Wat houdt Roeping voor mij in?


In diverse tradities wordt beschreven hoe mensen worden ‘geroepen’ door ‘iets’ dat het menselijke overstijgt (God, Goden, Goddelijke principes) tot het uitvoeren van specifieke taken/verplichtingen.

Zoals ik het ervaar, is Roeping als het ware diep van binnenuit te ervaren, als een onwrikbare overtuigen dat iets op een bepaalde manier moet gebeuren.
Het kan aanvoelen als ‘innerlijke stem’, of veruiterlijk zich aandienen als ‘stemmen’ , ‘vizioenen’ of ‘orakels’.

Hoewel ‘Roeping’ zich dringend aanbiedt, heb je altijd de mogelijkheid om vanuit een fundamentele vrijheid en autonomie ‘nee’ te zeggen tegen Roeping.

Als kind zag ik hoe hoog de prijs was van Roeping, je moet er behoorlijk persoonlijke offers voor brengen, wat ook impact kan hebben op je meest directe omgeving (vrienden, familie, gezin).
Daar heb ik destijds NEE tegen gezegd.
Maar nu ik weer ouder ben, dient die Roeping zich weer aan, bijna onweerstaanbaar.

Bij ceremonies, rituelen, energiewerk voel ik me vaak ‘geroepen’ om de cirkel en de energie te bewaken, dan neem ik als het ware vanzelf de functie van Wachter op me.
Op mijn werk  vertaal ik deze kwaliteit in kasbeheer en rapportages.
In een omgeving, waar ik andere geinteresseerden tegenkom op het gebied van spiritualiteit, voel ik me ‘geroepen’ om kennis/vaardigheden te willen delen, dan neem ik de functie van Leraar op me.
Op mijn werk vertaal ik deze kwaliteit in de functie van key-user, waarbij ik collega’s help met het omgaan met nieuwe computersystemen.

Gewetensvraag: Welke offers ben ik bereid te doen voor mijn Roeping?
Ik steek geld, tijd en andere vormen van energie om mijn vaardigheden verder te vergroten.
Verder verschuiven mijn prioriteiten op het gebied van bezigheden en vriendschappen.
Wat niet meer past op het pad van mijn Roeping, komt steeds minder hoog op mijn lijst, en verdwijnt op den duur.
Het oude opruimen, om plaats te maken voor het nieuwe, dat is een offer op zich.
Je weet wat je hebt, maar niet wat je krijgt.

 

In transit


IMG_0619

Na afloop VakantieAnders 2013 weer thuis.

Uitrusten, bijkomen, nagenieten, dagboek bijwerken, thuisblijvers terugzien, vakantiemaatjes facebooking/mailing.

De impulsen van de vakantie denderen nog even door, inspiratie om veel te schrijven. Veel te vertellen aan thuisgebleven hartsvrienden. Nog even in het ritme van meedoen aan inspirerende evenementen in mijn omgeving.

Tegelijkertijd heimwee naar de mooie momenten, de fijne ontmoetingen die er waren.

Ik mis dat wel, die speciale vakantiesfeer waarin ontmoeten veel lichter en eenvoudiger is.

Langzaamaan terug in het dagelijkse ritme, is net zoiets als het incarneren van de subtiele wereld naar de vaste materie, overgaan van de wereld der mogelijkheden naar de wereld van manifestatie. Geen wonder dat alle pasgeborenen huilen!

Terugblikkend ben ik dankbaar voor de fijne ontmoetingen en bijzondere inspiraties. Tegelijkertijd merk ik dat de beelden verbleken; foto’s en notities zijn maar afschaduwingen van wat er is gebeurd.
Dat subtiele is nauwelijks vorm te geven in de materie. Zo zal een beeldhouwer zich voelen, wanneer hij worstelt met een blok steen, om zijn vizioen in vast te leggen.

VakantieAnders 2013 midzomer: terugkijkend op mijn intentie


Kattenbelletje geschreven voor mijn intentie:

Werken aan helemaal loskomen van ongewenste/onnodige/overbodige banden/draden.
Bepaalde banden/ervaringen hebben hun functie gehad, en mag ik in dankbaarheid laten gaan:
Oude spirits die onnodig bij mij bleven hangen wegens sterke banden, mogen verder gaan op hun reis naar het Licht.
Oud hartzeer van verloren liefdes mag aan het Licht komen, om te genezen. Terugkijkend naar de mooie momenten die er waren, zie ik ze ook als kadootjes waar ik blij mee ben.

Midzomer 2013 VakantieAnders wk03, impressies


vakantieAnders wk03

Impressies aan het einde van drie weken vakantieAnders 2013 midzomer, samengevat in pantoum.
Aangezien mijn handschrift vreselijk onleesbaar is, heb ik deze door de Muze van het moment laten opschrijven in het gastenboek.
Het Orakel zorgde ervoor dat de pantoum verborgen werd tussen de regels.