Month: December 2013

Terugblik 2013 in gedichten


dreaming hopeful
yet unwritten songs
momentarily lost for words
sharing silence
into the deep understanding

dreaming hopeful
yet unwritten songs
momentarily lost for words
sharing silence
into the deep understanding

Blauw om jou te laten gaan
Geel om jou geluk te wensen
Rood voor liefde in mijn leven

returning from faerie
elfin coin became fools gold
but the song remains

my dear soulmate
I wish you well with all my heart
untill we meet again

knocking at your door
but it’s closing time again
let’s go on with life

lost and found again
anam-cara soulfriend true
goodfellow on the road

meditatie: het uitnodigen van de godin in mijn leven, sessie 2


Voorbereiding: wat kraanvogel-oefeningen gedaan en getrommeld om de energie op te wekken.

Ter ondersteuning het lied ‘Elohai neshama’ opgezet en meegezongen, en mijn twee waaiers als vleugels in mijn handen gezet.
Het voelde aan alsof ik steun vroeg en kreeg van de Engel.

Nu kon ik rustig kijken naar de donkere stukken van vorige keer, mijn angsten en nachtmerries, afschaduwing van ‘the menacing dead’, de onverwachts te vroeg gestorvenen waarvoor niet gerouwd kon worden: Mijn grootvader van moeders kant, mijn grootvader van vaders kant, maar ook mijn vader.

Nu was het wat makkelijker om me te openen voor de ondersteuning van Licht en Liefde in mijn leven…

“Elohai neshama shenatata bi t’horah hi. Ata b’ratah, ata y’tzartah, ata n’fachtah bi’
“My God, the soul You have given me is pure. You created it, You formed it, and You breathed it into me.’

Seminar Systemisch Ritueel voor mensen met Indische banden 2/2


krishnaAfgelopen nacht had ik bedacht dat het goed zou zijn om Krishna, mijn wayangpop, mee te nemen.
Check & doublecheck…mijn sjamanenspiegel onder mijn kussen gelegd, nog even de droomtijd in om te vragen naar een teken.
En inderdaad, de pop kwam me vertellen dat die mee wilde.
Hij kon een plek krijgen in de cirkel, anderen plaatsten er ook voorwerpen bij: een klein kleedje, rozen, een beeldje, schelpen, eten en drinken…er onstond spontaan een klein altaar!

Geen notitieblok bij me deze keer, tussen de bedrijven door steekwoorden in mijn smartphone neergezet.

Eerste sessie:  het kind-zieledeel dat in de oorlogstijd is blijven hangen terughalen naar het volwassen deel via de helende oerkern.
Zo word een systeem-opstelling een gecondenseerde soul-retrieval, waarbij het veld van alle deelnemers als systeem als het ware vanzelf de rollen aspecteren die in een sjamanistische soul-retrieval door de sjamaan helemaal alleen gedaan moet worden in de loop van een aantal dagdelen.

Tweede sessie:
Overlevingsstrategie van mensen in gevangenkampen of andere extreme situaties: je onzichtbaar maken.
Sommigen blijven daarin hangen nadat de situatie voorbij is, en geven het mechanisme door aan de nazaten.
Opstelling: de groep die onzichtbaar bleef, de groep die weer zichbaar werd, en daar tussen een groep die een afwijkende strategie had: zichtbaar en toch ‘veilig’ (ziekte simuleren, hide in plain sight).
In de onzichtbaren herken ik mijn moeder, in de zichtbaren herken ik mijn vader. Het doet me goed om beiden te zien en erkennen.

Derde sessie:
De positie van de inlandse man, die in koloniale tijd er mee moest leven dat vele vrouwen door de bezetters werden genomen.
Opstelling: heden-oorlogsgeneratie-laat koloniaal tijdperk-vroeg koloniaal tijdperk-de grote koninkrijken-de animistische gemeenschappen-de voorouders die reeds opgegaan zijn in het land.
Staande in de positie van het heden, moet ik moeite doen om me te wenden tot de generatie voor mij.  De oorlogsgeneratie heeft nog de meeste moeite om zich om te keren, maar gaandeweg wordt het makkelijker door het werk wat de nazaten verrichten om te genezen.

Losse impressies:
Heerlijk om met anderen samen te zijn, die de gedeelde geschiedenis kunnen invoelen. Met indo-vrouwen kunnen uitwisselen hoe wij altijd broertje-zusje gevoel hebben, een warme klik maar toch in de friend-zone blijven, alsof verder gaan incestueus zou aanvoelen.
En dan nog die merkwaardige voorkeur voor volbloed blanke partners, is dat niet een overblijfsel van koloniale tijd?

Voor mij voelt het aan, alsof ik vanuit mijn positie als stamhouder me geroepen voelde om dit proces aan te gaan, spirituele genezing niet alleen voor mezelf maar ook voor de voorouders en het hele familieveld.
Regelmatig voelde het aan als zwaar, hard werken, puinruimen.

Seminar Systemisch Ritueel voor mensen met Indische banden 1/2


Vandaag het eerste deel meegemaakt van het seminar bij Daan van Kampenhout, bij thuiskomst mijn eerste impressies opschrijven.
De manier waarop Daan zijn werkwijze uitlegt ervaar ik enerzijds als toegankelijk voor ‘beginners’, anderzijds van grote diepgang voor ‘gevorderden’, en zijn manier van begeleiden heeft een goede balans tussen veilige kaders en ruimte voor inspiratie van het moment.

Een aantal thema’s die al waren ingebracht via ingezonden brieven, werden op archetypisch niveau via een ritualistische opstelling uitgewerkt op een manier waardoor een persoonlijk thema voor meerdere deelnemers in de groep herkenbaar werd:

Het jonge kind, dat door de migratie(s) ontworteld raakte, het contact met eerdere bronnen van kracht was kwijtgeraakt, dat als volwassene deze opnieuw probeerde te herpakken.
Zichtbaar gemaakt in de opstelling:
Aan de noordzijde het ‘volwassen’ aspect, aan de zuidzijde het ‘kind’ aspect, die door rituele handelingen (affirmaties, handreikingen, voetstappen) gefaciliteerd werden om naar elkaar toe te komen.

De verre nazaat die vanwege vele migraties worstelt met verbroken familietraditie. Hij staat in het noorden, en kijkt na vele generaties voorouders in het zuiden, tot aan de alleroudste die bijna helemaal onthecht is van midden-aarde. Toen ik in de positie werd geplaatst van de alleroudste, voelde dat als iets wat van heel ver weg toekeek , uit een periode voor de grote migraties van de Mongolen!
Het voelt aan als een genezing, als de nazaat weet aan te geven hoezeer het huidige tijdperk anders is dan de vroegste tijden, waardoor er voor de ouden ruimte ontstaat voor begrip en vernieuwde overdracht van zegening.

‘The menacing dead’: een verwant/geliefde die onverwachts verdwijnt/overlijdt op een onnatuurlijke manier waardoor  afscheid nemen/rouwen  niet goed mogelijk is, zodat de beeldvorming verwrongen raakt door angst…nu wordt me helder waarom ik na het plotselinge overlijden van mijn grootvader nog jarenlang last had van nachtmerries!
Het verhaal, van de vrouw die haar man volgt naar het dodenrijk, raakt me. De tranen zijn niet van mijn familie-verhaal, want voorzover ik weet overleefden in mijn familie verschillende vrouwen hun man.

Het thema dat ikzelf had ingebracht werd ook opgesteld:

“- klachten of symptomen:
verstoorde familierelaties, ambivalente houding naar indische gemeenschap, spagaat tussen ‘oosterse’ en’westerse’ wereld:
– Wat is er van belang in de familiegeschiedenis?
Etnisch gezien valt onze familie onder de categorie ‘peranakan’
(Indische chinezen die zowel indisch als chinees bloed hebben), die in de loop van de tijd goede banden ontwikkelden met het Nederlandse koloniale bestuur.
–  welk resultaat zou een healing idealiter hebben?
Ik zou graag een betere band willen krijgen met het indische deel van mijn roots.”

Dit thema werd op een algemener en hoger plan getrokken in een grote opstelling:
Op drie punten van de driehoek: representanten van blanke nederlanders, volbloed chinezen, inheemsen.
Daartussenin representanten van indo’s, peranaken en chinees-hollands.
In het midden de grote mix van alle bloedlijnen.
Ik stond als representant voor de peranakan, en maakte zo contact met de andere groepen; observaties:
De indische voorouders heb ik nooit gekend, ze worden niet eens bij naam genoemd in de familie-overlevering, zelfs niet bij de opgave van kinderen bij de burgerlijke stand onder Nederlands koloniaal bestuur.
Van een aantal chinese voorouders weet ik de namen, maar spreek ik de taal niet.
In de ontmoeting met deze twee bloedlijnen ervaar ik het meeste verdriet van gemis.
Voorzover ik weet hebben mijn voorouders geen bloedlijn aangelegd met de hollanders, maar we delen zowel in heden als verleden hetzelfde land. Ik heb altijd hollandse partners gehad, terwijl ik in de opstelling afstand voel.
Met indo-vrouwen heb ik altijd broer-zus klik gehad, bij het thema friend-zone denk ik als eerste aan hun, ook nu….
Via mijn kinderen ken ik een chinees-hollandse vrouw; als ik haar zoon zie voel ik dat ik zo’n zoon had kunnen hebben (als ik geen twee dochters had gehad), we hebben destijds wel grapjes erover gemaakt om onze kinderen aan elkaar uit te huwelijken…
In de loop van de opstelling wordt er ruimte geschapen om te experimenteren met  je verplaatsen in een andere ‘tussengroep’, zolang de zes groepen minimale bezetting hebben.
Als representant van de peranakan zie ik dat ‘mijn’ groep leegloopt naar andere ‘tussengroepen’, dan is er een eenzaam moment dat ik in mijn eentje die groep ‘draag’, niet alleen voor mezelf maar ook voor de voorouders en het hele systeem…
Aan het einde van deze sessie voelt het voor mij aan alsof ik kleine puzzelstukjes, kleine pijnlijke scherfjes heb kunnen zien en integreren, de eerste stappen voor genezing…

In diverse ontmoetingen ervaar ik hoe prettig het is om gemeenschappelijke thema’s te kunnen bespreken met mensen die het complexe Indische veld herkennen.

Eenmaal thuis ben ik blij geen andere verplichtingen te hebben komende dagen, zo heb ik de tijd om alles te verwerken!

meditatie: het uitnodigen van de godin in mijn leven, sessie 1


goddess altar

(vlak voordat ik de sessie zou beginnen, werd ik gebeld door een goede tantra-vriendin om een afspraak te maken, hoe treffend!)

De kaarsen aangestoken bij mijn hoofd-altaar, de Godin Avalokitesvara centraal gezet.
Trommel, ratel en waaier gebruikt om energie op te roepen.
Voeten goed geaard, stevig door-ademen, beweging  vanuit het bekken, de impuls gaat vanuit de staart via de rug golvend helemaal tot aan de kruin.
Heftige energie gaat door mij heen, ik word meteen geconfronteerd met de emoties die mij vaak blokkeren,  oud zeer.

Tien minuten zijn zo om, maar voor nu is het wel genoeg, dit proces heeft tijd en herhaling nodig…

Workshop Tantra: overgave en intimiteit


Bij de laatste Rishi-party in de Vondelkerk (The Hero’ Journey) zag ik Mona dansen, we hadden een kort gesprek waarna ik een folder van haar meenam met het voornemen om een keer bij haar een training te volgen.

Nu kwam het er eindelijk van:
Op haar Facebook stond: ‘Wakker worden in gebieden die je nog niet kent, waar jij je terug houdt.. met andere woorden: groei’.
Zodra ik een gaatje in mijn agenda zag, heb ik mij meteen opgegeven.

De eerste oefening was meteen een leuke uitdaging. me geblinddoekt laten meevoeren naar de oefenruimte, dat daagde me uit om aan de slag te gaan met het thema ‘vertrouwen’:
in hoeverre durf ik de ander te vertrouwen, kan ik me overgeven aan die leiding?
hoe zit het met vertrouwen in mijzelf, mijn eigen vaardigheden om geblinddoekt toch mijn balans te behouden en alert te reageren op obstakels?
Deze oefening ging naadloos over in de volgende, nog steeds geblindoekt, de aangeboden sensaties op me af laten komen en toelaten: geuren, geluiden, smaak, aanraking.

Na de pauze kwamen weer andere oefeningen, waarvan een paar voor mij bijzondere ervaringen gaven:
Een ademhalings-oefening, die me deed denken aan verwante kraanvogel-qigong, kreeg een extra dimensie toen ik die samen met Mona deed, er ontstond een subtiel samenspel dat aanvoelde als de dans van de kraanvogel.

Een andere bijzondere oefening:
Op de vier windrichtingen zaten observators, in het midden stond degene die de oefening uitvoerde: Met volle aandacht, in alle rust oogcontact houden met de observators, en stapsgewijs ervaren hoever je wil/kan gaan in het afleggen van lagen.
Ikzelf ervoer tijdens het  uitvoeren dit voor mij als een ritueel van initiatie, waarin ik mijn specifieke intentie kon manifesteren totdat ik ‘skyclad’ ging.
Als observator ging ik vrij snel in mijn kwaliteit als Wachter de energie bewaken, dat werd als ondersteunend ervaren.

Terugkijkend op deze dag, ben ik blij dat ik deze keer mijn hart heb gevolgd, ik heb nieuwe inspiratie opgedaan!