Tag: soulmate

Paasspeeddate 2014

Paasspeeddate 2014


Dating via internet-sites en speeddates heb ik al vaker gedaan, eerlijk gezegd was ik afgehaakt omdat het voor mij niet werkte.

Deze keer liet ik me toch meeslepen door een goede vriendin, het leek me wel leuk om gezellig met haar dit avontuur aan te gaan naar Vegadates.
De dating-event ging uit van de intentie vriendschap en/of relatie; wat mij betreft ging ik niet uit van de verwachting om hier een relatie te ‘scoren’, maar om ieder geval een gezellig uitje te hebben.

Nu ben ik eerder een ominivoor dan een herbivoor, dus een hardcore fanatieke veganist zou voor mij niet matchen, maar ik had al begrepen dat er al een heel scala aan nuances aanwezig zou zijn.
Meteen bij aankomst kwamen we een paar mensen tegen die we via andere cirkels of wederzijdse bekenden kenden, dat gaf al meteen het gevoel van een vertrouwde en veilige omgeving.

We werden hartelijk en gastvrij ontvangen, en na een korte inleiding konden we met 2-4 personen gaan zitten aan vierpersoontafels, waar ook a4-tjes lagen met thema’s/oefeningen die we konden gebruiken als opwarmers voor het gesprekken van twintig minuten per ronde.Dit vond ik een goede aanpak! Zo onstonden in de gesprekken veel meer verdieping dan in de standaard speeddates waar je binnen vijf minuten je verhaal moet zien uit te wisselen.

Oefeningen:

– Maak een keuze uit een serie spreuken en licht je keuze toe.
‘om nieuwe dingen in je leven toe te laten zul je soms eerst oude dingen los moeten laten’ vond ik wel heel toepasselijk voor recente keuzes die heb gemaakt: afstand nemen van oude vriendschappen/relaties en bezigheden die niet meer bij me passen, waardoor nieuwe ruimte ontstaat om andere initiatieven aan te gaan; naar de speeddate gaan kon alleen omdat ik mijn standaardformule (vrienden bij me uitnodigen voor paasmaaltijd) heb laten vallen.

-scoor jezelf (laag-hoog) in het model van de vier elementen (aarde-water-lucht-vuur).
mijn volgorde wordt dan vuur-water-aarde-lucht, zou dus meer vuur/passie in mezelf willen ontwikkelen!

-verhalenketen: er is een begin zin, die we kloksgewijs aanvullen met een zin van minimaal vier woorden totdat er een eind aan komt.
deze oefening vond ik heel leuk, er ontstond in ons viertal een dynamisch verhalenspel waarin ook persoonlijke keuzes helder werden:
…de hoofdpersoon wordt op zijn werk opnieuw benaderd door die bloedmooie collega (directiesecretaresse) waarmee hij een heftige relatie heeft gehad met enorme pieken en dalen; de relatie was uit elkaar geknald, maar zij wil het weer goedmaken en opnieuw proberen. Hij wordt heen en weer geslingerd, wil wel-wil niet…
Uiteindelijk gaan ze toch met elkaar koffiedrinken; als ze hem onverwachts omhelst voelt hij zich smelten. Ze besluiten om de relatie toch opnieuw een kans te geven, onder de voorwaarde dat ze samen in relatietherapie zouden gaan….
Mijn bijdrage aan dit verhaal was dat het voor mij niet goed aanvoelde om zondermeer het gesprek met de ex uit de weg te gaan, ik wilde op z’n minst de kans nemen om alles goed uit te praten; opnieuw een relatie aangaan leek me in eerste instantie geen goed idee, maar de sterke band uit het verleden kon ik ook niet ontkennen, dus koos ik ervoor om het aan te gaan onder voorwaarden.

-kijk elkaar twee minuten aan in de ogen, zonder te spreken, daarna schrijf je woorden op die in je opkomen.
Een intense oefening! We kijken zo meer in elkaars ziel, en tegelijkertijd zien we wat we in onszelf herkennen, het wordt ook een soort spiegel!
In deze oefening kwam ik mijn reismaatje weer tegen; eigenlijk kennen we elkaar al heel lang als ‘just good friends’ , maar in deze oefening zagen we in elkaars ogen weer nieuwe aspecten.
Omdat we een drietal vormden, deed ik deze oefening ook met een man, dat was voor mij nieuw. Dit te doen met een man voelt voor mij aan als sparren, stoeien, iets wat ik vroeger met mijn neef deed. Weer heel anders dan met een vrouw, want daar zit voor mij altijd op de achtergrond de man-vrouw dynamiek in!

In de pauzes tussen de oefeningen was er genoeg tijd om mensen aan te spreken, tussen door met mijn maatje over en weer uitgewisseld ‘wie vind jij nou leuk’ (eigenlijk zagen we het meteen al).

Na afloop van de sessie zijn we nog met een groepje uit eten gegaan; mijn reismaatje ging wat anders doen, maar ik kon met een charmante gespreksparner meeliften.
Het eten was gezellig, hier en daar wat adresjes uitgewisseld, dat ging heel spontaan (ik ga niet wachten op de matchmail die me gaat vertellen of er een wederzijdse interesse is aangekruist!)
Na de maaltijd nog een tijdje in de auto een leuk gesprek gehad met mijn gesprekspartner, daar werden we allebei wel blij van.
Bij het station hebben we hartelijk afscheid genomen, daarna was het weer tijd om naar huis te gaan.

Onderweg ontstond een spontaan gesprek met een andere reiziger richting Amsterdam, dit gebeurt me ook niet vaak in de trein, kennelijk heb ik in mezelf ook een aantal deuren geopend!

Al met al een geslaagde dag, voor herhaling vatbaar.

Midzomer 2013 juni 21

Midzomer 2013 juni 21


Slecht weder, regen! Geen zin om  park Frankendael in te gaan of naar een andere happening in Arnhem.
Op mijn plein zijn ze bezig met de voorbereidingen voor Volksopera, dat ziet er veelbelovend uit, want onze grote vriend Thor is er ook!

thor volksopera

Thuis op de bank omstreeks theetijd in slaap gevallen, word ik wakker gebeld door Z die per ongeluk een verkeerd knopje op de smartphone had ingedrukt.
Ongepland door haar uitgenodigd om naar haar toe te komen voor een spontane Midzomer-meeting met een aantal vrouwen, dan ben ik de enige man, leuk :); op de valreep bel ik oude vriendin V op om mee te gaan, het is fijn om haar bij Z tegen te komen!

Gezellig samen potluck, terrashaard op het balkon aangestoken, trommelen, zingen.
We heffen de hoorn mede voor heilwensen:
Ik proost op onze grote vriend Thor, die aanwezig is op het Zonneplein, en op de ongeziene maar voelbare Mithras. Beiden vraag ik om zegeningen voor mijn wijk en mijn buren (in mijn gedachten natuurlijk in het bijzonder mijn buurvrouw)
Als het laatste blok hout wordt verstookt, is het voor mij tijd om naar huis te gaan.
Het was een fijne avond!

terrashaard

DROOM
Samen met Z naar Eigentijds Festival voor een Pagan Meeting. …

Ik heb een lange staf (2 m) bij me, aan de top een punt van kristal (10 cm) en een krans van adelaarsveren die we hadden gekregen van Anu/Torc.

We hebben een tent op het Sjamanen-veld.
Ik kleed me daar om, samen met een wiccan-meisje. Een paar rondzwervende festivalgangers willen nieuwsgierig de tent binnendringen, maar ik verjaag ze door te dreigen met de staf.

Terwijl Ulla de tent inricht, doe ik op het veld met de staf wat wervelpatronen. De krans van adelaarsveren verandert in een adelaar die meevliegt met de bewegingen van het kristal. …

Een aantal Paganisten, waaronder Anu/Torc komen langs om met ons te kletsen.
Anu/Torc bewondert de staf en tent, hij gaat in gesprek met Z  en mij:
We hebben het er over hoe de tent een beschermende krachtveld heeft gekregen door een verzameling van gedoneerde kleine stukjes huid/vlees van een dier/insect…

Later vangen we in de tent Jan-Evert op, die healing nodig heeft: zijn rechterhand was ontstoken, die moest met een pin doorboord worden om de ziekte eruit te jagen….

Volle maan, eclips november 2012

Volle maan, eclips november 2012


Een paar dagen terug ging ik met een vriendin naar een kringloopwinkel; meteen bij binnenkomst viel mijn oog op een bijzonder krachtig wayang-pop: Duhsasana! Felblauwe ogen, rood aangelopen gezicht, stevige snor en baard, een echt demonische kop.
Meteen beetgepakt en bij de kassa apart laten leggen, hier moest ik iets mee!
Tot nog toe had ik alleen poppen van de ‘goede partij’ , de Pandawa, dit was de eerste Kaurawa. Kennelijk moest ik aan de slag met mijn Schaduw.

Later werd me meer hierover duidelijk:
Ik had een paar weken terug via internet een afspraak gemaakt met een vrouw die mijn interesse wekte, na wat heen en weer mailen was al een principe-afspraak voor een bepaalde datum gezet.
Maar toen het een week duurde voor definitieve bevestiging van afspraak, rook ik al onraad en mailde ik of ze nog wilde afspreken.
Wat bleek nu: ze kende mijn ex-vriendin, en ‘wist hoe we uit elkaar waren gegaan…het voelde niet goed om de afspraak door te laten gaan’.
Nu wist ik dat mijn ex-vriendin op sociale media uitgebreid haar verhaal over onze soap uit de doeken had gedaan, maar het viel me wel tegen dat ik nu op deze manier zonder toepassing van hoor en wederhoor in de kou werd gezet.
Ik heb meteen mijn correspondent van repliek gediend, dat ik deze gang van zaken wel bijzonder kwalijk vond!

In die nacht het ik een stevig gesprek gehad met mijn Daemon, die ik visualiseerde als Duhsasana.
Hij verbeeldde mijn woede en gekwetsheid.
Hij bracht me in de verleiding om een gremlin te sturen naar mijn correspondent en mijn ex-vriendin, maar wist me gelukkig te beheersen.

Later in die nacht kreeg ik een droom: ik was bij een groep (Engelen? Ze waren in ieder geval gevleugeld en in het wit) die aan Engelenhealing deed, ze omringden me en genazen mij en mijn Daemon.

Ja, de volle maan eclips heb ik goed kunnen voelen!

Inspiraties bij het thema van Pinksterweekeinde 2012: Leve je lijf, een ontdekkingstocht naar open en onbevangen zijn

Inspiraties bij het thema van Pinksterweekeinde 2012: Leve je lijf, een ontdekkingstocht naar open en onbevangen zijn


Echte hartsvrienden zijn zeldzaam: mensen met wie ik diepe angsten en verlangens kan delen in een wederkerig proces van elkaar tot klankbord en toetssteen dienen, elkaar respectvol en liefdevol ook kritisch van feedback kunnen voorzien.

Ik prijs me gelukkig, dat ik vanuit de verschillende cirkels waar ik me begeef, een paar dierbaren mag rekenen tot mijn hartsvrienden, op verschillende manieren, op diverse niveau’s.

Dit weekeinde kreeg ik dankzij de uitnodiging van zo’n hartsvriendin de kans om al doende de uitdaging aan te gaan van het thema: ‘Leve je lijf, een ontdekkingstocht naar open en onbevangen zijn’.
Dit gebeurde via verschillende gesprekken, oefeningen en ontmoetingen, individueel en in groepsverband:
Letterlijk en figuurlijk aanraken en aangeraakt worden, onderzoeken hoe dat nu eigenlijk ‘werkt’ in de diverse man-vrouw contacten.

Tijdens een uitwisseling in de mannencirkel, heb ik met verbazing gezien hoe wij mannen in plaats van het thema (‘wat heb je van een vrouw nodig om je te openen’) off-topic verdwaalden in theoretisch gelul over politiek. Het kostte moeite om on-topic te komen.
Later hadden de mannen een herkansing, toen de mannencirkels en de vrouwencirkels een buiten en binnencirkel vormden voor uitwisseling. De vrouwencirkel besprak openhartig onderling hun knelpunten, blokkades. Dankzij deze inspiratie kon de mannencirkel eerder to-the-point komen in hun uitwisseling. Verschillende mensen hadden diverse uiteenlopende invalshoeken, maar wat we allemaal gemeenschappelijk hadden was volgens mij toch dat we allemaal zo onze onzekerheden hebben over de manier van omgaan met het andere geslacht, het gevoel dat we elkaar niet begrijpen en dat we niet begrepen worden, de vele miscommunicaties op verbaal en nonverbaal vlak, de verschillen in temperament en tempo.

Momentopnames:

  • Een bijzondere ontmoeting met een vrouw die ook bezig was met sjamanisme; weinig gesproken, maar op nonverbaal niveau heel subtiel elkaar kunnen aanvoelen, wat ook later bleek toen ze meehielp als vuurvrouw in het vuurritueel.
  • Er ontstond een verassende ‘klik’ tussen mij en een bourgondische, we zochten elkaar regelmatig op in de oefeningen, maar ook in de pauzes. Dit vind ik nu zo leuk bij bourgondiers: ze zijn ongegeneerde levensgenieters! Deze ontmoeting was voor mij een mooie oefening om te genieten van het ‘nu’!
  • Met mijn hartsvriendin de commitment aangegaan om samen uit te zoeken hoe we onze verbinding kunnen verdiepen, samen aftasten wat we allemaal WEL kunnen met elkaar, rekening houdend met onze blokkades en blessures.
  • Om ruimte te kunnen maken voor nieuwe ontwikkelingen, nieuwe ontmoetingen, moet ik oude geschiedenis opruimen. In de groep heb ik de wens uitgesproken om dit te doen in een ritueel (het verbranden van mijn oude dagboek), waarbij ik een vuurvrouw nodig had bij de vuurplaats. Onverwachts meldde zij zich, en bleken er ook anderen te zijn die dit ritueel wilden doen, zodat ik uiteindelijk het ritueel ging leiden.

————————————————————————————————————————————————————————-

Na zo’n intens weekeinde moet ik echt de rust en de ruimte nemen om goed te ‘landen’.
Mijn sjamanistische hartsvriendin belde toen ik net thuis was, zo konden we allebei onze avonturen bij elkaar kwijt.
En de volgende dag kon ik weer fijn bijkwekken met mijn allerliefste buurvrouw.

De ontmanteling van een driejarige relatie in drie dagen

De ontmanteling van een driejarige relatie in drie dagen


maandag 4 july 2011, mijn vakantie is begonnen….

Ze is bij mij om zich voor te bereiden op de operatie, dinsdag wordt ze al opgenomen voor de operatie van woensdag, donderdag is weer terug op zaal, vrijdag mag ze naar huis.

Ik ga met haar mee…
Oorspronkelijk zou ze bij mij revalideren, maar ze vond het praktischer om toch naar haar huis te gaan: haar dochter zou in de maandag erna een operatie ondergaan.
Terugkijkend, had ik eigenlijk nu al een bezinningsmoment moeten inlassen om de verandering van plannen goed door te nemen, maar ik liet me overrompelen en ging mee in de stroom van gebeurtenissen, dus kwam het erop neer dat ik in een minder vertrouwde omgeving probeerde het beste ervan te maken.

Dinsdag gingen we op ziekenhuisbezoek bij haar dochter; volgens de dokter kon ze al naar huis, maar volgens de ouders was dat te vroeg: de wond was nog niet goed dicht, ze liep nog wankel, en de opvang moest nog geregeld worden omdat het logeeradres uitviel.
De puber was er behoorlijk chagerijnig over, maar moest toch blijven.

Toen we weer thuis kwamen, waren we allebei helemaal op.
Ze zei dat ze haar hapje ging klaarmaken, en ik ging aan de slag met mijn hapje.
Vervolgens stormt ze boos naar boven, toen ik ging kijken wat er aan de hand was bleek dat ze impliciet had verwacht dat ik zonder woorden begrepen zou hebben dat ik het hapje voor haar zou kunnen klaarmaken.
Toen gaf ik aan dat ik ook aan mijn tax zat, en die onuitgesproken wens niet kon opvangen.
‘dan kan je misschien beter naar huis gaan’ zei ze.

Ik pakte mijn tas boos in, ze riep me nog toe:
‘ga maar weg, ik moet je niet meer’

Ik heb nog even de hond uitgelaten om af te koelen en heb daarna nog haar ex geholpen om het kinderbedje te installeren.
Toen we klaar waren nog even wat rustiger met haar gesproken, en de afspraak bevestigd dat ze in dat weekeinde na de ziekenhuiscontrole bij mij zou zijn.

Toen ik eenmaal thuis was in mijn eigen huis kwam de klap pas echt aan, tot dat moment had ik in shock volkomen verdoofd rondgelopen.

In de dagen erna nog pittige gesprekken gevoerd met mijn makker die ons beiden kent, en na een lange worsteling alsnog per mail de lopende afspraak opnieuw bevestigd, met het idee om dan ook goed door te nemen wat was gebeurd.
Maar toen kwam de mail dat ze de afspraak niet door wilde laten gaan..
Toen brak ik definitief. We hadden al eerder drama’s uitgevochten, elke keer ervoer ik als een barstje in de relatie waar we weer overheen konden komen, maar nu trok ik het niet meer.

Tenslotte heb ik een mail geschreven waarbij ik deze definitieve breuk bevestigde, en overlegde ik over manieren waarop we dit zo goed mogelijk konden afronden.

Uiteindelijk hebben we wat spullen over en weer per post teruggegeven (kleren, sleutels, ringen etc.) en zijn alle uitstaande claims op waardevolle eigendommen (auto, fiets, etc) tegen elkaar weggestreept.

De rest van mijn vakantie ben ik bezig geweest om zoveel mogelijk puin te ruimen:
Stevige gesprekken bij de koffie en aan de telefoon met hartsvriendinnen…
Steun en hulp uit onverwachtse hoek!
Met een goede vriendin nieuwe spullen voor mijn huis aangeschaft, waardoor er nieuwe energie in mijn huis en mijn leven kon gaan stromen!

En natuurlijk zijn er momenten dat ik verdriet en boosheid naar boven voel borrelen.
En tegelijkertijd voel ik me opgelucht, een paar honderd kilo lichter, alsof ik al die tijd veel te veel over mijn eigen grenzen ben gegaan om de relatie te ondersteunen.

De komende tijd wil ik me opnieuw bezinnnen over mijn Pad, over wat ik eigenlijk met mijn leven wil, hoe dat nu eigenlijk zit in mijn balans tussen vrijheid en verbondenheid.

Onverwachts komen nieuwe ontmoetingen op mijn pad, krijgen bestaande vriendschappen extra inhoud.

En natuurlijk blijft het leuk om te flirten en daten, maar voorlopig wil ik dat luchtig en speels houden, ik zou het jammer vinden als ik bestaande vriendschappen zou verpesten door te snel in een troostrelatie te vluchten.

Hart op de tong, de eerste bijeenkomst in 2011

Hart op de tong, de eerste bijeenkomst in 2011


We zaten met z’n vieren in een kleine kring in de lunchroom van het Zonnehuis: Mary, Peter, Wilma en ik.

Deze setting is een stuk intiemer en persoonlijker dan de theaterzaal waar het podium voor sommige mensen misschien een hoge drempel is, nu onstonden na een kopje koffie vanzelf de gesprekken en kwamen persoonlijke verhalen los.

Mijn verhaal ontstond naar aanleiding van een uitspraak van Paolo Coelho:
‘afwachten is moeilijk, loslaten is moeilijk, maar niet weten welke te doen is het moeilijkst’.
Ik moest hierbij denken aan een vriendschap in de wijk:

Het begon bij de bushalte van lijn 35 van CS naar Molenwijk.
Ze begon spontaan een babbel met me terwijl we wachtten, en toen ik ging zitten vroeg ze of ze naast me kon komen zitten.
Het bleek dat ze een blok verder van mijn huis in Tuindorp woonde, en regelmatig met dezelfde bus van en naar het werk moest.
in het jaar dat volgde, zagen we elkaar regelmatig bij de haltes op heen of terugweg, als dat een weekje misliep miste ik mijn busmaatje al.
Op een gegeven moment zag ik haar niet meer, de weken werden maanden, ik zag haar ook al niet meer op de sociale netwerken van internet, ik heb haar dus heel erg gemist.

Na een jaartje zag ik weer een teken van leven via internet, ze vertelde dat ze weer projecten ging doen.
Ik heb meteen contact gemaakt, waarna we een paar maanden intensief samenwerkten aan een project waar ik persoonlijk bij was betrokken.
In de loop van de samenwerking hebben we natuurlijk ook persoonlijke gesprekken gehad.

Ondertussen is ons gezamenlijk project afgerond en is ze weer druk met andere projecten, nu heb ik al een tijdje weinig meer van haar gehoord.

Ik vertrouw er op dat het wel weer gaat komen, maar ik mis haar wel!

‘afwachten is moeilijk, loslaten is moeilijk, maar niet weten welke te doen is het moeilijkst’.

 

 

 

Oud en Nieuw: terugblik 2010, vooruitblik 2011

Oud en Nieuw: terugblik 2010, vooruitblik 2011


Mijlpalen in 2010:

De  40 dagen rouw na het overlijden van mijn vader afgerond met een samenzijn,

Het  plaatsen van de urn van mijn vader in zijn graf.

De vaste hulp van mijn moeder overlijdt in het eerste kwartaal, het wordt steeds duidelijker dat ons traditionele mantelzorgsysteem zo niet veel langer verder kan.

Met mijn geliefde de  qabbalistische sabbat gevierd, dat maakte veel duidelijk mbt de overeenkomsten en verschillen van onze visie op relatie.

Ik ontvang het reisgeschenk, een reizend schilderij dat mij een maandlang inspireert, waarna het weer verder reist.

Als bezemer de weg vrijgemaakt voor de processie naar de Tempel van de Godin, grote schoonmaak in de drie werelden.

Na het afscheid van het reisschilderij, miste ik die specifieke inspiratie, en vraag ik om een nieuwe; ik ontvang mijn  inwijdingsschilderij die voor onbeperkte tijd mijn inspiratiebron mag zijn.

In het laatste kwartaal van dit jaar kan mijn moeder verhuizen naar het bejaardentehuis, dat is een behoorlijke klus voor ons allemaal!
Mijn reismaatje komt weer op mijn levenspad en helpt mij met deze onderneming.

In mijn wijk ontstaan nieuwe creatieve impulsen (verhalenmiddagen, kunstprojecten) waar ik graag contact mee maak en aan wil meewerken.

Mijn oudste dochter wordt gevraagd door haar vriendje, ze zijn verloofd met midwinters volle maan!
Ik moet heel erg wennen aan het idee, weer een mijlpaal in het loslaten van mijn dochter.

De uitvaart van de vader van mijn hartsvriendin, brengt me ook weer in contact met mijn eigen verdriet.

Terugblikkend op 2010 zie ik de volgende thema’s :
de Dood: einde van het oude, begin van het nieuwe.|
de Liefde: verbonden in vrijheid, vrij in verbinding, , poly-amorie in de praktijk ervaren.

Vooruitblik op 2011

Er komen reorganisaties op mijn werkplek, ik neem nieuwe taken en projecten aan, spannend!
Ik wil me openstellen voor nieuwe ervaringen op het gebied van werk, relaties, creativiteit!

Uitvaart van de vader van mijn hartsvriendin

Uitvaart van de vader van mijn hartsvriendin


Het kostte me moeite om naar de uitvaart  te gaan, ik moest me er echt toe zetten.
Hij had dezelfde kwaal als mijn moeder, diabetes.
Ook bij hem moest er een been afgezet worden, maar in zijn geval waren er teveel complicaties bij de revalidatie, hij heeft het moeizame lange herstelproces niet gered.
Een jaar geleden nog had ik de uitvaart van mijn eigen vader, dat was nog zo nabij.

Mijn hartsvriendin had ik lange tijd niet gezien, we hadden het allebei zo druk met onze zorgen.
En toch…onze geschiedenis gaat terug naar de tijd dat onze kinderen samen op de peuterspeelzaal zaten, hoe snel gaan bijna twintig jaren voorbij!
Ik had haar nog gevraagd voor Kerst als vanouds, maar het mocht niet zo zijn door het overlijden van haar vader.

Ik was net op tijd in de aula, ze gingen net beginnen…

Toen mijn hartsvriendin sprak, herkende ik haar verdriet en pijn, het is ook de mijne.
Hoe graag had ik op dat moment naast haar willen staan, arm om haar heen in moeilijke momenten…
maar ook dat heeft niet mogen zijn, we kwamen nooit verder dan ‘just good friends’.

Na de ceremonie was er even tijd om elkaar echt weer te ontmoeten in een warme omhelzing.

Terugreizend na de uitvaart voel ik me een stuk lichter, ook blijer omdat ik erbij kon zijn, de kans had om haar te laten voelen dat ik er nog steeds ben als vriend voor haar.

 

 

Herfstequinox 2009

Herfstequinox 2009


De nacht voor de equinoxviering goed doorgefeest met hapjes, drankjes en leuke collega’s op het bedrijfsfeest, de ochtend erna een beetje brak, ik was dus niet vooruit te branden.

Op weg naar het huis waar we zouden samenkomen voor de herfstviering, werd ik verrast door de chaos op het station vanwege de Damloop!

Voor we begonnen nog bladeren in het park verzameld voor de herfst-tafel, de eerste voortekenen van de herfst zijn al zichtbaar.

Met een klein, besloten gezelschap van vrienden de ruimte ingericht, de doeken van de seizoenen op de vier kwartieren geplaatst.

Tijdens het eten bijpraten, en overleggen hoe we deze keer het herfstritueel wilden doen:
Na het eten ter voorbereiding van de herfstbladeren sieraden (kroon, kettingen) voor het beeld van de Godin, er ontstond meteen een meditatieve sfeer.
De ruimte en de aanwezigen werd gereinigd met wierook, kring werd gevormd met het beeld van de Godin, de gronding met een taiji/qigong oefening, de kracht en energie werd aangeroepen onder de namen van diverse godvormen, de trance-meditatie ging onder begeleiding van trommel (thema: wat laat je los, en wat behoud je), het rondgaan van de hoorn mede ging gepaard et (heil)wensen en geloftes, tenslotte het danken van alle aanwezigen en opgeroepen krachten.

Voor mij was het belangrijkste deel de meditatie, waarin ik visualiseerde wat ik wilde loslaten (een hoop oude rotzooi die ik afgelopen periode op te ruimen had) en wat ik wilde behouden (de heftige lessen die ik van het hele proces heb meegekregen).
Het balans zoeken tussen loslaten en behouden was een bijzonder proces, dat werd deze keer zichtbaar gemaakt door steentjes voor ‘loslaten’ en steentjes voor ‘behouden’ in de weegschaal te zetten!

Sinds midzomer heb ik veel te maken gehad met de Donkere Godin, heftige confrontaties mbt prive en werk, meer zicht gekregen op mijn eigen kwaliteiten en valkuilen, tevens de gelegenheid genomen om een aantal blokkades te doorbreken op meerdere gebieden (fysiek, emotioneel, mentaal, spiritueel).
De belangrijke vraag is dan: heb ik bepaalde onderwerpen voldoende verwerkt om te kunnen loslaten?
Welke ervaringen neem ik mee als ‘voeding’, de winter in?

Ik vind het altijd moeilijk om de warme zomer los te laten om daarna de natte herfst en koude winter in te gaan, maar begin wel steeds meer te begrijpen en voelen dat zelfs herfstregen en stormen een opruimfunctie heeft in dit klimaat.

Het loslaten van afgelopen vurige zomer met enorme hoogte en dieptepunten is nu ook weer nodig om de rust en inkeer van herfst en winter te kunnen aangaan.

Het was heel fijn om de equinox in besloten kring samen te vieren met ervaren mensen met wie ik een vertrouwensband heb opgebouwd, zo lag voor mij de nadruk meer op mijn eigen persoonlijke groei en band met de natuur; een open bijeenkomst voelt meer aan als dienstbaarheid aan de gemeenschap en de natuur.