Tag: spirituality

In memoriam

In memoriam


Met intens verdriet deelt de kerkenraad u mede dat onze nestor en predikant in ruste dr. Rudy Budiman op donderdag 10 december 2009 in de leeftijd van 82 jaar plotseling is overleden. 

Dr. Budiman was de eerste predikant en de stuwende kracht achter de GKIN die geworden is tot wat het nu is, gesprekspartner van de Protestantse Kerk in Nederland en een van de oprichters van de SKIN (Samen Kerk in Nederland).

Dr. Budiman had aan de Vrije Universiteit te Amsterdam theologie gestudeerd en in 1961 zijn doctoraal gehaald waarna hij terug keerde naar Indonesie om predikant en tevens docent te worden aan de Theologische Hogeschool ‘Duta Wacana’ te Yogyakarta.

In 1971 promoveerde dr. Budiman aan de Vrije Universiteit Amsterdam en na zijn promotie keerde hij wederom terug naar Indonesie waar hij in Yogyakarta doceerde aan de Theologische Universiteit.

In 1985 deed de GKIN i.o. een dringend beroep op hem om hun eerste predikant te worden. Bij de GKIN was de nood erg hoog; er was een kudde maar geen herder. Dr. Budiman zag dit als een roeping van God en aanvaardde de beroeping ofschoon de kas van de GKIN op dat ogenblik helemaal niet toereikend was om een vol predikantstraktement te betalen.

In deze begin jaren van de GKIN was hij alleen en moest in zijn eentje de regio’s Amstelveen, Rijswijk, Schiedam en Arnhem bedienen. Dit houdt in: om de twee weken ergens preken, bijbelstudies, huissamenkomsten en catechisaties houden. Later kwam het hoge noorden nog bij (Staphorst). Het was niet ondenkbaar dat hij samen met zijn vrouw Poppy die hem trouw vergezelde gedurende al zijn lange autoritten door heel Nederland, ritten van meer dan 1000 km per dag maakten, weer of geen weer. Meestal kwamen ze pas laat in de avond thuis, dat de bijbelstudies of catechisaties in de avond werden gehouden, want de meesten werken nog.

Daarnaast deed hij erg veel voor de verspreiding van het Evangelie onder de Indonesische gemeenschap en was hoofdredacteur van “Overdenkingen”.

Dat zijn werk niet onopgemerkt bleef voor de Nederlande regering bleek met zijn benoeming tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau in 2005 tijdens de viering van het 4de lustrum van de GKIN.

Met dankbaarheid denken wij terug aan alles wat dr. Budiman voor de GKIN heeft gedaan.

Wij bidden om Gods nabijheid, kracht en troost voor zijn vrouw Poppy, Hok Goei en Karin, Meliana en Liong Kie en kleinkinderen Aisha, Ailin, Amica en Devina.

Bron: http://www.gkin.org/gkinweb/

Herfstequinox 2009

Herfstequinox 2009


De nacht voor de equinoxviering goed doorgefeest met hapjes, drankjes en leuke collega’s op het bedrijfsfeest, de ochtend erna een beetje brak, ik was dus niet vooruit te branden.

Op weg naar het huis waar we zouden samenkomen voor de herfstviering, werd ik verrast door de chaos op het station vanwege de Damloop!

Voor we begonnen nog bladeren in het park verzameld voor de herfst-tafel, de eerste voortekenen van de herfst zijn al zichtbaar.

Met een klein, besloten gezelschap van vrienden de ruimte ingericht, de doeken van de seizoenen op de vier kwartieren geplaatst.

Tijdens het eten bijpraten, en overleggen hoe we deze keer het herfstritueel wilden doen:
Na het eten ter voorbereiding van de herfstbladeren sieraden (kroon, kettingen) voor het beeld van de Godin, er ontstond meteen een meditatieve sfeer.
De ruimte en de aanwezigen werd gereinigd met wierook, kring werd gevormd met het beeld van de Godin, de gronding met een taiji/qigong oefening, de kracht en energie werd aangeroepen onder de namen van diverse godvormen, de trance-meditatie ging onder begeleiding van trommel (thema: wat laat je los, en wat behoud je), het rondgaan van de hoorn mede ging gepaard et (heil)wensen en geloftes, tenslotte het danken van alle aanwezigen en opgeroepen krachten.

Voor mij was het belangrijkste deel de meditatie, waarin ik visualiseerde wat ik wilde loslaten (een hoop oude rotzooi die ik afgelopen periode op te ruimen had) en wat ik wilde behouden (de heftige lessen die ik van het hele proces heb meegekregen).
Het balans zoeken tussen loslaten en behouden was een bijzonder proces, dat werd deze keer zichtbaar gemaakt door steentjes voor ‘loslaten’ en steentjes voor ‘behouden’ in de weegschaal te zetten!

Sinds midzomer heb ik veel te maken gehad met de Donkere Godin, heftige confrontaties mbt prive en werk, meer zicht gekregen op mijn eigen kwaliteiten en valkuilen, tevens de gelegenheid genomen om een aantal blokkades te doorbreken op meerdere gebieden (fysiek, emotioneel, mentaal, spiritueel).
De belangrijke vraag is dan: heb ik bepaalde onderwerpen voldoende verwerkt om te kunnen loslaten?
Welke ervaringen neem ik mee als ‘voeding’, de winter in?

Ik vind het altijd moeilijk om de warme zomer los te laten om daarna de natte herfst en koude winter in te gaan, maar begin wel steeds meer te begrijpen en voelen dat zelfs herfstregen en stormen een opruimfunctie heeft in dit klimaat.

Het loslaten van afgelopen vurige zomer met enorme hoogte en dieptepunten is nu ook weer nodig om de rust en inkeer van herfst en winter te kunnen aangaan.

Het was heel fijn om de equinox in besloten kring samen te vieren met ervaren mensen met wie ik een vertrouwensband heb opgebouwd, zo lag voor mij de nadruk meer op mijn eigen persoonlijke groei en band met de natuur; een open bijeenkomst voelt meer aan als dienstbaarheid aan de gemeenschap en de natuur.

Waarom laat God lijden toe?

Waarom laat God lijden toe?


In diverse geloofsystemen worden verschillende antwoorden gegeven over de zin van het kwaad en het lijden:
menselijke lijden heeft een goddelijk doel, het zijn levenslessen die geleerd moeten worden, het is een straf van god voor menselijk falen, het is resultaat van de strijd tussen goed en kwaad, het is de consequentie van (verkeerde) uitoefening van de vrije wil van de mens.

Volgens mij is het zo, dat je met een geloofssysteem het lijden en het kwaad verklaarbaar probeert te maken, het ‘zin’ geven. Het zijn maar overtuigingen, rationalisaties van iets wat eigenlijk emotioneel onverteerbaar is.

Aan de andere kant scheppen al die verklaringen weer nieuwe dilemma’s:

“Wil God het kwaad voorkomen, maar kan Hij het niet? Dan is Hij niet almachtig.
Kan Hij het wel, maar wil Hij het niet? Dan is Hij kwaadwillig
Kan Hij het wel en wil hij het ook? Waar komt dan het kwaad vandaan?
Kan Hij het niet en wil Hij het niet? Waarom noemen we Hem dan God?”
(Epicurus)

De noodzaak van LHBTIQA emancipatie in Nederland

De noodzaak van LHBTIQA emancipatie in Nederland


Twee internet-nieuwsflitsen tegenover elkaar: De Jeugdraad die jongeren meer tolerantie wilt aanleren mbt homosexuelen, terwijl de Raad van State het kabinet adviseert dat christelijke scholen het recht hebben om homesexuele docenten te weren. Wellicht moet de Jeugdraad met een aantal holesbi’s expliciet een bezoek brengen aan die fundie-scholen om hen wat tolerantie bij te brengen!

De Jeugdraad gaat jongeren de komende zomer op grote festivals wijzen op het gebrek aan tolerantie voor homoseksuele leeftijdsgenoten. ”Iedereen zegt altijd wel dat we in Nederland zo tolerant zijn”, stelt de woordvoerster. ”Maar het wordt een andere zaak als je voetbalmaatje met wie je elke week doucht opeens homo blijkt te zijn. In dat opzicht valt er in Nederland nog een hoop terrein te winnen.”Ook lanceert de Jeugdraad deze week de website openup.nl en een gelijknamige hyve, waar jongeren een tolerantietest kunnen doen. In het komende schooljaar wordt de campagne vervolgd met lessen op scholen waarin het onderwerp onder de aandacht van tieners wordt gebracht.

http://www.openup.nl

Christelijke scholen mogen homoseksuele docenten nog steeds weren als die zich duidelijk in strijd met de grondslag van de onderwijsinstelling gedragen.Dat staat in een nog vertrouwelijk advies van de Raad van State aan het kabinet, waarop het Nederlands Dagblad de hand wist te leggen.

nu.nl/algemeen | ‘Christelijke scholen mogen homoseksuele docenten weren’

Blogged with the Flock Browser

Tags:

Peaceful Walking loopmeditatie op Museumplein Woensdag 3 juni, 18.30 – 20.30 uur

Peaceful Walking loopmeditatie op Museumplein Woensdag 3 juni, 18.30 – 20.30 uur


Ter voorbereiding op de komst van Zijne Heiligheid de Dalai Lama : Peaceful Walking loopmeditatie op Museumplein .
Via een oud vrienden-netwerk hoorde ik van deze actie, meteen na kantoortijd fietste ik erheen.
Onderweg miezerde het een beetje, later klaarde het op, maar het bleef wel fris.
Aangekomen, ontmoette ik twee bekenden van het oude netwerk, maar het leukste was dat een dierbare collega mee kwam doen.
Na een korte intro deden we met z’n allen de loopmeditatie, het kwam er op neer dat je met aandacht en concentratie goed gegrond in bedachtzaam tempo over het veld liep.
Het deed mij denken aan de Taiji-loopoefeningen bij Taijiquan en de Kinhin loopoefeningen bij Zenmeditatie, niet verwonderlijk aangezien de organisator werkte vanuit de Vipassana-traditie die overeenkomsten heeft met Chan (Zen) buddhisme van de Mahayana-traditie.
Voor mij was het voornamelijk een oefening in concentratie en balans op geestelijk en lichamelijk gebied, een energie-oefening om persoonlijke innerlijke en fysieke kracht te versterken, maar ik kan me voorstellen dat deze oefening ook als groepsoefening heel krachtig kan werken als je met een groep ide  cirkel loopt, of en bloc in het zelfde ritme loopt.
De uitdaging was ook om gegrond en geconcentreerd alert te blijven, vooral toen een koppel opgeschoten corpsballen op hun scooter langs kwam om rare opmerkingen te maken.
Wat me ook weer doet denken aan een opmerking aan mijn lerares in de esoterie: ‘wanneer je licht verspreidt, komen ook de motten er op af’.
Na de loopmeditatie ging iedereen uiteen en ging ik met mijn collega nog even koffiedrinken en bijpraten.Al met al een waardevolle ervaring om met vrienden te delen!
P.S.De loopmeditatie werd geleid door: Joan Muller Body at Heart www.bodyatheart.com

Blogged with the Flock Browser

Tags: , ,

Walking the labyrinth in a city park

Walking the labyrinth in a city park


Imagine this:
Some friends decided to meet in a city park, to create and walk the labyrinth…

Sounds impossibly difficult?

Nevertheless, we did it, yes we could!

Our intention was to make a temporary power-place to thank mother nature and all spirit-helpers who nourish us just by being there in a city park.

After the social chat and some coffee early in the morning, we occupied a few square meters, just enough to cast a small circle.
We drew a labyrinth using white flour, put some nice stones & shells in the middle, and voila!

One by one we entered the labyrinth to put our offerings in the center….

For me personally, this whole process felt like making a mandala for meditation and magick.
As soon as the circle was cast and the spirit-helpers were called, the boundary was set.
Drawing the labyrinth together created a spiraling vortex of power.
Entering the labyrinth felt like entering the magickal space of ‘between and betwixt the worlds’ innerspace and outespace.
Offering some food for the Fair Ones in the middle, I renewed my connection with this land (Netherlands, Amsterdam) and its powers.
Leaving the labryrinth also felt like renewing my commitment to bring my inner inspiration to the outside world, my community.

Afterwards, we passed the horn with mead thrice, saying blessings and oaths.

When all was said, we opened the circle and returned to the daily consciousness.

Blogged with the Flock Browser
Witches for Obama

Witches for Obama


A call to spellcraft, found in my mailbox:

65 years ago in the skies above England, pilots fought the Nazis in the Battle of Britain.

Legend has it that witches all over the land held rituals during those days and nights willing victory, willing the aggressors to fail or go home.

The same thing should be happening tonight and tomorrow, everywhere. Witches
should singularly and in their covens, be creating sacred space an doing powerful rituals to support the Battle of America.

People of other faiths should be praying in their own way and in their own traditions.

Call for a new wind, for a new time.

Call for a new change and a new direction. 
What happens in America tomorrow will impact everyone all over the world.

So no matter where you are, I humbly ask that each of you in your own tradition, turn your prayers, your will and your magic in the direction of progressiv change.

And pray that Americans turn out in record numbers to vote Barack Obama in as President with a unprecedented majority.

Please send this message or one like it to everyone you know.

Samhain 2008

Samhain 2008


In huiselijke kring, met vrienden en kinderen:

Dit is de tijd van de laatste oogst, er wordt beslist welke dieren de winter niet zullen halen en dus nu geslacht moeten worden.
Er worden dankoffers gebracht aan de natuurgeesten en de voorouders, die juist in deze periode gemakkelijk contact maken met de levenden.
Samen pompoenen uithollen, gezichten uitsnijden: in vroeger tijden werden schedels van voorouders vereerd in de tempels, en bracht men offers aan de diverse wezens van andere werelden: geesten, fairies.
We drinken warme chocolademelk met slagroom.
Een Samhain kinder-verhaal verteld (zie onderaan).
We laten een kaars rondgaan om de pompoen-lichten aan te steken met het uitspreken van een intentie.
Ik herdenk mijn overleden grootouders, maar ook dat jochie dat op zijn zevende bij een auto-ongeluk omkwam.
Als de kaars helemaal rond is gegaan, danken we alle aanwezigen, en voor degenen die nog na willen blijven word er nog stevig gedanst op de muziek van ratel, tamboerijn, fluit.
We sluiten gezamenlijk af met een gezellige pompoensoep (en voor degenen die dat niet lusten is er ook kippensoep).

Het was voor mij een heel ontroerende ervaring om Samhain in huiselijke kring met kinderen te kunnen doen!

The Troll-Tear

The night was very dark, with a Full Moon hanging in the cloud-filled sky above.
The air was crisp with the feel of late Autumn and the doorway between the worlds was wide open.
Carved pumpkins sat on the porches of the houses in the little town, and the laughter of children dressed in costumes could be heard from the streets.

It was a sad time for Beth as she climbed the little hill behind her house.
In her arms was her cat and friend Smoky, carefully wrapped in his favorite blanket.
A little grave was already dug on the hill, waiting, for Smoky had died that day.

“Do you want me to go with you?” Beth’s father had asked.

“No, I want to go by myself,” she answered. “I dug his grave beside MacDougal’s at the top of the hill.”
Beth clearly remembered when their dog MacDougal had died after being hit by a car.

Beth stopped at the top of the hill and knelt beside the little grave.
She carefully laid Smoky’s blanket-wrapped form in the earth and covered it with dirt, laying several large rocks on the top.
Then she cried and cried.

“Oh, Smoky, I miss you so much!” Beth looked up at the Moon, tears streaming down her cheeks. “Why did you die?”

“It was his time to rejoin the Mother,” said a deep, gentle voice in the darkness.

“Who said that?” Beth looked around but saw no one.

“Dying is part of the cycle of life, you know.” One of the boulders on the hill stirred into life.

“Who are you?” The moonlight shone down on the little woman, and Beth could see she was not human.

“I’m a troll-wife,” said the creature as she came to site across from Beth. “This is a sad night for both of us, girl. I, too, came to this hill to bury a friend.”
The troll-wife wiped a crystal tear from her cheek. “The squirrel was very old. Still it makes me sad.”

Beth stared at the troll-wife. The little woman was the color of rock in the moonlight, her hair like long strands of moss, her bright eyes like shining crystals. She wore a dress woven of oak leaves and tree bark.

“The squirrel and I lived together for a long time,” the troll-wife said. ” We often talked to your cat when he was hunting here on the hill. Smoky and I were friends. I shall miss him, too.”
The little woman patted Smoky ‘s grave gently, “Sleep well, little friend. When you are rested, we shall talk together again.”

“But he’s dead,” Beth said, her voice choked with tears.

“Child, this is Samhain. Don’t you know the ancient secrets of this sacred time of year?”
The troll-wife motioned for Beth to come and sit beside her. “It is true that our friends have gone into a world where we can no longer physically touch them, but the Mother has given us other ways of communicating with them.
We can do this any time, but the time of Samhain is the easiest.”

“I don’t understand how this can be done,” Beth said, “or why Samhain makes it easier.”

“At this time of year,” the troll-wife answered, “the walls between this world and the world of souls and spirits are very thin.
If we quiet and listen, we can hear our loved ones and they can hear us. We talk, not with spoken words, but with the heart and mind.”

“Isn’t that just imagination?” Beth looked down at Smoky’s grave, tears once more coming into her eyes. “Like my thinking I can feel MacDougal get up on my bed at night like he used to?”

“Sometimes it is, but mostly it is not imagination, only our friends come to see us in their spirit bodies.”
The troll-wife reached up her hand and patted something Beth couldn’t see on her shoulder. “Like my friend the raven. He is here now.”

Beth looked hard and saw a thin form of hazy moonlight on the troll-wife’s shoulder. “I’ve seen something like that at the foot of my bed where MacDougal used to sleep.”
She whispered. “I thought I was dreaming.”
She jumped as something nudged her arm. When she looked down, nothing was there.

The troll-wife smiled. “Close your eyes and think of MacDougal,” she said. ” He has been waiting a long time for you to see him.”

Beth closed her eyes and, at once, the form of her little dog came into her mind.
His tail wagged with happiness.
She felt a wave of love come from him, and she sent her love back.
Then she felt the dog lie down against her leg.

“Can I do this with Smoky?” Beth asked.

“Not yet,” the troll-wife answered. “He needs to sleep a while and rest. Then he will come to you. This gives Smoky time to adjust to his new world, and you time to grieve for him. It is not wrong to grieve, but we must not grieve forever.”

“I never thought of it that way,” Beth said. “It’s kind of like they moved away, and we can only talk to them on the phone.”

“It is this way with all creatures, not just animals.” The troll-wife stood up and held out an hand to Beth. “Will you join me, human girl? Although I buried my friend squirrel this night, I still must dance and sing to all my friends and ancestors who have gone on their journey into the other world. For this is a time to honor the ancestors.”

Beth joined the troll-wife in the ancient slow troll dances around the top of the little hill in the moonlight.
She watched quietly while the troll-wife called out troll-words to the four directions, words Beth couldn’t understand.
Deep in her heart the girl felt the power of the strange words and knew they were given in honor and love by the little troll-wife.

When the troll-wife was finished with her ritual, she hugged Beth. “Go in peace, human child,” she said. “And remember what I have told you about the ancient secret of Samhain.”

“I will,” Beth answered. “Will I ever see you again?”

“Whenever the Moon is Full, I will be here,” the little troll-wife said. ” And especially at Samhain.”

“I wish I had something to give you.” Beth hugged the little woman. “You have taught me so much.” She felt the tears come to her eyes again.

“Let us exchange tears for our lost friends.” The troll-wife reached up a rough finder and caught a tear as it fell from Beth’s eye. The tear glistened on her finger. The troll-wife gently touched her finger to her cloak, and Beth’s tear shone there like a diamond in the moonlight.

Beth reached up carefully and caught one of the troll-wife’s tears as it slid down her rough cheek. It turned into a real crystal in her hand.

“Remember the secret of Samhain, and remember me,” the troll-wife said softly as she disappeared into the darkness.

Beth walked back down the hill, the crystal clutched in her hand.
Her father was waiting for her on the porch.

“Are you all right?” her father asked as he gave Beth a hug.

“I will be,” she answered. She opened her hand under the porch light and saw a perfect, tear-shaped crystal lying there.

“Did you find something?” her father asked.

“A troll-tear,” Beth answered, and her father smiled.
For he also knew the little troll-wife and the secret of Samhain

D. J. Conway

Manifest Obama

Manifest Obama


OBAMA, yes we can!

Between now and November 4…
Let’s spend one minute a day…
Envisioning Barack Obama…
As our President…
Prepare your heart to fill with hope…
Prepare your mind to embrace the change…
Envision Barack victorious on election night……
Taking the oath of office…
On Inauguration Day…
Believe that this great moment in American history is already a reality…
Say the words to yourself…
To your family…
To your friends and neighbors…
Say it to the world…
Your vision is a sacred trust…
You are a sanctuary of a sacred vision for a renewed America…
Envision it…
Say it…
Feel it…
Believe it…
Make it our reality…
Manifest Obama, America!

Arie & Dragons

Arie & Dragons


Arie says:

Somehow I felt that the international healing magick should be done with
the aid of Dragons.

Wikipedia says:

The origin of Chinese dragon is not certain, but many scholars agree that
it originated from totems of different tribes in China .

Chinese dragons are strongly associated with water in popular belief.
They are believed to be the rulers of moving bodies of water, such as
waterfalls, rivers, or seas.

At the end of his reign, the first legendary Emperor Huang Di was
said to have been immortalized into a dragon that resembled his emblem, and
ascended to Heaven. Since the Chinese consider Huang Di as their ancestor, they
sometimes refer to themselves as “the descendants of the dragon”. This legend
also contributed towards the use of the Chinese dragon as a symbol of imperial power.

The four Dragon Kings (龍王; pinyin: Lóng Wáng) are, in Chinese mythology, the divine rulers of the four seas (each sea corresponds to one of the cardinal directions)

Comment:
Connecting with the Dragon Kings means connecting with elementary powers.
Proceed with caution!