Tag: personal

Biodanza @ Cat: verleden, heden, toekomst

Biodanza @ Cat: verleden, heden, toekomst


Thema: Leer van het verleden, leef in het heden, droom van de toekomst.

Dansend vanuit eigen ritme, de ander ontmoeten, samen dansen, weer loslaten, verder in het eigen ritme tot een nieuwe ontmoeting ontstaat.

Bijzonder subtiele samenspel, de eutonie van de vinger: Lichtjes aanrakend van wijsvinger op wijsvinger, afstemmend op elkaar, touching hands voor gevorderden!

Droombeelden: op mezelf dansend, kom ik door diverse poorten tussen de werelden, gaat de ladder omhoog of omlaag?
ontmoetingen met de Fae.
De poorten openend, open ik ook mijn hart voor nieuwe ontmoetingen. Zo te openen voelt kwetsbaar aan, oud zeer komt dan los.
De stem van de Fae roept me, mijn hart antwoordt.
Aan de rand van mijn blikveld zie ik een vlinder-Fae proeven van een bloem. 
Dan kom ik de Fae tegen in de dans, nog voordat we elkaar aanraken hebben we elkaar al gevoeld, we omhelzen elkaar als oude vrienden.

 Aan het einde van de ontmoetingen komen we weer bij elkaar in de kring, met een snelle rondedans bouwen we een energie-vortex op, en als we dan loslaten is het alsof een energiefontijn omhoogstuwt om dan als verfrissende dauw weer omlaag te komen.

Na zo'n 'reis' weer terug in mijn eigen energie, nagenieten van de ervaringen en ontmoetingen.
Weer thuis bij mezelf in mijn ruimte, mijn huis, blijven de effecten van de ontmoeting nog naklinken.
Nieuwe inspiratie, nieuwe kansen dienen zich aan voor mijn eigen ontwikkelingspad:
In het kruisen van Paden kunnen we elkaar inspireren! 

 

Hart op de tong, de eerste bijeenkomst in 2011

Hart op de tong, de eerste bijeenkomst in 2011


We zaten met z’n vieren in een kleine kring in de lunchroom van het Zonnehuis: Mary, Peter, Wilma en ik.

Deze setting is een stuk intiemer en persoonlijker dan de theaterzaal waar het podium voor sommige mensen misschien een hoge drempel is, nu onstonden na een kopje koffie vanzelf de gesprekken en kwamen persoonlijke verhalen los.

Mijn verhaal ontstond naar aanleiding van een uitspraak van Paolo Coelho:
‘afwachten is moeilijk, loslaten is moeilijk, maar niet weten welke te doen is het moeilijkst’.
Ik moest hierbij denken aan een vriendschap in de wijk:

Het begon bij de bushalte van lijn 35 van CS naar Molenwijk.
Ze begon spontaan een babbel met me terwijl we wachtten, en toen ik ging zitten vroeg ze of ze naast me kon komen zitten.
Het bleek dat ze een blok verder van mijn huis in Tuindorp woonde, en regelmatig met dezelfde bus van en naar het werk moest.
in het jaar dat volgde, zagen we elkaar regelmatig bij de haltes op heen of terugweg, als dat een weekje misliep miste ik mijn busmaatje al.
Op een gegeven moment zag ik haar niet meer, de weken werden maanden, ik zag haar ook al niet meer op de sociale netwerken van internet, ik heb haar dus heel erg gemist.

Na een jaartje zag ik weer een teken van leven via internet, ze vertelde dat ze weer projecten ging doen.
Ik heb meteen contact gemaakt, waarna we een paar maanden intensief samenwerkten aan een project waar ik persoonlijk bij was betrokken.
In de loop van de samenwerking hebben we natuurlijk ook persoonlijke gesprekken gehad.

Ondertussen is ons gezamenlijk project afgerond en is ze weer druk met andere projecten, nu heb ik al een tijdje weinig meer van haar gehoord.

Ik vertrouw er op dat het wel weer gaat komen, maar ik mis haar wel!

‘afwachten is moeilijk, loslaten is moeilijk, maar niet weten welke te doen is het moeilijkst’.

 

 

 

Oud en Nieuw: terugblik 2010, vooruitblik 2011

Oud en Nieuw: terugblik 2010, vooruitblik 2011


Mijlpalen in 2010:

De  40 dagen rouw na het overlijden van mijn vader afgerond met een samenzijn,

Het  plaatsen van de urn van mijn vader in zijn graf.

De vaste hulp van mijn moeder overlijdt in het eerste kwartaal, het wordt steeds duidelijker dat ons traditionele mantelzorgsysteem zo niet veel langer verder kan.

Met mijn geliefde de  qabbalistische sabbat gevierd, dat maakte veel duidelijk mbt de overeenkomsten en verschillen van onze visie op relatie.

Ik ontvang het reisgeschenk, een reizend schilderij dat mij een maandlang inspireert, waarna het weer verder reist.

Als bezemer de weg vrijgemaakt voor de processie naar de Tempel van de Godin, grote schoonmaak in de drie werelden.

Na het afscheid van het reisschilderij, miste ik die specifieke inspiratie, en vraag ik om een nieuwe; ik ontvang mijn  inwijdingsschilderij die voor onbeperkte tijd mijn inspiratiebron mag zijn.

In het laatste kwartaal van dit jaar kan mijn moeder verhuizen naar het bejaardentehuis, dat is een behoorlijke klus voor ons allemaal!
Mijn reismaatje komt weer op mijn levenspad en helpt mij met deze onderneming.

In mijn wijk ontstaan nieuwe creatieve impulsen (verhalenmiddagen, kunstprojecten) waar ik graag contact mee maak en aan wil meewerken.

Mijn oudste dochter wordt gevraagd door haar vriendje, ze zijn verloofd met midwinters volle maan!
Ik moet heel erg wennen aan het idee, weer een mijlpaal in het loslaten van mijn dochter.

De uitvaart van de vader van mijn hartsvriendin, brengt me ook weer in contact met mijn eigen verdriet.

Terugblikkend op 2010 zie ik de volgende thema’s :
de Dood: einde van het oude, begin van het nieuwe.|
de Liefde: verbonden in vrijheid, vrij in verbinding, , poly-amorie in de praktijk ervaren.

Vooruitblik op 2011

Er komen reorganisaties op mijn werkplek, ik neem nieuwe taken en projecten aan, spannend!
Ik wil me openstellen voor nieuwe ervaringen op het gebied van werk, relaties, creativiteit!

Uitvaart van de vader van mijn hartsvriendin

Uitvaart van de vader van mijn hartsvriendin


Het kostte me moeite om naar de uitvaart  te gaan, ik moest me er echt toe zetten.
Hij had dezelfde kwaal als mijn moeder, diabetes.
Ook bij hem moest er een been afgezet worden, maar in zijn geval waren er teveel complicaties bij de revalidatie, hij heeft het moeizame lange herstelproces niet gered.
Een jaar geleden nog had ik de uitvaart van mijn eigen vader, dat was nog zo nabij.

Mijn hartsvriendin had ik lange tijd niet gezien, we hadden het allebei zo druk met onze zorgen.
En toch…onze geschiedenis gaat terug naar de tijd dat onze kinderen samen op de peuterspeelzaal zaten, hoe snel gaan bijna twintig jaren voorbij!
Ik had haar nog gevraagd voor Kerst als vanouds, maar het mocht niet zo zijn door het overlijden van haar vader.

Ik was net op tijd in de aula, ze gingen net beginnen…

Toen mijn hartsvriendin sprak, herkende ik haar verdriet en pijn, het is ook de mijne.
Hoe graag had ik op dat moment naast haar willen staan, arm om haar heen in moeilijke momenten…
maar ook dat heeft niet mogen zijn, we kwamen nooit verder dan ‘just good friends’.

Na de ceremonie was er even tijd om elkaar echt weer te ontmoeten in een warme omhelzing.

Terugreizend na de uitvaart voel ik me een stuk lichter, ook blijer omdat ik erbij kon zijn, de kans had om haar te laten voelen dat ik er nog steeds ben als vriend voor haar.

 

 

QUI, mijn inwijdingsschilderij: abracadabra

QUI, mijn inwijdingsschilderij: abracadabra


Wanneer ik de tekstfragmenten verder ga duiden, kom ik op de volgende parafrase:
lange tijd hield ikzelf mijn deur dicht, en vroeg ik me wanhopig af: wanneer komt er iemand binnen?
totdat ik de goddelijke inspiratie kon toelaten in mijn hart:
genieten
tantra
diepzielduiken
doorzetten
inzicht:
ik ben menselijk
compleet met strijd en overwinning
diepzielduiken, hartscontact
mezelf overwinnend
ik kies ervoor om mijn inspiratie door te geven:
kijk, zo is het om mens te zijn!
alles overwinnend
liefde
onvoorwaardelijk
SUCCES!

Grote Schoonmaak

Grote Schoonmaak


Een tijdje terug was ik de bende in mijn huishouden helemaal zat.
Omdat ik een volle agenda heb (werk, familie, vrienden, ME-time), kom ik er niet aan toe om het huishouden echt goed te doen.

Ik plaatste een oproepje bij The Giftbox (“Durf te vragen, durf te ontvangen”).
Pff, zomaar on hulp vragen zonder meteen iets daartegenover te stellen, dat valt niet mee.
Mijn neiging is om meteen een dienstenruil voor te stellen, of een financiele vergoeding.
Dit was dus voor mij een goede oefening!

In de loop van een week raakte ik in gesprek met een vrouw die mijn familie goed had geholpen met hand-en-spandiensten; van haar wist ik dat ze een extraatje goed kon gebruiken, dus heb ik haar gevraagd om me te helpen.
Ze kwam met een vriendin, die ook eerder onze familie had geholpen.
Samen gingen ze een dagdeel aan de slag in mijn huis; ik deed wat boodschappen voor het noodzakelijke schoonmaakspul en ging erna tuinieren (onkruid wieden, composthoop bijvullen) want zien werken doet werken.

Toen het huis helemaal schoon was, heb ik mijn helpers blijgemaakt met zo’n gekleurd papiertje van de Staat; is het niet wonderlijk dat deze maatschappij vodden verwerkt tot handelskralen van de moderne wereld?
De rest van die dag heb ik genoten van een opgeruimd huis, ik realiseerde me dat er veel ballast van me was afgevallen, al die (on)bewuste ergernis aan rommel was weggewerkt.
Verschillende voorwerpen waren anders neergezet, dat was ook verfrissend om te zien!

PS. ik krijg meteen weer nieuwe inspiratie om te bloggen!

Het reisgeschenk, ondertussen

Het reisgeschenk, ondertussen


Het is Vrijdag 25 juni 2010, vlak voor volle maan.

Ik kijk naar het schilderij en zij de magische overgang tussen vogels en vissen, tussen hemel en water.

De drie wezens bevinden zich in de tussenwereld.

Op deze vrijdagochtend droeg ik de urn van mijn vader naar zijn nis, voor het laatst kon ik de laatste resten van zijn fysieke lichaam vasthouden en dragen naar zijn laatste rustplaats, om als eerste spreker voor de doden mijn woord te doen:

…Pa, je hebt goed geleefd, je hart gevolgd, hoe moeilijk het ook was. Ik ben dankbaar dat je mijn vader was.
Nu moet ik afscheid van je nemen, je teruggeven aan Moeder Aarde, waar we allemaal vandaan komen.
Pa, bedankt!…

Een goede vriend van mijn vader leest het psalm voor: ‘de Heer is mijn herder…’

Mijn zwager leest de dagtekst van Overdenkingen, het tijdschrift dat een van de vele geesteskinderen van mijn vader is.

Mijn moeder spreekt haar eindgebed uit, en schenkt haar tranen aan de doden. Wat is ze fysiek broos in haar rolstoel met anderhalf been, slechte ogen en oren…en wat is ze psychisch sterk om zo vanuit haar hart te spreken!

De grafsteen gaat voor de nis, we nemen in stilte afscheid…

We gaan nog even op bezoek bij andere familieleden die hier in de buurt liggen.

Het is stralend zomerweer, de begraafplaats Zorgvlied is een prachtige plaats om meditatief rond te lopen met mijn lief en toeverlaat naast mij.

We sluiten de familiebijeenkomst af met een chinees-indische maaltijd bij mijn moeder.
Ik heb het gevoel dat ik een hoofdstuk heb afgesloten, en dat er een nieuwe zich voor mij opent: de zorg voor mijn moeder!

…later op de dag…

Mijn lief en ik nemen een hoognodige siesta terwijl de kinderen boodschappen doen, na een uurtje word ik wakker en laat ik de schone slaapster rusten terwijl ik voorbereidingen tref om vrienden te ontvangen in mijn huis.

Twee dierbare vrienden moet ik helaas missen, mijn hart gaat naar hen uit. Met iedereen heb ik korte gesprekken, verschillende netwerken blijken elkaar te overlappen via wederzijdse kennissen.

Een paar vrienden bevraag ik, of ze het Reisgeschenk willen aannemen, degene die het aanneemt glimt helemaal dus dat zit wel goed! Hij kan het nu nog niet meenemen maar maakt nog een afspraak, ondertussen bevindt het Reisgeschenk zich in de magische tijdruimte tussen twee eigenaren.

In de tussentijd heb ik nog even tijd en ruimte om te verwoorden wat het Reisgeschenk mij nog te vertellen heeft, totdat de nieuwe eigenaar langskomt.

Crisis op het thuisfront

Crisis op het thuisfront


Afgelopen Maandag na kantoortijd werd ik door mijn zus gebeld: de vrouw die als baboe mijn moeder hielp, is onverwachts in het huis van mijn moeder is overleden.
Meteen erheen gereisd, de doktersdienst was al aanwezig, maar hadden de lijkschouwer gebeld voor nader onderzoek, vrij snel ook politie over de vloer.
Politiebezoek schijnt standaardprocedure te zijn bij dit soort
onverwachtse situaties, maar was wel een vervelende verassing voor mijn moeder die toch al zo’n moeite heeft met haar gehoor en gezichtsvermogen, vooral in dit soort verwarrende omstandigheden.
De lijkschouwer wist te vertellen dat het een natuurlijke doodsoorzaak was (waarschijnlijk hartfalen), in ieder geval geen misdrijf, dus voor de politie was de kous af en konden we het uitvaartbedrijf bellen.
De uitvaartmensen waren gelukkig ook vlot met het weghalen van het lichaam.
Al met al verwacht ik nog een hele nasleep van deze situatie, en
daarbovenop geregel voor mijn moeder.

Nagedachten over mijn vader

Nagedachten over mijn vader


Ter nagedachtenis aan dominee Rudy Budiman

“ Maar ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop volbracht, het geloof behouden. Nu wacht mij de krans van de gerechtigheid die de Heer, de rechtvaardige rechter aan mij zal geven op de grote dag; en niet alleen aan mij, maar aan allen die naar zijn komst hebben uitgezien.( 2 Timotheus4,7-8) “

Op 10 december overleed volkomen onverwacht dominee Rudy Budiman.
Hij bracht zijn vrouw naar het ziekenhuis. Hij viel daar neer en overleed.
Misschien mag je het en mooie dood voor hem noemen; voor zijn vrouw die erg afhan-kelijk van zijn lieve zorgzaamheid is het niet minder dan een wereldschokkende ramp. Haar hele leven verandert daardoor en op hun kinderen rust nu de taak de zorgen van Rudy voor zijn vrouw over te nemen.

Dominee Rudy Budiman was vele jaren lid van de Raad van Kerken Amstelveen/ Buitenveldert. Hij was geen opvallend lid in de zin dat hij veel sprak. De weinige keren dat hij sprak was het altijd goed en zinvol naar hem te luisteren. Zijn spreken getuigde van zijn diep geloof en grote wijsheid. Zeer indrukwekkend was zijn betoog over de Islam en de christenen op de Molukken. Er waren daar rellen uitgebroken en kerken verwoest. De rellen waren vermoedelijk aangezet door de soldaten als een soort afleidingsmanoeuvre voor politiek problemen in Djakarta. Hij sprak geen onvertogen woord over de Moslims. Hij vertelde dat Moslims en christenen elkaar juist respecteerden wanneer zij trouw en authentiek bleven in hun geloofsbeleving. In plaats van angst voor de Islam te koesteren kunnen we beter meer overtuigend christen worden. Christenen die het niet zo nauw met hun eigen geloof nemen, verdienen een overeenkomstig respect. Overigens sprak hij wel zijn zorgen en medeleven uit met de Indonesische christenen, zowel katholiek als protestant.

Dominee Budiman was een nestor van de Gereja Kristen Indonesia Nederland, een kerkverband dat mede door hem is opgericht, en dat nu meer dan vijf gemeenten telt.
Zijn bekommernis was de troost en de vreugde van het evangelie te brengen aan de Indonesische gemeenschap in Nederland. Hoewel hij kerkelijk gezien protestants was stond zijn hart ook open voor katholieke Indonesiërs. Hij maakte geen onderscheid.

Wie dominee Budiman mocht ontmoeten, trof in hem een beminnelijk, vriendelijk en vooral hoffelijk mens. Een man met een luisterend oor die niet eerder sprak dan wanneer hij doorvoelde wat je hem vertelde. Hij was bedachtzaam in het spreken en wat hij zei was wel over dacht. Hij sprak vanuit zijn hart en hield al van je voor hij je goed ken-de. Hij was zó vol goedheid en vertrouwen naar iedere mens toe!

Hij was in de volle zin een Dienaar van het Goddelijk Woord. De Heer Jezus verkondin-gen was zijn roeping. De Heer Jezus volgen zijn levenswijze. De Heer Jezus dienen zijn grootste verlangen.

Ons meeleven gaat uit naar zijn vrouw en kinderen. Moge onze gebeden voor hen bron van kracht zijn.
Moge Rudy Budiman, die vrede en gerechtigheid verkondigd en gedaan heeft, nu zelf de vrede van de Heer ontvangen. Moge de Heer tot hem zeggen: “goede en rechtvaar-dige dienaar, treedt binnen in het Rijk Gods dat vanaf de grondvesting der wereld op jou wacht en ontvang als hemels loon het eeuwige geluk.”

Moge hem gedenken ons tot zegen zijn.

Pastor Tom Buitendijk

Raad van Kerken Amstelveen-Buitenveldert.

Aan het einde van 40 dagen rouw voor Pa

Aan het einde van 40 dagen rouw voor Pa


40 dagen na de dood van mijn vader hadden we een besloten bijeenkomst met familie en vrienden bij mijn moeder.
Ik deed een schriftlezing uit Prediker 3, omdat ik die in een rouwsituaties de meest toepasselijke vind, vooral in een gezelschap waarin grote verschillen zijn in vormen van zingeving.
Deze tekst helpt me om te berusten in de natuurlijke cyclus van leven en dood.

Alles heeft zijn tijd
1 Voor alles wat gebeurt is er een uur ,een tijd voor alles wat er is onder de hemel.
2 Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven, een tijd om te planten en een tijd om te rooien.
3 Er is een tijd om te doden en een tijd om te helen, een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen.
4 Er is een tijd om te huilen en een tijd om te lachen ,een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen.
5 Er is een tijd om te ontvlammen en een tijd om te verkillen ,een tijd om te omhelzen en een tijd om af te weren.
6 Er is een tijd om te zoeken en een tijd om te verliezen, een tijd om te bewaren en een tijd om weg te gooien.
7 Er is een tijd om te scheuren en een tijd om te herstellen, een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken.
8 Er is een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten.
Er is een tijd voor oorlogen er is een tijd voor vrede.