel.
2 Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven, een tijd om te planten en een tijd om te rooien.
3 Er is een tijd om te doden en een tijd om te helen, een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen.
4 Er is een tijd om te huilen en een tijd om te lachen ,een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen.
5 Er is een tijd om te ontvlammen en een tijd om te verkillen ,een tijd om te omhelzen en een tijd om af te weren.
6 Er is een tijd om te zoeken en een tijd om te verliezen, een tijd om te bewaren en een tijd om weg te gooien.
7 Er is een tijd om te scheuren en een tijd om te herstellen, een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken.
8 Er is een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten.
Er is een tijd voor oorlogen er is een tijd voor vrede.

hyveskrabbel van Ailin


het voelt zo onwerkelijk dat u heen bent gegaan
zo plotseling van ons ontnomen
maar u was niet ons eigendom
u was een geschenk van boven
en nu is het uw tijd om naar huis te gaan
en toch bent u hier
u waakt over ons en vooral over oma
ik voel uw aanwezigheid zo sterk
toch mis ik u erg
ik zou willen weten wat u zou zeggen
ik denk dat u zou zeggen
ik heb mijn goede strijd goed gestreden
en ik ben dankbaar voor alle mooie jaren die ik mocht beleven.

en nu is het tijd dat wij onze eigen strijd strijden met u in ons hart.
u verteld ons de goede weg.
met tranen in mijn ogen neem ik afscheid van alle fijne jaren met u.
ik zal die jaren nooit vergeten en altijd bij me dragen.

Is er toekomst voor het poldermodel?


Het Nederlandse poldermodel is eigenlijk een consensusmodel.

Vanouds moesten de diverse belangengroepen met elkaar samenwerken om als staat te overleven.

De maatschappij is complexer geworden, vanuit de overheid zien we de typische reactie om die complexiteit te lijf te gaan met formalisatie.

Door toenemende formalisatie en bureaucratisering van consensusprocessen onstaat echter afstand ten opzichte van de achterban, zo onstaat het wantrouwen van de burger ten opzichte van de overheid, weer een complexiteit erbij. waarop gereageerd kan worden met nog meer formalisatie van bovenaf om controle te houden.

Zou het helpen, als de overheid de burgers minder betuttelt met regeltjes?
Iets in de richting van het Amerikaanse model, waarin de centrale overheid veel meer overlaat aan de locale overheden?
Als ik dan zie hoe dat daar misgaat dan vraag ik me het af.

Volgens mij is het huidige maatschappelijke klimaat volkomen verziekt door toenemend onderling wantrouwen tussen groeperingen, dit wordt verergerd door economische malaise.

De maatschappij verhardt. word agressiever, wantrouwiger.

Misschien is het gewoon het effect van overbevolking…
Zet grote aantallen mensen in een situatie waarin de afnemende hulpbronnen onvoldoende verdeeld worden, dan ontstaan er vanzelf conflicten.

Misschien wordt het weer tijd dat de Natuur grote schoonmaak houdt in Nederland door middel van een ramp, zodat we dan weer even leren om echt samen te werken.

Toespraak van K: Afscheidswoord aan mijn schoonvader


Lieve familie, vrienden

Toen ik anderhalf jaar geleden H leerde kennen, was dat liefde op het eerste gezicht. We waren van plan het rustig aan te doen, elkaar eerst goed te leren kennen, maar een week of drie na onze kennismaking werd Ma heel erg ziek en zijn we midden in de nacht naar het ziekenhuis gereden. En zo werd ik toch al heel snel de familie “ingeslingerd”.

En net zoals het openen van mijn hart voor H zo vanzelfsprekend voelde, voelde het ook net zo vanzelfsprekend om mijn hart te openen voor Ma en Pa. En ik was hartverwarmend welkom.

We zijn nu anderhalf jaar verder en ik heb in die tijd een aantal gesprekken met Pa gevoerd. Ik ontdekte een heel mooi mens, met open hart en vooral ook “open mind” naar de moderne samenleving. Zonder oordeel vroeg hij door naar wat ik ergens van vond, als socioloog, als docent en als mens. En zo werden het prachtige, diepe ontmoetingen, waar ik erg van genoten heb.

Eenmaal kwamen we onverwacht op visite, en toen we lekker op de bank geïnstalleerd waren met een kop thee, ging hij er echt voor zitten en vroeg met een twinkel in zijn ogen: ”Vertel eens, wat is jullie geheim?” Verbaasd keek ik hem aan en vroeg: “Geheim?” “ Ja”, zei hij, “jullie maken elkaar zichtbaar gelukkig, wat is jullie geheim? “

Ook vroeg een van de kinderen eens in bijzijn van Pa of we nog gingen trouwen of samenwonen. We legden uit dat wij heel gelukkig zijn met onze LAT-relatie. Pa zei daarop, weer met die twinkel in zijn ogen: “Ja, dan blijf je naar elkaar verlangen, he?”

Toen ik Hok een week of twee kende, had ik een heel wonderlijke droom. Ik droomde dat ik een gesprek had met Pa. Ik had hem toen nog nooit gezien of gesproken, maar in de droom hadden we een diep, levensecht gesprek en bevroeg Pa me over de betekenis die het woord Liefde voor mij had. Waar ik in mijn droom heeel openhartig en ten diepste op geantwoord heb.

Ik was heel verbaasd en vertelde over deze droom aan H en die vertelde me dat dit gesprek wel als een typerend gesprek voor zijn vader kon doorgaan.

De laatste keer dat ik Pa gezien heb, was de zaterdag voor zijn overlijden. We vierden met H en de kinderen Ma’s verjaardag. Het was gezellig en ontspannen. Opeens kwam Pa bij me zitten en er ontstond een diep gesprek over de vraag waar ik de twee jaar voor mijn scheiding van de vader van mijn kinderen mee geworsteld heb: “Mag je scheiden wat God verbonden heeft? “ en “Wat is ware liefde nu eigenlijk?”. Ik heb mezelf in dat gesprek ten diepste laten kennen….

Wat overigens niet moeilijk is in de vriendelijke ogen waarin het wijze hart van Pa en de liefde van God zo mooi weerspiegeld worden.

Later realiseerde ik me, dat dit het gesprek uit mijn droom was, wat ik nu in werkelijkheid met Pa gevoerd had….

Hij bedankte mij voor mijn openhartigheid en dat hij mij nog beter had mogen leren kennen. Ik weet nog dat het voelde alsof er een voor Pa openstaande vraag beantwoord werd en we namen nog inniger afscheid dan anders. Ik kreeg er kippenvel van en er flitste door me heen, dat het wellicht wel het laatste afscheid was. En dat was helaas ook zo….

Lieve Pa, ik ben U heel dankbaar voor onze mooie, open ontmoetingen. Ik draag U voor altijd mee in mijn hart. Ik zal – in liefde- er zijn voor H, Aisha en Ailin, Ma, M en JK en de kinderen.

Moge U rusten in Gods Vrede.