humanism, magick, oracles, shamanism, storytelling
Tag: China
Reiki-overdenkingen, met dank aan http://www.aetw.org/reiki.html
De symbolen die gebruikt worden voor Rei Ki komen uit het Chinees:
Ling Qi, ook te vertalen met “universele levensenergie”.
De overige ReiKi symbolen komen uit het Chinees of het Sanskriet.
De Ling-Qi symbolen worden in het Japans uitgesproken als Rei Ki, maar de betekenis blijft wel hetzelfde.
Overigens zijn er ook andere Rei Ki symbolen die van oorsprong Chinese varianten van Sanskriet-tekens zijn.
Er zijn dan ook onderzoekers die menen dat Usui zijn inwijding oorspronkelijk ontving in een Buddhistische stroming die uit China kwam overwaaien.
Het is niet voor het eerst dat een Japanner iets overneemt van China.
Iets dergelijks gebeurde ook met Aikido toen Ueshiba uit china terugkeerde (men zegt dat hij trainingen heeft ondergaan in het Shaolin-klooster).
Tegenwoordig zijn er zoveel verschillende soorten Reiki inwijdingen en symbolen, er komen er steeds meer bij.
Daar ‘horen’ dan weer van die discussies bij in de trant van:
Deze Reiki is beter dan die, omdat het traditioneler is en/of meer symbolen heeft en/of extra magnified kleurensysteem etc etc etc…
Er is heel veel legendevorming over de diverse varianten van Reiki, daar is ook veel kaf onder het koren, dus enige bronnenkennis is belangrijk om je niet zomaar te laten verleiden voor een dure onzinnige inwijding van iemand die beweert dat hij/zij iets gechanneld heeft op dat gebied.
In mijn visie zijn de inwijdingen & symbolen slechts hulpmiddelen, de sleutel zit echter in het richten van de intentie op een specifieke manier
Er wordt gezegd dat Usui’s Reiki beinvloedt is door het Japanse Kotodama (??)
taal-magie, waarbij vanuit wordt gegaan dat specifieke klanken, woorden of symbolen macht hebben.
Dit principe kom je in diverse magische stromingen tegen, in Azie is het ontstaan in India.
Als je kijkt naar het tweede symbool van Kotodama (??), namelijk ?, zie je het symbool dat het eerste deel is van ReiKi, namelijk Rei (?).
Dus hetzelfde symbool wordt in Japan op twee verschillende manieren uitgesproken!
In mijn visie zit de magie echter niet in de klank of het symbool, maar de lading die je toekent aan de klank of het symbool.
Zo sprak ik ooit met iemand die zijn runen oplaadde met Reiki; en ik dacht, waarom niet?
En voor hetzelfde geld kan je ook Runen (of andere symbolen en klanken) gebruiken om te genezen.
Het is natuurlijk wel gemakkelijker, als je kan aansluiten bij een bestaande traditie waar je affiniteit mee hebt.
In het oosten breekt de dag aan.
Zeg niet dat we vroeg op mars zijn.
Struikelend nemen we de groene heuvels
maar oud zijn we nog niet.
En van hier is het landschap puur goed.
Voorbij de muren van Huichang tuimelen
hoge pieken recht achtereen tot aan de zee
De soldaten wijzen elkaar het zuiden:
ui-groen, welig Guangdong.
Mao Zedong
Dit is de ballade van Li-Po
Chinese dichter van ‘t moment en van de wij
Van het lied der korte vreugde
Met wind en regen als gevrij
Misschien had hij enkel een zwerversnatuur
En was hij een blad in de wind
Misschien zocht hij daarom geen rust en geen duur
Verwond’ring kent ieder moment
Hij bouwde geen huis met een drempel, een tuin
Een brandkast voor d’ winter die komt
Hij zwierf door het hemelse rijk maar wat rond
Als een blad, als een steen, als een hond
Hij zong van de vrijheid, hij zong van de wijn
Hij zong van het korte moment
Het korte moment, dat een parel kan zijn
In ‘t leven dat ieder wel kent
Hij kende het troostende liefdesgebaar
Hij kende de as van het vuur
Hij voelde de pijn van het mens’lijk tekort
Maar hij zong naar z’n eigen natuur
In de Gele Rivier, op een maanlichte nacht
Zong hij zomaar met ‘t oog op de maan
Maar hij reikte te ver, en het is daar te diep
Veel te diep voor een mens om te staan
Een boot die leeg aankwam vertelde het nieuws
Aan de oever die schuilging in ‘t riet
En nog steeds zingt Hong-Ho z’n troosteloos lied
Om Li-Po, maar Li-Po hoort het niet
Lenny Kuhr
Rumbling, roaring as they go;
The horses neigh and whinny loud,
Tugging at the bit.
The dust swirls up in great dense clouds,
And hides the Han Yang bridge.
In serried ranks the archers march,
A bow and quiver at each waist;
Fathers, mothers, children, wives
All crowd around to say farewell.
Pulling at clothes and stamping feet,
They force the soldiers’ ranks apart,
And all the while their sobs and cries
Reach to the skies above.
"Where do you go to-day ?" a passer-by
Calls to the marching men.
A grizzled old veteran answers him,
Halting his swinging stride:
"At fifteen I was sent to the north
To guard the river against the Hun;
At forty I was sent to camp,
To farm in the west, far, far from home.
When I left, my hair was long and black;
When I came home, it was white and thin.
Today they send me again to the wars,
Back to the north frontier,
By whose gray towers our blood has flowed
In a red tide, like the sea–
And will flow again, for Wu Huang Ti
Is resolved to rule the world.
"Have you not heard how in far Shantung
Two hundred districts lie
With a thousand towns and ten thousand homes
Deserted, neglected, weed-grown?
Husbands fighting or dead, wives drag the plow,
And the grain grows wild in the fields.
The soldiers recruited in Shansi towns
Still fight; but, with spirit gone,
Like chickens and dogs they are driven about,
And have not the heart to complain."
"I am greatly honored by your speech with me.
Dare I speak of my hatreds and grief ?
All this long winter, conscription goes on
Through the whole country, from the east to the west,
And taxes grow heavy. But how can we pay,
Who have nothing to give from our land ?
A son is a curse at a time like this,
And daughters more welcome far;
For, when daughters grow up, they can marry, at least,
And go to live on a neighbor’s land.
But our sons? We bury them after the fight,
And they rot where the grass grows long.
"Have you not seen at far Ching Hai,
By the waters of Kokonor,
How the heaped skulls and bones of slaughtered men
Lie bleaching in the sun?
Their ancient ghosts hear our own ghosts weep,
And cry and lament in turn;
The heavens grow dark with great storm-clouds,
And the specters wail in the rain."
DuFu
Alone I stand in the autumn cold
On the tip of Orange Island,
The Xiang flowing northward;
I see a thousand hills crimsoned through,
By their serried woods deep-dyed,
And a hundred barges vying
Over crystal blue waters.
Eagles cleave the air,
Fish glide under the shallow water;
Under freezing skies a million creatures contend in freedom.
Brooding over this immensity,
I ask, on this bondless land
Who rules over man’s destiny?
I was here with a throng of companions,
Vivid yet those crowded months and years.
Young we were, schoolmates,
At life’s full flowering;
Filled with student enthusiasm
Boldly we cast all restraints aside.
Pointing to our mountains and rivers,
Setting people afire with our words,
We counted the mighty no more than muck.
Remember still
How, venturing midstream, we struck the waters
And the waves stayed the speeding boats?
Mao Zedong
The paper crane has become an international symbol of peace in recent years as a result of it’s connection to the story of a young Japanese girl named Sadako Sasaki born in 1943.
Sadako was two years old when the atom bomb was dropped on Hiroshima, Japan on August 6, 1945.
As she grew up, Sadako was a strong, courageous and athletic girl. In 1955, at age 11, while practicing for a big race, she became dizzy and fell to the ground.
Sadako was diagnosed with Leukemia, "the atom bomb" disease.
Sadako’s best friend told her of an old Japanese legend which said that anyone who folds a thousand paper cranes would be granted a wish. Sadako hoped that the gods would grant her a wish to get well so that she could run again. She started to work on the paper cranes and completed over 1000 before dying on October 25, 1955 at the age of twelve.The point is that she never gave up.
She continued to make paper cranes until she died.
Inspired by her courage and strength,
Sadako’s friends and classmates put together a book of her letters and published it.
They began to dream of building a monument to Sadako and all of the children killed by the atom bomb.
Young people all over Japan helped collect money for the project.In 1958, a statue of Sadako holding a golden crane was unveiled in Hiroshima Peace Park. The children also made a wish which is inscribed at the bottom of the statue and reads:
"This is our cry, This is our prayer, Peace in the world".
Today, people all over the world fold paper cranes and send them to Sadako’s monument in Hiroshima.
Hiervoor heb je drie munten nodig, als je Nederlandse munten gebruikt dan heeft Kop een vrouwelijke beeltenis, dus is het Yin en heeft het getalswaarde 2 (twee).
Zelf heb ik chinese munten (authentieke antieke munten kan je kopen in Amsterdam, maar er zijn ook aardige goedkope replica’s in de handel).
Meestal hebben ze aan de ene kant chinese tekens, en aan de andere kant mongoolse tekens
Mijn munten zijn uit de QianLong periode (1736-1795), aan de chinese kant staat Qian, dat is Yang, dus de mongoolse kant is dan Yin.
Kop = Yin = 2
Munt = Yang = 3
Als je met drie chinese munten gooit, heb je dus de volgende mogelijke uitkomsten:
2 + 2 + 2 = 6, een Yin lijn die verandert in Yang
2 + 2 + 3 = 7, een stabiele Yang lijn
2 + 3 + 3 = 8, een stabiele Yin lijn
3 + 3 + 3 = 9, een Yang lijn die verandert in Yin
Dus muntworpen die resutleren in waarde 6 en 9 geven veranderlijke lijnen, die terug te vinden zijn in de grondtekts:
”zes op de zoveelste lijn”
“negen op de zoveelste lijn”
Bij het vormen van een hexagram werp je zesmaal met de drie munten, er zijn dus zes lijnen die potentieel kunnen veranderen, waardoor een hexagram potentieel kan veranderen in een ander hexagram.
Een hexagram is zelden 100 % statisch onveranderlijk, meestal verandert er ergens wel iets.
Het Boek der Veranderingen legt dan ook de nadruk op het gegeven dat elke situatie onderhevig is aan veranderingen.
Mijn voorouders kwamen omstreeks 1800 vanuit Fujian (zuidchina) naar Java, mijn ouders gingen in de vijftiger jaren naar Nederland, zodat ik in Naarden werd geboren.
Van mijn zesde tot mijn dertiende jaar heb ik gewoond te Yogyakarta (Midden-Java), daarna ging ons gezin weer terug naar Nederland.
Ik heb me verdiept in Westerse Esoterie (met name Golden Dawn) en Oosterse Esoterie (taijiquan, qigong).
In deze fase van mijn leven verdiep ik me het meeste in het archetype van de Xia, vergelijkbaar met het archetype van de krijger-sjamaan.
Verder voel ik me zeer geinspireerd door Starhawk
vanwege de verbanden die zij legt tussen esoterie en politieke actie.
Ik heb een ambivalente houding mbt Abrahamisme (Joden, Christenen, Moslims):
Ik stel me critisch op tegenover Zionisme, maar heb bewondering voor van andere aspecten van Jodendom (zoals het Chassidisme, vertolkt door Martin Buber).
Evenzeer ben ik kritisch tegenover de Christelijke Kerk, maar voel me toch wel geinspireerd door de evangelien (de officiele & de apocrieve).
De Qur’an kom ik niet doorheen, maar bepaalde Moslim-schrijfers (zoals Djalla-udin Rumi, Omar Khayyam) vind ik heel bijzonder.
Sowieso ben ik critisch mbt geïnstitutionaliseerde godsdiensten en filosofieën, of het nu Abrahamisme betreft of andere *.ismen!
Dezelfde critische houding heb ik ook mbt ‘mainstream’ paganisme, of het nu Wicca (Gardnerian, Alexandrian, whatever) of Asatru betreft.
elk chinees symbool heeft diverse bijbetekenissen, vertaling met slechts één woord maakt een meerdimensionaal ‘plaatje’ tot een platte tekst.
Om de meer-dimensionaliteit van chinese klassieken invoelbaar te maken, zou je eigenlijk bij elk symbool de diverse bijbetekenissen moeten plaatsen, zodat je bij elke nieuwe lezing van de tekst telkens weer opnieuw een ander vertaalspoor kan volgen, net zoals je bij een tarot-legging dezelfde reeks plaatjes telkens anders kan duiden.
Goede voorbeelden in dit opzicht zijn:
‘tao te ching’ the definitive edition (Jonathan Star)
‘i ching’ het klassieke chinese boek der veranderingen, nieuwe vertaling en corcodantie (geschreven door Rudolf Ritsema & Stephen Karcher, vertaald door Ria van Hengel)
Welzijnswerk in Amsterdam Westerpark
author + reader
You must be logged in to post a comment.