In the arms of an angel


Deze zondagmiddag ging ik naar het stadsstrand Roest, waar een moderne hippiemarkt-evenement was aangekondigd.
Het weerbericht voorspelde bewolking, ik was dus gekleed in lange broek en bloes met lange mouwen, had zelfs een jack mee voor het geval de regen zou komen.

Onverwachts was het een hete zomerdag, hier was ik niet op gekleedt!
Gelukkig kon ik wat laagjes afpellen, en kon ik een vintage korte broek aanschaffen.

Wat rondgelopen, pilsje gedronken, sfeer geproefd…ik houd wel van de hippie-sfeer, iedereen liep er zomers en fleurig bij. Dit uitje had ik wel nodig na een zware werkweek, maar ik liep een beetje met mijn ziel onder de arm, met sombere gedachtes: ik ben voor diverse mensen steun en toeverlaat, luisterend oor, maar wie is er voor mij als ik het nodig heb?

Aan het einde van mijn rondje ben ik nog naar de stoelmassage gegaan, om me te laten verwennen, maar tijdens de massage hield de masseuse even op omdat iemand in de buurt was flauw gevallen.
Ik ging wat rechter zitten, maar voelde me draaierig worden, het zweet brak me uit, kennelijk viel de combinatie bier en hitte niet goed…
Het volgende moment lag ik op de grond en stonden mensen om me heen!
Gelukkig werd ik meteen goed geholpen: wat koude doeken op mijn hoofd, polsen, nek…een hulpverlener kwam meteen mijn pols controleren en me wakker houden, ik voelde me goed opgevangen en beschermd. Het voelde aan alsof ik in de schoot van een engel lag!
Langzamerhand kwam ik weer bij, ik kreeg een stoel om te gaan zitten, kreeg wat te eten en te drinken, terwijl ik zo bijkwam werd ik in de gaten gehouden.
Er werd me wel gevraagd of ik iemand wist die me eventueel zou kunnen ophalen; even schoot een speciale vriendin door me heen, maar toen realiseerde ik dat zij met dit mooie weer ook ergens onbereikbaar zou zijn.
Toen ik fit genoeg was, heb  geprobeerd om nog een rondje om het terrein te lopen. Dit ging goed, dus ben ik maar kalm aan naar huis gegaan, vertrouwend op mijn beschermengel.
Vandaag heb ik  goed kunnen voelen, hoe dat is: me helemaal overgeven aan de koesterende bescherming van mijn engel. Loslaten, niets meer onder eigen controle

In the arms of an angel…

ANGEL


Spend all your time waiting

For that second chance
For a break that would make it okay
There`s always some reason
To feel not good enough
And it`s hard at the end of the day
I need some distraction
Oh, beautiful release
Memory seeps from my veins
Let me be empty
And weightless and maybe
I`ll find some peace tonight

In the arms of the angel
Fly away from here
From this dark cold hotel room
And the endlessness that you fear
You are pulled from the wreckage
Of your silent reverie
You`re in the arms of the angel
May you find some comfort here

So tired of the straight line
And everywhere you turn
There`s vultures and thieves at your back
And the storm keeps on twisting
You keep on building the lies
That you make up for all that you lack
It don`t make no difference
Escaping one last time
It`s easier to believe
in this sweet madness, oh
This glorious sadness
that brings me to my knees

In the arms of the angel
Fly away from here
From this dark cold hotel room
And the endlessness that you fear
You are pulled from the wreckage
Of your silent reverie
You`re in the arms of the angel
May you find some comfort here
You`re in the arms of the angel
May you find some comfort here

Sarah Mclachlan

Supermaan July 2014


image
Vandaag voelde ik me geroepen om met volle maan een ritueel te leiden.
Vrij eenvoudig de heilige ruimte opgeroepen: gronden, cirkel trekken, goede helpers aanroepen, bidden.
Beer kwam al snel de cirkel binned om te helpen met healing.
Ik begeleidde de mijn metgezel in de trancereis, ook daar hielp beer met bescherming en genezing.
Na afloop van de reis, het ritueel afgerond: dankzegging aan de windrichtingen en helpers.

De Roeping horen, en er aan gehoor geven voelde aan als dharma.

Droom: reünie/afscheid


Naar een reünie  van universiteit….
In verschillende subgroepen uiteen naar optredens…

in de kroeg krijgen we na wat gepuzzel zitplekken van een barvrouw op houten benen, dan komen de entertainers in een lange slinger zingend langs de tafels, ze geven voorproef van de grote voorstelling waar we heengaan , ze zingen op de daken….

ik ontmoet wat oude kennissen maar ook vrouwen die ooit een oogje op me hadden toen ik het niet in de gaten had…

ik huil om gemiste kansen, verloren vrienden…

is dit definitief afscheid van mijn jeugd?