Tag: magick

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Masker

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Masker



Masker, wat wil je me vertellen?

De schedel van Bran is het Orakel der helden…

De voorouders spreken via de schedel.

En als ik het Masker gebruik, kan ik specifieke onderdelen van mijn Zelf uitvergroten, waardoor specifieke Aspecten van de voorouders naar voren kunnen treden.
Dan kan ik waarlijk Spreker voor de Doden zijn.

Wat willen de voorouders van mij? Dat ik hun verhaal vertel, hun woede en pijn uit, zodat het overerfde familieleed kan genezen.

De voorouders waren nomaden, migranten, vaak in conflict met de sedentaire burgers. En telkens als ik dat thema herken in hedendaags maatschappelijk klimaat, dan raakt het ook mijn pijn en woede die ik moet uiten. Ik spreek me uit in blogs en forums.

Maar niet alleen de klaagzangen, maar ook de overwinningsliederen willen gezongen worden: de kleine successen van de meest recente voorouders die als kleinhandelaars hun plek verwierven in de maatschappij, maar ook de grote overwinningen van de zwervende krijgsheren die koninkrijken stichtten.

Ik eer de voorouders door hun verhaal te vertellen, hoe ze leefden en stierven. Door hun verhaal op het Web te zetten, worden ze vereeuwigd.

Dit verhaal gaat over het schilderij, over mij, mijn voorouders, vorige levens?
Oeroude lessen uit de geschiedenis hervertellen in nieuw licht van het heden, ook dat is mijn erfgoed, daar ben ik trots op!

 

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Fascinatie

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Fascinatie



Fascinerend:

Als ik het schilderij puur intellectueel zou benaderen, verdwaal ik in het doolhof van symboliek en (tover)spreuken.

Aan de ene kant de stier: doet me denken aan de minotaurus van Kreta.
The Bull from Sea. The King must die (Mary Renault).
Ook al zo’n beschaving dat net als Atlantis onderging door een zeebeving.

Aan de andere kant kijk ik naar een mysterieus object:
Ik noemde het meteen Pompoen. Het lijkt op een groot Masker, op de achtergrond een staande steen?
Paaseiland beeld?
Het blijft mijn blik trekken.

Maskers hebben me altijd gefascineerd.
The Mask of the Red Death (Edgar Allen Poe).
Magisch, dat masker.

Het schilderij toont donker, somber.
Gedachten over dood, ondergang, verval, komen bij mij naar boven.
Afdalend uit de Lichte Bovenwereld via de Middenwereld der Schaduwen.
Verder omlaag naar de Donkere Benedenwereld.
Descent into Hell?
Hoe komt het, dat ik bij sjamanistische reizen eerder in het Dodenrijk kom dan in de Bovenwereld?

En wat heeft het Masker mij te vertellen?

 

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Afdaling

QUI, mijn inwijdingsschilderij: Afdaling


Bij het opstaan, losse flarden van gedachten:

Incarnerend: uit de Wereld van het Licht, afdalend naar de Wereld der Schaduwen.
(Zoals Inanna afdaalde in het Dodenrijk).

Deja Vue: dit hebben we eerder gezien, dit hebben we eerder gedaan.

Spirits/Gidsen: link, rechts, rondom.

Vreemde spreuken, tekens, half bekend voorkomend.

Een magisch schilderij, vol mystieke symbolen, ik moet echt moeite doen om te doorgronden wat er allemaal nog te zien valt.

….later, ‘s avonds…

Als dit schilderij mij weerspiegelt, kom ik dan zo over op de buitenwereld? Is dit nu wat de buitenwereld van mij te zien krijgt?
Een waas van geheimzinnigheid, fragmenten van onbegrijpelijke citaten, esoterische verwijzingen?

 

 

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie

QUI: mijn inwijdingsschilderij, incarnatie


Samhain, 2010:

Op de verhalenmiddag in het Zonnehuis:

Vandaag wilde ik het hebben over Halloween: niet over de Amerikaanse versie, waarin mensen als spook verkleed gaan, maar over de oorspronkelijke versie waabij mensen de overledenen herdenken en eren.

Vorig jaar december overleed mijn vader, over hem wilde ik het hebben.

Mijn vader was een dominee, de man die juist in het weekeinde niet het vlees sneed omdat hij er nooit was in het weekeinde.

Ik heb hem als vader gemist in mijn jeugd, en natuurlijk heb ik in mijn puberteit tegen die situatie aangeschopt.

Maar toen mijn vader zijn emeritaats-toespraak in de kerk hield, vertelde hij over zijn roeping om God te dienen, maar ook over zijn besef dat hij zijn gezin tekort deed, en over zijn worsteling met deze situatie.
Ik kon zijn emotie zien, zijn oprechte worsteling, toen kon ik begrip en respect krijgen voor zijn keuze.

Dit is het verhaal wat ik over mijn vader wilde vertellen, om hem te herdenken en te eren op deze dag.

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010

QUI, mijn inwijdingsschilderj: Samhain 2010


Samhain 2010 is voor mij anders dan andere keren:

Eind vorig jaar overleed mijn vader, deze maand is mijn moeder verhuist naar een verzorgingstehuis.

Het leeuwendeel aan rationele regeldingen is achter de rug, langzamerhand krijg ik meer ruimte voor de emotionele verwerking.

Naast het rouwen om wat er niet meer is, is er ook het waarderen van wat ik heb meegekregen (kennis, ervaring).

Als rite de passage had ik een groot aantal vrienden uitgenodigd, uiteindelijk kwamen precies de juiste mensen:  KarinMaria , Lucia, Zia.

Voor mijn vader had ik een speciaal plekje gereserveerd

Op deze avond ontving ik mijn magisch schilderij QUI, later schrijf ik hier meer over

Herfstequinox 2010

Herfstequinox 2010


Volle maan, donder en bliksem…Thor heeft er zin in!

De balans opmaken: wat is mijn oogst van afgelopen periode, wat neem ik mee en wat laat ik achter?

De droom over de begrafenis van mijn vader in een nieuwe duiding opnieuw bekeken:
Het labyrinth is doorzichtig, oude structuren worden doorbroken, maar de rode roos van de liefde blijf over, terwijl de overledene vanuit de geestenwereld naar zijn eigen begrafenis kijkt.

Ik laat mijn zorgen achter, en neem mijn liefdevolle hartsverbindingen mee.

Met ons drietjes plaatsen we de cirkel, waarbinnen we onze inspiratie oproepen.

Ik voel de verbinding met de oudste voorouders, helemaal tot aan de grens van China met Mongolia, de Toba-Wei.

En op de achtergrond blijft Cao Wei voelbaar, de gevreesde krijgsheer.

Wat losgelaten kan worden verbranden we, wat we willen meenemen gaat in de medicijnbuidel.

Een inspirerende avond, een fijn samenzijn met gelijkgezinden!

Mijn leefwijze

Mijn leefwijze


De uitdaging waarmee ik voortdurend bezig ben, is ‘hoe breng ik spiritualiteit in de praktijk in het dagelijkse leven?’

Voor mijn dagelijks brood doe ik administratie voor maatschappelijk werk, en dan hoop ik maar dat een goede manier van registreren meehelpt aan goede hulpverlening.

In mijn vrije tijd laad ik mezelf op me qigong en gongfu, ontmoetingen met bijzondere vrienden, magische rituelen. 

Het blijft een uitdaging om een brug te slaan tussen mijn spirituele overtuigingen en maatschappelijk handelen, mijn stem laten horen in het maatschappelijke debat, maar ook mijn handelen laten spreken in politieke actie.

Het Reisgeschenk: de tweede nacht

Het Reisgeschenk: de tweede nacht


Na een intensief telefoongesprek met mijn lief duurde het even voordat ik in slaap kon komen.

DROOM:
Ik was op een plek, waarvan de houten vloer bedekt was door losse metalen platen.
Het werd beheerd door een sekteleder, die alle gasten dwong om aanwezig te zijn bij zijn rituelen.
Iemand die tegensprak werd doodgemarteld: zijn mond werd volgestopt met krantenpapier, zodat de scherpe randen zijn tong stuksneden.
De vrouw van de sekteleider wilde in opstand komen, maar werd verraden door een zogenaamde medestander tijdens een geheime bijeenkomst, ze werd gearresteerd tijdens een poging om de leider neer te schieten.
…
Later kon ik toch wegkomen. de medevluchtelingen verzamelden de verspreide kranteknipsels van de platen vloeren om de belangrijke informatie te memoriseren.

Ik werd wakker en schreef deze droom en een aantal losse gedachten op:

Vrijheid versus verbinden, precair evenwicht:

Als ik een relatie/contact (te) veel in de ene pool zit, kan de ander in de andere pool terechtkomen, dan kan de tegenstelling gaan polariseren.

Bijvoorbeeld:
Als ik me heel erg graag wil verbinden, is de valkuil ervan om te gaan claimen, waardoor de ander zich benauwd voelt en naar vrijheid snakt.
Als ik veel behoefte heb aan vrijheid, kan de ander onzeker voelenover onze verbinding, en gaan claimen.

In een polariserende dynamiek van vrijheid versus verbondenheid, kan ik beurtelings extreem in de ene pool of de andere, als dader of als slachtoffer.

Nog een losse gedachte:

Het schilderij zien als metafoor voor de processen die in mij en mijn omgeving zich afspelen, dat kan ook een projectie zijn van mezelf op het schilderij, zoals gebeurt in een Rohrschach test

Het Reisgeschenk: de eerste nacht

Het Reisgeschenk: de eerste nacht


Ik heb het schilderij in mijn woonkamer gezet, daarvoor moesten natuurlijk een groot aantal andere dingen verplaatst worden.

Enige tijd bezig geweest om mooie afbeeldingen van het schilderij op internet te krijgen, dat was een hele klus.
Net toen ik klaar was stuurde mijn lief een heel mooi plaatje, vervolgens kwamen ook heel veel foto’s van de uitvaart van mijn vader afgelopen jaar, dat bracht ook veel herinneringen naar boven.

Aangezien ik regelmatig zomaar zin heb om in de woonkamer te slapen, was ik benieuwd welk impact dit schilderij op mijn dromen zou hebben.

De volgende ochtend kwam het volgende gedicht bij me naar binnen:

wind and water
birds and fishes

Ik zie het drietal rustig dobberend in de zee, terwijl ze opkijken naar de hemel:
Vogels boven hun hoofd, vissen tussen de benen.
Een dynamisch evenwicht tussen zon en zee, verstand en gevoel.

Qabbalistische Sabbat 28 mei 2010

Qabbalistische Sabbat 28 mei 2010


Het was volle maan toen ik met mijn lief fietste naar de Qabbalistische Sabbat bij Geert Kimpen en Christine Pannenbakker.

Het was door de uitgebreide uitleg van Geert en Christine een eenvoudig, goed toegankelijk ritueel, gebaseerd op Qabbalistische duidingen van de traditionele Sabbat-gebruiken: het aansteken van de kaarsen, het wassen van de handen, het zegenen van de partner, het delen van brood en wijn.

Aan onze tafel van acht mensen was er al snel een sfeer van geconcentreerde verstilde aandacht,
Het aansteken van de kaarsen voelde aan als het aanroepen van het licht in de cirkel, hiermee werd Sjekinah als vrouwelijk aspect van het Goddelijke verwelkomd.
Toen mijn handen werden gewassen, hielp dit mij om alledaagse onrust van me af te laten vloeien
Het was een bijzonder magisch moment om de wijnbeker tot aan de rand te vullen als symbool van overvloed die gedeeld kon worden.
Het ontvangen van brood met zout was als een vredewens.
Bij de gezamenlijke maaltijd, onstonden fijne gesprekken met tafelgenoten; het leukste vond ik om via de Indische roots in gesprek te gaan met een bijzondere soulsister, waarvan later bleek dat ze op dezelde dag als ik jarig was!

De afbeelding van de gesluierde Sjekinah, deed me denken aan de processie die ik vorige week liep met het gesluierde beeld van de Godin, zo paste ook dit ritueel naadloos in de stroom waar ik nu in zit