In honor of my father


Lament for Gandalf

A Olórin i yáresse
Mentaner i Númeherui
Tírien i Rómenóri
Maiaron i Oiosaila
Manan elye etevanne
Nórie i melanelye?

Mithrandir, Mithrandir, A Randir Vithren
ú-reniathach i amar galen
I reniad lín ne môr, nuithannen
In gwidh ristennin, i fae narchannen
I lach Anor ed ardhon gwannen
Calad veleg, ethuiannen.

=====================
Olórin, who once was…
Sent by the Lords of the West
To guard the lands of the East
Wisest of all Maiar
What drove you to leave
That which you loved?

Mithrandir, Mithrandir, O Pilgrim Grey
No more will you wander the green fields of this earth
Your journey has ended in darkness.
The bonds are sundered, the spiritis broken
The Flame of Anor has left this World
A great light, has gone out.

Overdenking bij de crematie van dr. R. Budiman (door ds. Johannes Linandi)


II Timoteüs 4:1-8

7 Maar ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop volbracht, het geloof behouden.

8 Nu wacht mij de krans van de gerechtigheid die de Heer, de rechtvaardige rechter, aan mij zal geven op de grote dag; en niet alleen aan mij, maar aan allen die naar zijn komst hebben uitgezien.

Het leven van ds. Rudy Budiman is vergelijkbaar met het beeld dat apostel Paulus gebruikte in zijn brief aan Timoteüs: een hardloopwedstrijd.

En niet van de korte afstand, maar de langste: de marathon.

Er waren veel facetten in zijn gezegende leven.

Het begon in Semarang, op Midden-Java.

Daar werd hij geboren, op 12 oktober 1927.

Ds. Budiman deelde dezelfde strijd als Paulus.

Als we vers 2 lezen, herkenden we die strijd in hem: “Verkondig de boodschap, blijf aandringen, of het nu uitkomt of niet, wijs terecht, straf en vermaan met alle geduld dat het onderricht vereist”.

Dit is een strijd van een evangelist/ prediker, een pastoor/ herder, een onderwijzer/ leraar.

Die roeping had hij al vanaf zijn jeugd.

Op 17-jarige leeftijd voelde hij zich geroepen om predikant te worden.

God die hem riep, deed de deuren open.

Hij studeerde theologie.

Eerst in een noodopleiding voor aanstaande predikanten in Yogyakarta en vervolgens aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.

In Amsterdam werd hij bijgestaan door zijn vrouw, tante Poppy.

Zo was hij voorbereid voor die strijd.

In 1961 deed hij doctoraal examen en keerde naar Indonesië terug om predikant en tevens docent te worden aan de Theologische Hogeschool Duta Wacana te Yogyakarta.

Hij doceerde Nieuwtestamentische vakken.

Hij bereidde de theologische studenten voor als toekomstige dienaren van het Woord.

Na een vruchtbare werkzame tijd, mocht hij later wederom naar de Vrije Universiteit om in 1971 te promoveren.

Ds. Budiman werkte daarna nog vele jaren in Yogyakarta.

Het evangelie, de goede boodschap van Christus stond centraal in zijn leven.

Behalve als docent, ging hij in Indonesië overal preken.

Hij werd bekend als een opwekkingsprediker.

Onlangs hoorde ik hoe iemand op één van die opwekkingsdiensten zo geraakt werd door de Heilige Geest en besloot om zijn leven op een bijzonder wijze dienstbaar te stellen voor Gods Koninkrijk.

Die passie, opgewektheid, en gedrevenheid van ds. Budiman herkennen we elke keer als hij het Woord van God verkondigt via de kansel, Bijbelstudies, tijdens retreats, toerustingsdagen, en andere activiteiten in onze kerk.

Zijn hogere leeftijd vormde geen belemmering voor hem om met volle passie de goede boodschap te verkondigen.

Zelfs tot zijn laatste preek in Rijwijk, zondag, 6 december j.l. was dat merkbaar.

Niet gepland in de liturgie, zong hij spontaan het lied Amazing Grace en vertelde de gemeente zo mooi hoe dat lied ontstaan is.

Zijn passie voor het evangelie was geworteld in zijn persoonlijke relatie met Zijn Heer, Jezus Christus.

Velen van ons weten hoe hij deze tekst uit Johannes 15:5 regelmatig citeerde, en ons met deze woorden van Christus aanspoorde : “Ik ben de wijnstok en jullie zijn de ranken. Als iemand in Mij blijft en Ik in hem, zal hij veel vrucht dragen.

Maar zonder mij kun je niets doen”.

Deze tekst gaat over leven in diepe verbondenheid met de Heer: in Hem leven en voor Hem leven. Geworteld in Christus en er van overtuigd zijn dat Hij het goede nieuws is voor deze wereld, vormt de motivatie om de strijd aan te gaan.

“Verkondig de boodschap, blijf aandringen, of het nu uitkomt of niet…”

In 1985 werd op hem een dringend beroep gedaan door de GKIN om de eerste predikant te worden.

Het kwam op dat moment eigenlijk niet goed uit, vanwege de toen beperkte financiële positie van de GKIN die pas opgericht was.

Ds. Budiman zag dat de nood erg hoog was.

Hij zag dit als een roeping van God, en als geloofsdaad nam hij de stap om in GKIN te bedienen.

Hij was de nestor van GKIN.

“Verkondig de boodschap, blijf aandringen, of het nu uitkomt of niet…”

Door de overtuiging dat het evangelie overal verkondigd moest worden, preekte ds. Budiman over kerkmuren heen.

In Nederland preekte hij niet alleen in GKIN, maar ook bij andere Indonesische kerken of gemeenschappen.

Hij voelde zich verwant met de evangelicale beweging.

Zijn lezing tijdens het Internationale Congres van de Wereld Evangelisatie in Zwitserland kan nog in de website van Lausanne beweging gelezen worden.

Zijn hart voor de verkondiging van het evangelie beperkte zich ook niet op de preekkansel of klaslokaal.

Hij gaf sinds het jaar 1989 het tweemaandelijks Bijbels dagboek “Overdenkingen” uit en was jarenlang de hoofdredacteur.

De waarschuwing van Paulus in vers 3 en 4 ging ook ds. Budiman ter harte.

Hij vond het belangrijk dat GKIN een gezonde leer had, die zich baseerde op de Bijbel.

In het gesprek over hedendaagse ethische maatschappelijke onderwerpen, hield hij zich vast aan het Woord van God, en spoorde hij ons aan om zelf te zien wat God in Zijn Woord heeft gezegd.

Hij was tot op het laatste moment betrokken in de daarvoor bestemde werkgroep.

Behalve als een begenadigd prediker en onderwijzer, was ds. Budiman voor velen een geliefde herder.

Hij hield van de hem vertrouwde kudde, de gemeente.

Hij gaf pastorale begeleiding, hij zocht de gewonden, hij bemiddelde conflicten: in gezinnen en in de kerk.

Hij bracht verzoening.

Een belangrijk eigenschap van ds. Budiman was het zoeken naar de middenweg.

Dat was vooral te merken in zijn pastorale en organisatorische bediening.

In de GKIN was ds. Budiman niet alleen een predikant, onderwijzer, herder, maar ook een geestelijk vader.

Een geestelijk vader die de gemeente bemoedigde. Een geestelijke vader die zijn lof en waardering uitsprak.

Een geestelijke vader die er bij was wanneer wij hem nodig hadden.

Ds. Budiman was een geestelijke vader die alles heeft gegeven voor de gemeente, zijn geliefde kudde, zijn geliefde kinderen.

Ds. Budiman zag zijn strijd om de boodschap te verkondigen niet alleen als een persoonlijke strijd, maar ook als een gezamenlijke strijd.

Samen met hem heb ik 8 jaar gewerkt in Gods Koninkrijk.

Ik werd door hem begeleid en gesteund.

Wij hebben veel dingen met elkaar besproken, gedeeld, overlegd: tijdens vergaderingen, maar vooral onderweg in de auto als we samen ergens naar toe gingen.

Wat was dat een kostbare tijd: de gezamenlijke strijd.

Voor hem was de samenwerking tussen kerken en christenen heel belangrijk.

Jarenlang was hij lid van de Raad van Kerken Amstelveen- Buitenveldert.

Voor hem waren evangelischen en oecumenischen geen tegenpolen, maar als twee vleugels van een vliegtuig die wij beiden nodig hebben.

In 1997 werd Samen Kerk in Nederland (SKIN), vereniging van migranten kerken opgericht.

Ds. Budiman was een van de oprichters.

Dit was de vrucht van zijn gezamenlijke strijd.

Op de vierde lustrumviering in Den Haag, 1 oktober 2005 heeft ds. Budiman van Koningin Beatrix een Koninklijke onderscheiding ontvangen en is benoemd als Lid in de Orde van Oranje Nassau voor zijn verdienste in het christelijk onderwijs, de kerk in Indonesië, de samenleving in het algemeen en de GKIN in het bijzonder.

In al die jaren was er een bijzonder vrouw die ds. Budiman bijstond met veel liefde en zorg.

Dat was zijn liefde, zijn maatje, tante Poppy.

Ds. Budiman vertelde mij dat als hij in Indonesië vaak op reis moest gaan, tante Poppy voor de kinderen zorgde. Hok en Meliana moesten hun vader vaak delen met de kerk: toen in Indonesië en hier in GKIN.

Ds. Budiman had een grote liefde voor tante Poppy.

Hij was God dankbaar voor haar.

Toen tante Poppy 1,5 jaar geleden ziek werd, zei hij “Nu is het mijn beurt om voor mijn vrouw te zorgen…”

Onlangs belde ik ds. Budiman voor zijn huwelijksverjaardag.

Hij zei: “Ja, over 2 jaar zijn we 60 jaar getrouwd!”.

Hij keek er naar uit.

Wij zouden ds. Budiman nog heel lang in ons midden willen hebben, maar hij werd afgelopen donderdag thuis geroepen naar Gods Vaders huis.

Hij was niet ons eigendom: niet van familie, niet van GKIN.

Hij werd door God aan ons gegeven als een geschenk.

Hij behoorde Zijn Schepper en Verlosser toe.

Terugkijkend naar zijn gezegend leven van 82 jaar, terugkijkend naar vele facetten van zijn leven, terugkijkend naar zijn vruchtbaar leven, zien we met grote dankbaarheid hoe ds. Budiman heeft gestreden.

Hij heeft de goede strijd gestreden.

En hij heeft de goede strijd goed gestreden.

Zoals Paulus zei: “Maar ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop volbracht, het geloof behouden”.

Het is mijn overtuiging dat ds. Budiman zou zeggen tegen zijn gezin, familie, tegen de gemeente: “Deze strijd is het waard om te strijden.

Leven in Christus en voor Christus is het meer dan waard”.

Zoals in een marathon, wacht aan het eind van de lange en niet gemakkelijke strijd een prijs.

In vers 8 lezen we: “Nu wacht mij de krans van de gerechtigheid die de Heer, de rechtvaardige rechter, aan mij zal geven op de grote dag; en niet alleen aan mij, maar aan allen die naar zijn komst hebben uitgezien”.

Het is een gemis voor ons allen dat ds. Budiman niet meer in ons midden is.

Maar, tegelijk is er vreugde.

Wetende: hij heeft zijn taak volbracht tot het einde toe.

Hij heeft de finish bereikt en de krans van de Heer ontvangen.

Als het gaat om zijn taken binnen GKIN en daarbuiten zien we dat ds. Budiman deze tijdig en met zorg heeft overgedragen.

En zelfs twee dagen voor zijn overlijden kregen ds. Tjahjadi en ik nog mail van hem met het bericht dat hij niet kon deelnemen aan de Landelijke Kerstviering wegens zijn gezondheid.

Tijdens de voorbereiding van deze overdenking liet ik mij inspireren door de Bijbel verklaring van I, II Timoteüs en Titus in het Indonesisch die geschreven werd door ds. Budiman zelf (Uitgever: BPK Gunung Mulia. Eerste druk: 1984).

Ergens in die verklaring schreef ds. Budiman: “De verkondiging van het evangelie mag niet beëindigt worden door het sterven van Paulus.

Deze taak moet voortgezet worden door Timoteüs, de volgende generatie”.

Is dit niet de boodschap voor GKIN, voor de volgende generatie, voor ons allen?

Om het werk van ds. Budiman voort te zetten, om te strijden in dezelfde strijd, om de blijde boodschap van God in Christus te verkondigen?

Lieve tante Poppy.

Voor u zal het zeker niet gemakkelijk zijn.

Uw maatje is niet meer bij u, juist in de tijd dat u veel hulp nodig heeft.

Gemeente van Christus, ds. Budiman, de goede strijder heeft alles gegeven voor de GKIN.

Dat was mede dankzij zijn vrouw die naast hem stond: tante Poppy.

Laten we onze dankbaarheid tonen door onze zorg en aandacht voor onze geliefde tante Poppy.

Tante Poppy, weet dat u niet alleen bent in uw strijd. Wij zijn er voor u.

Weet dat u gedragen wordt door onze liefdevolle God.

Hok Goei, Karin, Aisha, Ailin, Meliana, Liong Kie, Amica, Devina, en alle familieleden.

Laten we God dank zeggen voor het leven van uw/jullie vader, schoonvader, opa, broer, zwager, oom: Rudy Budiman, voor alles wat hij voor jullie heeft betekend.

In deze dienst voorafgaand aan de crematie van onze geliefde predikant, onderwijzer, herder, geestelijke vader ds. Rudy Budiman nemen wij afscheid van hem.

Maar ooit komt er een dag dat we samen, in de verbondenheid met Christus onze Verlosser, ds. Budiman weer zullen ontmoeten.

Dat is de tijd wanneer ieder van ons zegt: “Ik heb de goede strijd gestreden …”.

Amen.

http://www.gkin.org/gkinweb

Gezamenlijke toespraak HG & LKK


LKK:


Patje,

Namens Ma wil ik jou bedanken voor het mooie liefdevolle leven dat wij samen meer dan 58 jaar deelden.
Voor alle goede zorgen voor ons gezin en de gelukkige jaren die wij samen mocht beleven.
In moeilijke tijden hebt u mij bijgestaan met raad en daad van de Heer.


HG:

U bent altijd een heel sterke persoonlijkheid geweest.
U staat voor uw overtuigingen.
Belangrijkste daarvan zijn uw geloof in God’s liefde en uw taak om deze liefde te verkondigen en waar te maken.

Wij hebben ons laten vertellen dat u het als jongen niet gemakkelijk hebt gehad.
Oma Bandung werd jong weduwe.
Dat betekende in die tijd vaak, leven in financiële beperkingen.
U moest dan ook vroeg beginnen met werken.

Op de leeftijd van onze kinderen, die nu nog zorgeloos kunnen genieten van hun jeugd, heeft u na schooltijd moeten werken.
Vanaf uw gymnasium heeft u gewerkt om te kunnen leren.
Toch bent u altijd gedreven geweest om het beste uit uzelf te halen.
U heeft ook de vrouw gekozen die het beste bij u en uw levensmissie pasten, dat is tot het eind van uw leven gebleken.
Uit Indonesië bent u naar Nederland gekomen om te studeren.
Hier werd ik geboren.

 

LKK:

Er moest hard gewerkt worden door u en Ma, maar u rondde uw theologie studie met glans af.
Waarna u terugkeerde naar Indonesië om als dominee te werken. Liefdevol en gedreven bent u hiermee bezig geweest.
Hier werd Meliana in Yogyakarta geboren.
Ondanks dat jullie alle touwtjes aan elkaar moesten knopen, deelden jullie wat jullie hadden met mensen die nog minder hadden.

U groeide in uw werk en het werd tijd voor de volgende stap, terug naar Nederland voor een promotie onderzoek.
Jullie hadden nu een gezin met twee jonge kinderen.

 

HG:

We woonden in bij Oma Go in Amstelveen.
U heeft uw promotie netjes binnen 4 jaar afgerond, dat doen niet veel mensen u na.
Het gezin was grotendeels voor de rekening van Ma.

Wederom terugkeren naar Indonesië, om verder uw levenstaak te vervullen. Deze keer was dat als docent van de theologische hogeschool, het opleiden van predikanten.
Ook dit werk deed u met veel liefde en passie.
Deze theologische hogeschool is mede dankzij u, gegroeid naar een grote christelijke universiteit, waar naast theologie nog in vele andere richtingen gestudeerd kan worden.
Ma heeft voor een groot deel het gezin onder haar hoede genomen.

 

LKK:

25 jaar geleden kwam opnieuw een nieuwe roeping voor u: er werd een Indonesisch-Nederlandse kerk, nu de GKIN, in Nederland opgericht en ze hadden een ‘herder’ voor de ‘kudde’ nodig, zoals zo mooi gezegd wordt. Financieel was het allemaal onzeker, maar vol vertrouwen begon u aan deze roeping.
Heel veel reizen door het hele land om te preken, catechisatie te geven en pastorale zorg te geven.
Wij zijn hier allemaal getuige van hoe mede door uw liefde en gedrevenheid, deze gemeenschap gegroeid is.
Maar niet alleen binnen deze kerk heeft u gebouwd, u heeft ook bruggen gebouwd naar andere organisaties.
De GKIN heeft hun waardering laten blijken door u voor te dragen voor deze koninklijke onderscheiding.

 

HG:

Mijn vader had destijds voor zijn promotie een dissertatie geschreven, dat heette: ‘de realisering van de verzoening in het menselijke bestaan’.
In die titel ervaar ik met mijn vader een gemeenschappelijk streven: Humane spiritualiteit in de praktijk brengen van het alledaags maatschappelijk handelen.

De kerk was heel belangrijk voor hem, een familie met een groot aantal hartsverbindingen.
Als zoon van de dominee ben ik in het verleden best vaak jaloers geweest op die andere familie.

Pas in de laatste jaren kon ik langzamerhand wel erkennen hoeveel waardevolle kwaliteiten ik van hem heb meegekregen.
Ik ben gaan inzien, dat mijn vader een hele sterke drijfveer had om spiritualiteit in de praktijk te brengen. 
In de gesprekken die we hadden, ontstond een groeiend wederzijds respect en waardering voor elkaar, een inzicht dat we dezelfde drijfveer delen, maar dan in een andere vorm. 

Zoals ik nu in de kerk aanwezig ben, is het voor mij het in praktijk brengen van de verzoening waar mijn vader het over had in zijn dissertatie.

 

LKK:

Wij zijn als gezin getuige geweest van uw omzwervingen door het gehele land.
Van Paterswolde tot Nijmegen en Tilburg.

Pa, u heeft veel gezaaid en ook heel veel geoogst.
U bent niet voor niets zo geliefd bij zoveel mensen.
Wij moesten uw liefde met veel mensen delen, maar weten dat u echt van ons hield.
Ik kijk graag terug naar mooie momenten dat u met ons was, hoe u ons huwelijk inzegende, later onze kinderen doopte, zowel in de GKIN als later ook in de hervormde kerk in Rotterdam.

Hoe u met de kinderen met Lego speelde.
Ze hadden thuis precies dezelfde dozen, maar vonden de Lego van Opa mooier.
Hoe u met Amica stripverhalen maakte, hoe u met Devina de eendjes ging voeren en nog heel veel mooie momenten die zij met u hadden.
 

Een bijzondere plek heeft u ook gehad bij Ma’s familie.
Bij vele gelegenheden heeft u geluisterd, gesproken en gebeden met onze familie.
De laatste levensjaren van oma Go heeft zij nog veel mooie gesprekken met u gehad.
 

1,5  jaar geleden werd Ma heel erg ziek, toen kwam het punt dat u met veel moeite uw werk op een lager pitje zette.
U had toen de beslissing genomen dat het uw beurt was om voor Ma te zorgen.
Elke dag trouw meerdere malen naar Ma in het ziekenhuis, ’s avonds met haar bidden.
Boodschappen doen, koken, wassen heeft u in korte tijd moeten leren, dat hebt u toch maar goed gedaan.

Maar wij denken dat het zwaarste was, dat tot 3x toe Ma bijna van u heen was gegaan.
U hebt uw geloof behouden, ook uw geliefde vrouw.
Nu bent u eerder heen gegaan Pa, 4 dagen na uw laatste preekbeurt in Rijswijk, waar u een prachtige uitleg gaf aan uw lievelingslied Amazing Grace.

Ikzelf wil namens Meliana u bedanken voor de liefdevolle vader die u voor haar geweest bent en alles wat u haar bijbracht.

 


Hok: 

Wij geloven dat uw liefde nog bij ons is en ons verder zal helpen.

Wij delen dezelfde vader en vriend, we delen hetzelfde verdriet om zijn heengaan, we zijn allemaal dankbaar voor wat hij voor ons heeft gedaan en gegeven heeft. 

Lieve Pa,Ik ben dankbaar dat jij mijn vader was, ik ben dankbaar voor de geestelijke rijkdom die je hebt gedeeld met mij en iedereen om je heen.

Lieve vrienden van Pa, ik ben dankbaar dat jullie hier zijn, ik ben dankbaar voor de liefde die jullie mijn vader hebben gegeven, ik ben dankbaar dat jullie in vandaag hier in de kerk in grote aantallen aanwezig zijn om mijn vader de laatste eer te bewijzen.

Wij willen ook allen die deze dienst mogelijk gemaakt hebben, ook namens Pa bedanken.

Pa, wij missen u, maar wij zien ook dat uw werk hier heel goed wordt voortgezet. Uw werk is volbracht. Rust zacht lieve Pa. 

Uitvaartceremonie Pa


Mijn vader vroeg in zijn gebeden vaak om Goddelijke bescherming en leiding, waarop hij dan ook vertrouwde.

Hij zei vaak: ‘God zorgt voor ons’.

Toen ik als kind in Yogyakarta woonde, heb ik een keer meegemaakt dat een christelijk gebouw werd ingewijd, ik weet niet meer of het voor de kerk was of voor de christelijke universiteit.

Iemand had wat foto’s gemaakt, die hij later aan ons liet zien; de fotograaf vond één foto wel heel bijzonder, omdat net boven het dak een vage gestalte was te zien waarin hij een engel herkende.

Het idee dat er spirituele beschermers en gidsen bestaan, heb ik dus van kinds af aan meegekregen.

Tijdens mijn zoektocht naar zingeving, kwam ik in diverse tradities regelmatig dezelfde beelden tegen van beschermende en gidsende gevleugelde lichtwezens.

Zo ontdekte ik in de Joods-Christelijke traditie de aanroeping van de aartsengelen.

Nu herinner ik mij preken van mijn vader, waarin hij overleveringen uit andere tradities plaats gaf in de christelijke traditie; zo vertelde hij het volgende chinese verhaal:

Alle baby’s huilen bij hun geboorte, want de Hemelgod heeft hun zielen van de heerlijke hemel weggestuurd om op aarde geboren te worden.

Chinese zielen zijn zo onwillig om naar aarde te komen, dat de Hemelgod ze de hemel uit moet schoppen, daarom worden chinese baby’s geboren met een blauwe voetafdruk op hun billen.

Ons hele leven lang blijven we verlangen om terug te mogen keren naar de heerlijke hemel.

Onlangs hoorde ik van een oud chinees gebruik bij begravenissen:

De oudste zoon loopt rond om op de vier windrichtingen de deuren te openen naar het hiernamaals.

Nu het tijd wordt om afscheid te nemen van mijn vader, wilde ik dat oude chinese ritueel hergebruiken in de context van de joods-christelijke traditie, door de Aarts-engelen te vragen om de deuren te openen voor mijn vader.

Aartsengel Raphael, grote genezer,

ik vraag u: open de deur in het oosten

Aartsengel Gabriel, brenger van goed nieuws,

ik vraag u:open de deur in het westen

Aartsengel Michael, vorst van de hemelse legerscharen,

ik vraag u:open de deur in het zuiden

Aartsengel Uriel, brenger van licht in het duister,

ik vraag u: open de deur het noorden

Heer van het Licht, ik vraag u: Open de deuren, zodat mijn vader thuis kan komen bij U!

Amen

In memoriam


Met intens verdriet deelt de kerkenraad u mede dat onze nestor en predikant in ruste dr. Rudy Budiman op donderdag 10 december 2009 in de leeftijd van 82 jaar plotseling is overleden. 

Dr. Budiman was de eerste predikant en de stuwende kracht achter de GKIN die geworden is tot wat het nu is, gesprekspartner van de Protestantse Kerk in Nederland en een van de oprichters van de SKIN (Samen Kerk in Nederland).

Dr. Budiman had aan de Vrije Universiteit te Amsterdam theologie gestudeerd en in 1961 zijn doctoraal gehaald waarna hij terug keerde naar Indonesie om predikant en tevens docent te worden aan de Theologische Hogeschool ‘Duta Wacana’ te Yogyakarta.

In 1971 promoveerde dr. Budiman aan de Vrije Universiteit Amsterdam en na zijn promotie keerde hij wederom terug naar Indonesie waar hij in Yogyakarta doceerde aan de Theologische Universiteit.

In 1985 deed de GKIN i.o. een dringend beroep op hem om hun eerste predikant te worden. Bij de GKIN was de nood erg hoog; er was een kudde maar geen herder. Dr. Budiman zag dit als een roeping van God en aanvaardde de beroeping ofschoon de kas van de GKIN op dat ogenblik helemaal niet toereikend was om een vol predikantstraktement te betalen.

In deze begin jaren van de GKIN was hij alleen en moest in zijn eentje de regio’s Amstelveen, Rijswijk, Schiedam en Arnhem bedienen. Dit houdt in: om de twee weken ergens preken, bijbelstudies, huissamenkomsten en catechisaties houden. Later kwam het hoge noorden nog bij (Staphorst). Het was niet ondenkbaar dat hij samen met zijn vrouw Poppy die hem trouw vergezelde gedurende al zijn lange autoritten door heel Nederland, ritten van meer dan 1000 km per dag maakten, weer of geen weer. Meestal kwamen ze pas laat in de avond thuis, dat de bijbelstudies of catechisaties in de avond werden gehouden, want de meesten werken nog.

Daarnaast deed hij erg veel voor de verspreiding van het Evangelie onder de Indonesische gemeenschap en was hoofdredacteur van “Overdenkingen”.

Dat zijn werk niet onopgemerkt bleef voor de Nederlande regering bleek met zijn benoeming tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau in 2005 tijdens de viering van het 4de lustrum van de GKIN.

Met dankbaarheid denken wij terug aan alles wat dr. Budiman voor de GKIN heeft gedaan.

Wij bidden om Gods nabijheid, kracht en troost voor zijn vrouw Poppy, Hok Goei en Karin, Meliana en Liong Kie en kleinkinderen Aisha, Ailin, Amica en Devina.

Bron: http://www.gkin.org/gkinweb/