Tag: ancestors

In honor of my father

In honor of my father


Lament for Gandalf

A Olórin i yáresse
Mentaner i Númeherui
Tírien i Rómenóri
Maiaron i Oiosaila
Manan elye etevanne
Nórie i melanelye?

Mithrandir, Mithrandir, A Randir Vithren
ú-reniathach i amar galen
I reniad lín ne môr, nuithannen
In gwidh ristennin, i fae narchannen
I lach Anor ed ardhon gwannen
Calad veleg, ethuiannen.

=====================
Olórin, who once was…
Sent by the Lords of the West
To guard the lands of the East
Wisest of all Maiar
What drove you to leave
That which you loved?

Mithrandir, Mithrandir, O Pilgrim Grey
No more will you wander the green fields of this earth
Your journey has ended in darkness.
The bonds are sundered, the spiritis broken
The Flame of Anor has left this World
A great light, has gone out.

Gezamenlijke toespraak HG & LKK

Gezamenlijke toespraak HG & LKK


LKK:
Patje,

Namens Ma wil ik jou bedanken voor het mooie liefdevolle leven dat wij samen meer dan 58 jaar deelden.
Voor alle goede zorgen voor ons gezin en de gelukkige jaren die wij samen mocht beleven.
In moeilijke tijden hebt u mij bijgestaan met raad en daad van de Heer.

HG:
U bent altijd een heel sterke persoonlijkheid geweest.
U staat voor uw overtuigingen.
Belangrijkste daarvan zijn uw geloof in God’s liefde en uw taak om deze liefde te verkondigen en waar te maken.

Wij hebben ons laten vertellen dat u het als jongen niet gemakkelijk hebt gehad.
Oma Bandung werd jong weduwe.
Dat betekende in die tijd vaak, leven in financiële beperkingen.
U moest dan ook vroeg beginnen met werken.

Op de leeftijd van onze kinderen, die nu nog zorgeloos kunnen genieten van hun jeugd, heeft u na schooltijd moeten werken.
Vanaf uw gymnasium heeft u gewerkt om te kunnen leren.
Toch bent u altijd gedreven geweest om het beste uit uzelf te halen.
U heeft ook de vrouw gekozen die het beste bij u en uw levensmissie pasten, dat is tot het eind van uw leven gebleken.
Uit Indonesië bent u naar Nederland gekomen om te studeren.
Hier werd ik geboren.

LKK:

Er moest hard gewerkt worden door u en Ma, maar u rondde uw theologie studie met glans af.
Waarna u terugkeerde naar Indonesië om als dominee te werken. Liefdevol en gedreven bent u hiermee bezig geweest.
Hier werd Meliana in Yogyakarta geboren.
Ondanks dat jullie alle touwtjes aan elkaar moesten knopen, deelden jullie wat jullie hadden met mensen die nog minder hadden.

U groeide in uw werk en het werd tijd voor de volgende stap, terug naar Nederland voor een promotie onderzoek.
Jullie hadden nu een gezin met twee jonge kinderen.

HG:

We woonden in bij Oma Go in Amstelveen.
U heeft uw promotie netjes binnen 4 jaar afgerond, dat doen niet veel mensen u na.
Het gezin was grotendeels voor de rekening van Ma.

Wederom terugkeren naar Indonesië, om verder uw levenstaak te vervullen. Deze keer was dat als docent van de theologische hogeschool, het opleiden van predikanten.
Ook dit werk deed u met veel liefde en passie.
Deze theologische hogeschool is mede dankzij u, gegroeid naar een grote christelijke universiteit, waar naast theologie nog in vele andere richtingen gestudeerd kan worden.
Ma heeft voor een groot deel het gezin onder haar hoede genomen.

 LKK:

25 jaar geleden kwam opnieuw een nieuwe roeping voor u: er werd een Indonesisch-Nederlandse kerk, nu de GKIN, in Nederland opgericht en ze hadden een ‘herder’ voor de ‘kudde’ nodig, zoals zo mooi gezegd wordt. Financieel was het allemaal onzeker, maar vol vertrouwen begon u aan deze roeping.
Heel veel reizen door het hele land om te preken, catechisatie te geven en pastorale zorg te geven.
Wij zijn hier allemaal getuige van hoe mede door uw liefde en gedrevenheid, deze gemeenschap gegroeid is.
Maar niet alleen binnen deze kerk heeft u gebouwd, u heeft ook bruggen gebouwd naar andere organisaties.
De GKIN heeft hun waardering laten blijken door u voor te dragen voor deze koninklijke onderscheiding.

HG:

Mijn vader had destijds voor zijn promotie een dissertatie geschreven, dat heette: ‘de realisering van de verzoening in het menselijke bestaan’.
In die titel ervaar ik met mijn vader een gemeenschappelijk streven: Humane spiritualiteit in de praktijk brengen van het alledaags maatschappelijk handelen.

De kerk was heel belangrijk voor hem, een familie met een groot aantal hartsverbindingen.
Als zoon van de dominee ben ik in het verleden best vaak jaloers geweest op die andere familie.

Pas in de laatste jaren kon ik langzamerhand wel erkennen hoeveel waardevolle kwaliteiten ik van hem heb meegekregen.
Ik ben gaan inzien, dat mijn vader een hele sterke drijfveer had om spiritualiteit in de praktijk te brengen.
In de gesprekken die we hadden, ontstond een groeiend wederzijds respect en waardering voor elkaar, een inzicht dat we dezelfde drijfveer delen, maar dan in een andere vorm. 

Zoals ik nu in de kerk aanwezig ben, is het voor mij het in praktijk brengen van de verzoening waar mijn vader het over had in zijn dissertatie.

LKK:

Wij zijn als gezin getuige geweest van uw omzwervingen door het gehele land.
Van Paterswolde tot Nijmegen en Tilburg.

Pa, u heeft veel gezaaid en ook heel veel geoogst.
U bent niet voor niets zo geliefd bij zoveel mensen.
Wij moesten uw liefde met veel mensen delen, maar weten dat u echt van ons hield.
Ik kijk graag terug naar mooie momenten dat u met ons was, hoe u ons huwelijk inzegende, later onze kinderen doopte, zowel in de GKIN als later ook in de hervormde kerk in Rotterdam.

Hoe u met de kinderen met Lego speelde.
Ze hadden thuis precies dezelfde dozen, maar vonden de Lego van Opa mooier.
Hoe u met Amica stripverhalen maakte, hoe u met Devina de eendjes ging voeren en nog heel veel mooie momenten die zij met u hadden.

Een bijzondere plek heeft u ook gehad bij Ma’s familie.
Bij vele gelegenheden heeft u geluisterd, gesproken en gebeden met onze familie.
De laatste levensjaren van oma Go heeft zij nog veel mooie gesprekken met u gehad.
 

1,5  jaar geleden werd Ma heel erg ziek, toen kwam het punt dat u met veel moeite uw werk op een lager pitje zette.
U had toen de beslissing genomen dat het uw beurt was om voor Ma te zorgen.
Elke dag trouw meerdere malen naar Ma in het ziekenhuis, ’s avonds met haar bidden.
Boodschappen doen, koken, wassen heeft u in korte tijd moeten leren, dat hebt u toch maar goed gedaan.

Maar wij denken dat het zwaarste was, dat tot 3x toe Ma bijna van u heen was gegaan.
U hebt uw geloof behouden, ook uw geliefde vrouw.
Nu bent u eerder heen gegaan Pa, 4 dagen na uw laatste preekbeurt in Rijswijk, waar u een prachtige uitleg gaf aan uw lievelingslied Amazing Grace.

Ikzelf wil namens Meliana u bedanken voor de liefdevolle vader die u voor haar geweest bent en alles wat u haar bijbracht.

 HG:

Wij geloven dat uw liefde nog bij ons is en ons verder zal helpen.

Wij delen dezelfde vader en vriend, we delen hetzelfde verdriet om zijn heengaan, we zijn allemaal dankbaar voor wat hij voor ons heeft gedaan en gegeven heeft. 

Lieve Pa,Ik ben dankbaar dat jij mijn vader was, ik ben dankbaar voor de geestelijke rijkdom die je hebt gedeeld met mij en iedereen om je heen.

Lieve vrienden van Pa, ik ben dankbaar dat jullie hier zijn, ik ben dankbaar voor de liefde die jullie mijn vader hebben gegeven, ik ben dankbaar dat jullie in vandaag hier in de kerk in grote aantallen aanwezig zijn om mijn vader de laatste eer te bewijzen.

Wij willen ook allen die deze dienst mogelijk gemaakt hebben, ook namens Pa bedanken.

Pa, wij missen u, maar wij zien ook dat uw werk hier heel goed wordt voortgezet. Uw werk is volbracht. Rust zacht lieve Pa. 

Mijn vader is overleden

Mijn vader is overleden


Donderdag 10 december werd ik omstreeks 1330 gebeld door mijn zus, omdat mijn vader gereanimeerd werd bij de VU.

Toen ik omstreeks 1430 aankwam, hoorde ik dat mijn vader was overleden.

Ik hoorde dat mijn vader omstreeks 1300 net met mijn moeder terug was van een controle bij de VU, en dat hij flauwviel nadat hij mijn moeder in de auto had gezet.
Binnen een paar minuten was de ambulance erbij en zijn ze een uur lang bezig geweest met reanimatie, maar mijn vader is niet meer bij bewustzijn gekomen; volgens de dokter had mijn vader een hartstilstand vanwege een groot infarct op het moment dat hij flauwviel.

openbare viering Yule 2008

openbare viering Yule 2008


In de aanloop op dit ritueel weer veel tijd en energie in de voorbereidingen gestoken: publiciteit (via forums en flyers), vergaderen, boodschappen, zaal versieren.

De opkomst was goed, we begonnen heel ontspannen met thee en koffie in de zelfgebouwde snoezelhoek vol kussens, een prima aanloop voor kennismakingsrondje en ‘give-away’ ritueel:
Iedereen had een kleinigheidje meegenomen, die via het lot aan een ander werd toebedeeld, de hilariteit van de verassing brak het ijs.

In het middengedeelte van deze bijeenkomst was er gelegenheid om joel-kaarsen te maken of te helpen met de voorbereidingen van de potlach, verder waren er twee Orakels (steen-orakel en Yi Jing) in de bovenzaal.

Na het avondeten hielden we een lichtvoetig ritueel: de cirkel werd getrokken; we verwelkomden de windrichtingen, de elementen en de Krachten; er werd gedrumd en gerateld.
Een hoorn met mede ging driemaal rond om zegenwensen en eden te bekrachtigen.

Na het ritueel sloten we de avond af met koffie en thee in de snoezelhoek.

Hoogtepunten voor mij waren de herontmoeting met een oude vriendin en een nieuwe ontmoeting met iemand waarmee ik via de voorouders een culturele achtergrond deel.
Wat dit ritueel allemaal aan energie losmaakte heeft nog de hele dag erna krachtig doorgewerkt!

Blogged with the Flock Browser
Comments on my diary: China Journey 2007

Comments on my diary: China Journey 2007


Looking back at my journey:

For me, connecting with the ancestors is becoming a very important issue.
Not only the faraway mainland china connection, but also the more recent chinese diaspora to Java and Holland.

Often I feel on a gut-level during a meeting with somebody with these same roots: we are related, a few hunderd years ago…

The more I research on the shamanic roots of the chinese way of living, the more I discover:
chinese ancestor worship, gongfu (animal-styles, bagua), fengshui, divination (yi jing).

Fragments of my diary: China Journey august 2007:
At this moment I’m in Chongqing, the middle of china.
Already had a intense time in Shanghai-Yangtze river-Fengjie, later on I will visit Xian and Beijing.

Many things here remind me of Indonesia: the way people walk, the smells on the street, the shops, the slums.
I often have to explain that I do not speak chinese, but that my ancestors came from here.

Shanghai is weird: the contrast between sf and slum is great.

On the Yangtze I realised how this river is connected to chinese history. The great dam has already caused whole villages being displaced to outer provinces like Tibet and Xinjiang, imagine the suffering of the farmers of the displaced people but also on the receiving end in the outer provinces who have to cope with new invaders.
Many old ways are being destroyed in the name of progress.
At the dam I touched mother earth in a rock garden, it made me cry.

At Fengjie, city of ghosts, made for all the spirits from china, I realised how much has been destroyed by the cultural revolution.

Chongching is also very large and polluted, my stay here will be short.

I am looking forward to visit Xian, the tomb of the first emperor.
And of course in Beijing I will visit the great wall and TianAnMen square.

I hope to be back safe and well during Lammas…

…later…

Xi-an:

Terracotta army in the First Emperors’ tomb.
He was a real monster. Yeah, he ‘pacified’ China, but at the cost of many lives.

The Great Mosque of the Hui minority, fascinating to see all kinds of mythic creatures (like dragons etc) depicted despite the Muslim ban on depicting creatures.
Somewhere during the Tang-dynasty the Hui were invited in as mercenary troops to surpress peasant revolts, but now the Muslims are being distrusted as a possible source of terrorism.
Well, the Uighur in Xinjiang and Kazakhstan have cause to rebel against the pressure to be ‘assimilated’ as the Tibetans.

Beijing:

TianAnMen! Standing here, realising how the students’ movement was put down with tanks and guns,moves me to tears.
Weird to realize, that our guide (age 27) has never seen the pictures of that drama.
I brought a origami whitecrane all the way to Holland to here, originally to place it somewhere on this square to honour the fallen, but it was too crowded, so I gave it to our guide with the words: ‘in remembrance of the students that died, remember!’

Later on we had a tour through a Hutong, another ancient way of living that’s disappearing in the name of progress & profit: a network of old alleys & houses that form small downtown communities around a common well. The guide showed us a model-family (state-approved on show for tourists of course) who had many modern-day thingies like tv, refrigerator, dvd-player, piano; receiving tourists must be very profitable!.

Met some nice shopkeepers: one of them was very delighted to hear that my ancestors came from her home province Fujien, she was able to tell me that the dialect of my predecessors is still common in the area of the MinNan, another piece of the puzzle found!
….

Back home again: unpacking, cleaning myself & my stuff, opening my mailbox, calling friends.
Feels like I need to see some dear friends soon to reconnect to this land again!

When I was in china, I recoqnized many things I also saw in Java: the way people dress & move, the smells, the food, the housings. I never realised the great influence of the oversea chinese on the Javanese culture!”

Samhain 2008

Samhain 2008


In huiselijke kring, met vrienden en kinderen:

Dit is de tijd van de laatste oogst, er wordt beslist welke dieren de winter niet zullen halen en dus nu geslacht moeten worden.
Er worden dankoffers gebracht aan de natuurgeesten en de voorouders, die juist in deze periode gemakkelijk contact maken met de levenden.
Samen pompoenen uithollen, gezichten uitsnijden: in vroeger tijden werden schedels van voorouders vereerd in de tempels, en bracht men offers aan de diverse wezens van andere werelden: geesten, fairies.
We drinken warme chocolademelk met slagroom.
Een Samhain kinder-verhaal verteld (zie onderaan).
We laten een kaars rondgaan om de pompoen-lichten aan te steken met het uitspreken van een intentie.
Ik herdenk mijn overleden grootouders, maar ook dat jochie dat op zijn zevende bij een auto-ongeluk omkwam.
Als de kaars helemaal rond is gegaan, danken we alle aanwezigen, en voor degenen die nog na willen blijven word er nog stevig gedanst op de muziek van ratel, tamboerijn, fluit.
We sluiten gezamenlijk af met een gezellige pompoensoep (en voor degenen die dat niet lusten is er ook kippensoep).

Het was voor mij een heel ontroerende ervaring om Samhain in huiselijke kring met kinderen te kunnen doen!

The Troll-Tear

The night was very dark, with a Full Moon hanging in the cloud-filled sky above.
The air was crisp with the feel of late Autumn and the doorway between the worlds was wide open.
Carved pumpkins sat on the porches of the houses in the little town, and the laughter of children dressed in costumes could be heard from the streets.

It was a sad time for Beth as she climbed the little hill behind her house.
In her arms was her cat and friend Smoky, carefully wrapped in his favorite blanket.
A little grave was already dug on the hill, waiting, for Smoky had died that day.

“Do you want me to go with you?” Beth’s father had asked.

“No, I want to go by myself,” she answered. “I dug his grave beside MacDougal’s at the top of the hill.”
Beth clearly remembered when their dog MacDougal had died after being hit by a car.

Beth stopped at the top of the hill and knelt beside the little grave.
She carefully laid Smoky’s blanket-wrapped form in the earth and covered it with dirt, laying several large rocks on the top.
Then she cried and cried.

“Oh, Smoky, I miss you so much!” Beth looked up at the Moon, tears streaming down her cheeks. “Why did you die?”

“It was his time to rejoin the Mother,” said a deep, gentle voice in the darkness.

“Who said that?” Beth looked around but saw no one.

“Dying is part of the cycle of life, you know.” One of the boulders on the hill stirred into life.

“Who are you?” The moonlight shone down on the little woman, and Beth could see she was not human.

“I’m a troll-wife,” said the creature as she came to site across from Beth. “This is a sad night for both of us, girl. I, too, came to this hill to bury a friend.”
The troll-wife wiped a crystal tear from her cheek. “The squirrel was very old. Still it makes me sad.”

Beth stared at the troll-wife. The little woman was the color of rock in the moonlight, her hair like long strands of moss, her bright eyes like shining crystals. She wore a dress woven of oak leaves and tree bark.

“The squirrel and I lived together for a long time,” the troll-wife said. ” We often talked to your cat when he was hunting here on the hill. Smoky and I were friends. I shall miss him, too.”
The little woman patted Smoky ‘s grave gently, “Sleep well, little friend. When you are rested, we shall talk together again.”

“But he’s dead,” Beth said, her voice choked with tears.

“Child, this is Samhain. Don’t you know the ancient secrets of this sacred time of year?”
The troll-wife motioned for Beth to come and sit beside her. “It is true that our friends have gone into a world where we can no longer physically touch them, but the Mother has given us other ways of communicating with them.
We can do this any time, but the time of Samhain is the easiest.”

“I don’t understand how this can be done,” Beth said, “or why Samhain makes it easier.”

“At this time of year,” the troll-wife answered, “the walls between this world and the world of souls and spirits are very thin.
If we quiet and listen, we can hear our loved ones and they can hear us. We talk, not with spoken words, but with the heart and mind.”

“Isn’t that just imagination?” Beth looked down at Smoky’s grave, tears once more coming into her eyes. “Like my thinking I can feel MacDougal get up on my bed at night like he used to?”

“Sometimes it is, but mostly it is not imagination, only our friends come to see us in their spirit bodies.”
The troll-wife reached up her hand and patted something Beth couldn’t see on her shoulder. “Like my friend the raven. He is here now.”

Beth looked hard and saw a thin form of hazy moonlight on the troll-wife’s shoulder. “I’ve seen something like that at the foot of my bed where MacDougal used to sleep.”
She whispered. “I thought I was dreaming.”
She jumped as something nudged her arm. When she looked down, nothing was there.

The troll-wife smiled. “Close your eyes and think of MacDougal,” she said. ” He has been waiting a long time for you to see him.”

Beth closed her eyes and, at once, the form of her little dog came into her mind.
His tail wagged with happiness.
She felt a wave of love come from him, and she sent her love back.
Then she felt the dog lie down against her leg.

“Can I do this with Smoky?” Beth asked.

“Not yet,” the troll-wife answered. “He needs to sleep a while and rest. Then he will come to you. This gives Smoky time to adjust to his new world, and you time to grieve for him. It is not wrong to grieve, but we must not grieve forever.”

“I never thought of it that way,” Beth said. “It’s kind of like they moved away, and we can only talk to them on the phone.”

“It is this way with all creatures, not just animals.” The troll-wife stood up and held out an hand to Beth. “Will you join me, human girl? Although I buried my friend squirrel this night, I still must dance and sing to all my friends and ancestors who have gone on their journey into the other world. For this is a time to honor the ancestors.”

Beth joined the troll-wife in the ancient slow troll dances around the top of the little hill in the moonlight.
She watched quietly while the troll-wife called out troll-words to the four directions, words Beth couldn’t understand.
Deep in her heart the girl felt the power of the strange words and knew they were given in honor and love by the little troll-wife.

When the troll-wife was finished with her ritual, she hugged Beth. “Go in peace, human child,” she said. “And remember what I have told you about the ancient secret of Samhain.”

“I will,” Beth answered. “Will I ever see you again?”

“Whenever the Moon is Full, I will be here,” the little troll-wife said. ” And especially at Samhain.”

“I wish I had something to give you.” Beth hugged the little woman. “You have taught me so much.” She felt the tears come to her eyes again.

“Let us exchange tears for our lost friends.” The troll-wife reached up a rough finder and caught a tear as it fell from Beth’s eye. The tear glistened on her finger. The troll-wife gently touched her finger to her cloak, and Beth’s tear shone there like a diamond in the moonlight.

Beth reached up carefully and caught one of the troll-wife’s tears as it slid down her rough cheek. It turned into a real crystal in her hand.

“Remember the secret of Samhain, and remember me,” the troll-wife said softly as she disappeared into the darkness.

Beth walked back down the hill, the crystal clutched in her hand.
Her father was waiting for her on the porch.

“Are you all right?” her father asked as he gave Beth a hug.

“I will be,” she answered. She opened her hand under the porch light and saw a perfect, tear-shaped crystal lying there.

“Did you find something?” her father asked.

“A troll-tear,” Beth answered, and her father smiled.
For he also knew the little troll-wife and the secret of Samhain

D. J. Conway

Rumah Saya

Rumah Saya


Geen berg aan de horizon
In dit land waar ik ben geboren
Geen berg aan de horizon
Alleen ivoren torensRumah saya dimana
Rumah sayaBukan bukit di tepi-langit
Di praja ini praja
Bukan bukit di tepi-langit saja
Benteng-benteng gading saja

Dan verlang ik naar een ander huis
In het land van mijn vader
Maar ook daar zal ik een vreemdeling zijn
In het land van mijn vader

Rumah saya dimana
Rumah saya


Ernst Jansz, Doe maar

vertaling van maleise termen:

rumah saya = huisje mijn
Bukan bukit di tepi-langit: geen berg aan de horizon
Di praja ini praja: in dit land
benteng-benteng gading saja: ivoren torens slechts

Commentaar:
Het gevoel is herkenbaar, jarenlang worstelen met de vraag: waar ismijn thuis? Zowel hier als daar een vreemdeling zijn in een vreemdland.

Totdat het moment komt dat er HIER geworteld kan worden en tegelijkertijd de wortels ook naar DAAR uitstrekken.

Nu is mijn laatste oma dood

Nu is mijn laatste oma dood


,br>

Nu is mijn laatste oma dood
En niemand weet hoe ik haar mis
Want ik hou me nog altijd groot
Net als op haar begrafenis

Toen zei die man: "Ja, volgt u mij"
Het was nog koud.
Het was nog vroeg
Ik zag er ook wel mensen bij

Die hadden geen verdriet genoeg
Zondags ging ik naar oma toe
En alles mocht er op zo’n dag
Ze werd nooit mopperig of moe

Ze lachte om alles wat ik deed
Ik maakte deeg, ik maakte brood, ik maakte koek
Soms had ik me zo gek verkleed
Dan deed ze ‘t bijna in haar broek

Ik klom ook nog wel eens op haar schoot
Dan was ik zogenaamd weer klein
Nu is mijn laatste oma dood
Nooit kan ik meer een kleuter zijn

Haar leuke huis blijft wel bestaan
Het krijgt natuurlijk nieuw behang
Ik durf er niet meer naar toe te gaan
Al duurt de zondag nog zo lang

Wanneer de meester in de klas
Absolute stilte wil
Dan denk ik hoe mijn oma was
En dan word ik vanzelf wel stil

Kinderen voor kinderen